Czwartek 3. Tygodnia Wielkiego Postu

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu,
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem,
z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

    Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze,
    klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.
    Albowiem On jest naszym Bogiem,
    a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego:
"Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba,
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie,
doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła".

                                        (Psalm 95)

    Pieśń uwielbienia Dawida towarzyszy nam dzisiaj w liturgii. 

    Radośnie śpiewajcie Panu... wznośmy okrzyki, stańmy z uwielbieniem, śpiewajmy Mu pieśni... Psalmista wzywa do oddawania czci Bogu i czynieniu tego we wspólnocie. Powodów do uwielbienia jest wiele, a Dawid wymienia te, które uznaje za najważniejsze: On jest Opoką naszego zbawienia, jest naszym Bogiem... 

    Stańmy przed obliczem Jego... mieć świadomość Bożej obecności. Nie śpiewamy w pustej przestrzeni pieśni uwielbienia, On jest tu obecny. Bóg wiele uczynił dla swojego ludu, wiele uczynił dla nas, więc nasze serce zawsze powinno Go uwielbiać...

    Pojawia się również pewien nacisk, wezwanie do uwielbienia: Przyjdźcie! Bo to jest słuszne, by oddać Bogu cześć. Uwielbienie wyraża się także w postawie naszego ciała: padając na twarze, klęknijmy przed Panem. To postawa właściwa stworzeniu wobec swojego Pana i Stwórcy. Pokora prowadzi do właściwego uwielbienia. Trzy czasowniki w jednym wersecie i wszystkie odnoszą się do uwielbienia: przyjdźcie, padając na twarze, klęknijmy... 

    Mamy prawo stawać przed Bogiem z radości, nigdy jednak nie zapominając o Jego wielkości. Jesteśmy ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku... To odniesienie do ręki Boga w Piśmie Świętym pojawia się w bardzo znaczących momentach: Boża ręka kształtuje ziemię, podtrzymuje otchłanie, kształtuje nas ręką jak garncarz kształtuje glinę; jest ręka pasterza, który chroni i pasie swoje stado...

    Ostatnia strofa przynosi nam ostrzeżenie i wezwanie do uwagi na głos Boga: obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego. Odnosi do pamięci i wędrówki przez pustynię, kiedy lud był ślepy i głuchy na Boże znaki i głos. Do tego fragmentu psalmu odnosi się autor Listu do Hebrajczyków, przypisując te słowa samemu Duchowi Świętemu: Dlatego, jak mówi Duch Święty "dziś, gdy Jego głos usłyszycie, nie czyńcie serc waszych hardymi, twardymi, zatwardziałymi... W czasie wędrówki przez pustynię twardość serca objawiła się w buncie i braku zaufania wobec Boga. Gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła. Bóg daje nam wiele znaków, byśmy mogli Mu zaufać. Ignorowanie tych znaków, duchowa ślepota i głuchota sprawiają, że człowiek zamyka dla siebie drzwi łaski...

Środa 3. Tygodnia Wielkiego Postu

    Nauczałem was praw i nakazów, jak mi rozkazał czynić Pan, Bóg mój, abyście je wypełniali w kraju, do którego idziecie, by objąć go w posiadanie. Strzeżcie ich  i wypełniajcie, bo one są waszą mądrością  i umiejętnością w oczach narodów ( Pwt 4,5-6a).

    Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić (Mt 5,17).

    Mojżesz nie jest prawodawcą, który wydaje prawo. Mojżesz przemawia do ludu w imieniu Boga i przekazuje Jego dekrety i nakazy. Ale zgoda na Boże prawo nie jest czymś, co narzuca się automatycznie - jest wyborem każdego człowieka, jego indywidualną decyzją. Przyjęcie i wypełnianie Bożego Prawa jest wyrazem mądrości człowieka i rodzi szacunek u innych.

    Pierwsze czytanie pozwala zrozumieć słowa Jezusa, które padają w Ewangelii: nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo... Chociaż w wielu momentach Ewangelii można odnieść wrażenie, że Jezus podważa Prawo, prawdą jest to, że Prawa nie złamał. Jezus nie zgadzał się z religijnym analfabetyzmem, który ograniczał Prawo do litery. Prawo jest Bożą mądrością, świadczy o dojrzałości człowieka, który dokonuje świadomych wyborów. 

    Pierwsze czytanie daje również jasne wskazanie: ucz ich swych synów i wnuków... Dziś to jeden z wielkich problemów - przerwana została nić przekazywania wiary, dlatego wiara umiera. Bóg działa w naszym życiu poprzez ludzi, którzy przekazują swoje doświadczenie życia wiarą...

Wtorek 3. Tygodnia Wielkiego Postu

    Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?» Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy (Mt 18,21-22).

    Gra słów, gra liczb, w tym dialogu Piotra z Jezusem. Już siedem, do którego odwołuje się Piotr oznacza pewną doskonałość i pełnię, gotowość do przebaczania więcej niż jeden raz. A Jezus idzie jeszcze dalej - nie ma górnej granicy - siedemdziesiąt siedem razy.

    Ciekawe jest to, że ta sama gra liczb pojawia się w innym kontekście, już na początku Biblii, kiedy Lamek mówi nie o przebaczeniu, lecz odwecie: Lamek rzekł do swych żon, Ady i Silli: "Słuchajcie, co wam powiem, żony Lameka. Nastawcie ucha na moje słowa: Gotów jestem zabić człowieka dorosłego, jeśli on mnie zrani, i dziecko - jeśli mi zrobi siniec! Jeżeli Kain miał być pomszczony siedmiokrotnie, to Lamek siedemdziesiąt siedem razy!

    Myślenie Lameka możemy oceniać jako okrutne, tak samo jak wymaganie Jezusa jako przekraczające nasze możliwości. Rzeczywistość pokazuje nam jednak, że myślenie Lameka jest wciąż bardzo aktualne... Nie trzeba daleko szukać,  by się o tym przekonać. Prawo odwetu wciąż towarzyszy ludziom, znacznie przekraczając prawo sprawiedliwości. 

    Jezus proponuje i nakazuje nam odmienną logikę - logikę przebaczenia. Tylko tak można powstrzymać narastającą falę nienawiści i zła. Przebaczenie, którego udzielamy, jest nie tylko warunkiem otrzymania przebaczenia od Boga, jest również świadectwem i znakiem otrzymanego przebaczenia.