Piątek 6. Tygodnia Wielkanocy

Wszystkie narody klaskajcie w dłonie,
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu, 
bo Pan Najwyższy i straszliwy,
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

    On nam poddaje narody
    i ludy rzuca pod nasze stopy.
    Wybiera nam na dziedzictwo
    chlubę Jakuba, którego miłuje.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

                                            (Psalm 47)

    Psalm 47, który towarzyszy nam dzisiaj w liturgii jest hymnem uwielbienia, który głosi panowanie Boga nad całą ziemią. Wzywa wszystkie narody do uznania i wysławiania Boga jako najwyższego Króla. Wsłuchując się w słowa psalmisty wchodzimy coraz głębiej w tajemnicę potęgi Boga. poznając Jego sprawiedliwe i wieczne panowanie. Trudno określić dokładny kontekst historyczny, ale psalm ukazuje wielką radość ludu Izraela, prawdopodobnie po jakimś wielkim zwycięstwie lub znaczącym wydarzeniu historycznym - On nam poddaje narody i ludy rzuca pod nasze stopy. 

    Wszystkie narody klaskajcie w dłonie... klaskanie może spełniać różne role, ale na pewno przyciąga uwagę. Biblia zna znaczenie negatywne i pozytywne. Istnieje klaskanie na cześć kogoś i uwielbienie Boga, ale istnieje także klaskanie szydercze, jak w Lamentacjach: W dłonie klaszczą nad tobą, wszyscy, co drogą przechodzą, gwiżdżą i kiwają głowami nad Córą Jeruzalem: «Więc to ma być Miasto, cud piękna, radość całego świata?» czy w Księdze Nahuma: Nie ma lekarstwa na twoją klęskę, nieuleczalna jest twoja rana. Wszyscy, którzy usłyszą wieść o tobie, w dłonie klaskać będą nad tobą; bo na kogóż nie przechodziła wciąż twoja niegodziwość?

    W psalmie 47  jest wyrazem wewnętrznej radości. Poza słowami istnieje język niewerbalny, który staje się zrozumiały dla tych, którzy nie potrafią skomunikować się z nami poprzez słowa. W uwielbieniu Boga wszystkie narody są wezwane do chwalenia Go poprzez klaskanie - to wspólny język, zrozumiały dla każdego. 

    Radosnym głosem wykrzykujcie Bogu... to nie jest ospała pieśń, ale radosne i głośne okrzyki. Do wyrażenia tego krzyku radości użyte jest słowo, które określa dźwięk wydobywany z szofaru, baraniego rogu, który zapewnia zwycięstwo. 

    Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje przy dźwięku trąby. Bóg jest poza naszym zasięgiem, Jego królowanie obejmuje wszystko. To obraz, który możemy odnieść do Chrystusa i Jego zwycięstwa nad śmiercią. Wstąpił do nieba. Poprzez uwielbienie możemy znaleźć dostęp do Boga.  

Czwartek 6. Tygodnia Wielkanocy, Święto św. Macieja, apostoła

    Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami, począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas do nieba, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania (Dz 1,21-22).

    Kiedy w niedzielnej liturgii wypowiadamy Wyznanie wiary, mówimy między innymi słowa: Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Słowa Piotra, które słyszymy dzisiaj w Dziejach Apostolskich, w związku z wyborem Macieja, zapraszają nas dzisiaj do odkrywania sensu i znaczenia apostolskości Kościoła.

    Warunki, jakie zostały postawione wobec tych, spośród których miał się dokonać wybór w miejsce Judasza, były dwa:

* towarzyszenie Jezusowi podczas Jego publicznej działalności, którą rozpoczął chrzest Janowy;

* doświadczenie osobiste Zmartwychwstałego aż po Wniebowstąpienie;

    Musiał być wybrany i dołączony do grona Dwunastu, co - przez odniesienie do 12 pokoleń Izraela - wskazywało na zgromadzenie ludu wokół Mesjasza, Syna Boga Żywego. 

    Cała liturgia podkreśla temat wybrania. W modlitwach mszalnych słyszymy słowa:

* przez jego wstawiennictwo otaczaj nas swoją miłością i przyjmij do wspólnoty wybranych;

* napełniaj nas nieustannie swoimi darami i... przyjmij nas do wspólnoty świętych w światłości.

    Bóg wybiera i przyjmuje. Także my zostaliśmy wybrani do tej wielkiej apostolskiej wspólnoty wiary. Doświadczamy darmowości Bożego wybrania - bez naszych zasług, Bóg nas zaprasza. Tutaj zawiera się istota chrześcijańskiego powołania - Boży wybór i nasza odpowiedź. 

Środa 6. Tygodnia Wielkanocy

Chwalcie Pana z niebios,
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go wszyscy aniołowie,
chwalcie Go wszystkie Jego zastępy.

    Królowie ziemscy i wszystkie narody,
    władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
    młodzieńcy i dziewczęta,
    starcy i dzieci.

Niech imię Pana wychwalają,
bo tylko Jego imię jest wzniosłe.
Majestat Jego ponad ziemią i niebem.
On pomnaża potęgę swego ludu.
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych,
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

                                (Psalm 148)

    Psalm 148 należy do pięciu ostatnich zamykających Księgę Psalmów i jak pozostałe jest pieśnią uwielbienia. Słowo chwalcie rozbrzmiewa w tym psalmie z mocą akordu, który porządkuje całość, a jednocześnie wywołuje falę, która uwielbieniem wypełnia całe stworzenie. 

    Chwalcie Pana z niebios... wszystko zaczyna się tam, w niebiosach, by później falą objąć ziemię - chwalcie Pana z ziemi... Obejmuje oceany, góry, cały stworzony świat. Warto otworzyć ten psalm i odczytać go w całości. 

    Fala uwielbienia dociera następnie do ludzi wszystkich stanów i wieku. Wszyscy są wezwani do oddania chwały Bogu: Królowie ziemscy i wszystkie narody, władcy i sędziowie, młodzieńcy i dziewczęta, starcy i dzieci. 

    Punkt kulminacyjny uwielbienie osiąga w Jego ludzie, pośród tych, którzy są Mu bliscy. 

    Niebiosa wielbią Boga swoim porządkiem, wypełniają wolę Stwórcy, który je podtrzymuje, nie zbaczają z kursu, który Bóg im wyznaczył. Piękno niebios, gdzie każda gwiazda, słońce i księżyc mają swoje miejsce...

    Ziemia wielbi swoją różnorodnością: życie, pory roku, góry, morza, stworzenie, które można spotkać, nawet to, co wydaje się nieposkromione, oddaje chwałę Stwórcy.

    Człowiek wielbi świadomością i słowem. Nie tylko istnieje, ale potrafi rozpoznać Boże działanie, piękno stworzenia. Człowiek interpretuje, podziwia i odpowiada uwielbieniem.

    Psalm w zakończeniu podkreśla, że chwała należy się Bożemu imieniu, bo tylko Jego imię jest wzniosłe. Uwielbienie opiera się na prawdzie, wypowiada prawdę o tym, kim jest Bóg. A On, Stwórca wszystkiego obdarza swoją chwałą, pomnaża potęgę swojego ludu i nazywa go ludem bliskim sobie. Stwórca wszechświata nie tylko sprawuje władzę, ale angażuje się w dzieje swojego ludu.