Środa 6. Tygodnia Wielkanocy

Chwalcie Pana z niebios,
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go wszyscy aniołowie,
chwalcie Go wszystkie Jego zastępy.

    Królowie ziemscy i wszystkie narody,
    władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
    młodzieńcy i dziewczęta,
    starcy i dzieci.

Niech imię Pana wychwalają,
bo tylko Jego imię jest wzniosłe.
Majestat Jego ponad ziemią i niebem.
On pomnaża potęgę swego ludu.
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych,
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

                                (Psalm 148)

    Psalm 148 należy do pięciu ostatnich zamykających Księgę Psalmów i jak pozostałe jest pieśnią uwielbienia. Słowo chwalcie rozbrzmiewa w tym psalmie z mocą akordu, który porządkuje całość, a jednocześnie wywołuje falę, która uwielbieniem wypełnia całe stworzenie. 

    Chwalcie Pana z niebios... wszystko zaczyna się tam, w niebiosach, by później falą objąć ziemię - chwalcie Pana z ziemi... Obejmuje oceany, góry, cały stworzony świat. Warto otworzyć ten psalm i odczytać go w całości. 

    Fala uwielbienia dociera następnie do ludzi wszystkich stanów i wieku. Wszyscy są wezwani do oddania chwały Bogu: Królowie ziemscy i wszystkie narody, władcy i sędziowie, młodzieńcy i dziewczęta, starcy i dzieci. 

    Punkt kulminacyjny uwielbienie osiąga w Jego ludzie, pośród tych, którzy są Mu bliscy. 

    Niebiosa wielbią Boga swoim porządkiem, wypełniają wolę Stwórcy, który je podtrzymuje, nie zbaczają z kursu, który Bóg im wyznaczył. Piękno niebios, gdzie każda gwiazda, słońce i księżyc mają swoje miejsce...

    Ziemia wielbi swoją różnorodnością: życie, pory roku, góry, morza, stworzenie, które można spotkać, nawet to, co wydaje się nieposkromione, oddaje chwałę Stwórcy.

    Człowiek wielbi świadomością i słowem. Nie tylko istnieje, ale potrafi rozpoznać Boże działanie, piękno stworzenia. Człowiek interpretuje, podziwia i odpowiada uwielbieniem.

    Psalm w zakończeniu podkreśla, że chwała należy się Bożemu imieniu, bo tylko Jego imię jest wzniosłe. Uwielbienie opiera się na prawdzie, wypowiada prawdę o tym, kim jest Bóg. A On, Stwórca wszystkiego obdarza swoją chwałą, pomnaża potęgę swojego ludu i nazywa go ludem bliskim sobie. Stwórca wszechświata nie tylko sprawuje władzę, ale angażuje się w dzieje swojego ludu. 

Wtorek 6. Tygodnia Wielkanocy

    Wtedy tamten zażądał światła, wskoczył do lochu i przypadł drżący do stóp Pawła i Sylasa. A wyprowadziwszy ich na zewnątrz, rzekł: "Panowie, co mam czynić, aby się zbawić?" (Dz 16,29-30).

    Pytanie za milion, które słyszą Paweł i Sylas. Pytanie bardzo podobne do postawionego przez bogatego młodzieńca w Ewangeliach samemu Jezusowi: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne? 

    Scenerią jest więzienie, w którym możemy zobaczyć ludzi wolnych i ludzi, którzy doświadczają wyzwolenia. Wolnymi są Paweł i Sylas, którzy mimo pobicia rózgami i zakucia w kajdany, z nogami w dybach, za kratami, zachowują wolność, śpiewając i modląc się ku czci Boga. 

    Pierwszym wyzwolonym staje się ten, który wydawał się wolny - więzienny strażnik. Obawa przed ucieczką więźniów odsłania jego lęk, paraliżujący strach, który wywołuje myśli o samobójstwie. To właśnie on stawia pytanie za milion, które wyzwala go z lęku i pozwala inaczej spojrzeć na życie, wykonywaną pracę i cel wszelkich starań. Zbawienie!

    Pytanie postawione przez strażnika wciąż jest pytaniem za milion - wszyscy szukamy zbawienia. Istota polega na tym, by szukać go tam, gdzie można je znaleźć, gdzie naprawdę jest, a raczej przyjąć Tego, który może je dać. Uwierz w Pana Jezusa, a zbawisz siebie i swój dom! 

Poniedziałek 6. Tygodnia Wielkanocy

Śpiewajcie Panu pieśń nową;
głoście Jego chwałę w zgromadzeniu świętych.
Niech się  Izrael cieszy swoim Stwórcą,
a synowie Syjonu radują się swym Królem.

    Niech imię Jego czczą tańcem,
    niech grają Mu na bębnie i cytrze.
    Bo Pan swój lud miłuje,
    pokornych wieńczy zwycięstwem.

Niech święci cieszą się w chwale,
niech się weselą przy uczcie niebieskiej.
Chwała Boża niech będzie w ich ustach:
to jest chwałą wszystkich Jego świętych.

                                            (Psalm 149)

    Kontekstem historycznym tego psalmu. który towarzyszy nam w liturgii, było na pewno doświadczenie jakiegoś zwycięstwa na wrogami, które Izraelici odczytują jako Boże działanie. Trudno jednak wskazać konkretne wydarzenie, które zainspirowało to stworzenia na chwałę Boga nowej pieśni. W psalmie przeplatają się motywy uwielbienia i walki, modlitwy i wojny. 

    Psalm jest wielkim zaproszeniem do uwielbienia. Autor poza wezwaniem do wychwalania Boga, podaje również motywy uwielbienia: bo Pan swój lud miłuje, pokornych wieńczy zwycięstwem. Uwielbienie ma charakter wspólnotowy. Można uwielbiać Boga indywidualnie, dziękować Mu za wszelkie łaski, jednak moc uwielbienia najpełniej wyraża się we wspólnocie, w zgromadzeniu świętych. 

    Czasem ktoś patrząc na swój dzień, tydzień, czy dłuższy okres czasu, nie potrafi zobaczyć żadnego powodu do uwielbienia Boga. Można doświadczać w życiu duchowym oschłości i nocy, które wydają się nieobecnością Boga. Wtedy zawsze można odnieść się do tego jednego powodu, które może stać się w nas źródłem uwielbienia: niech się Izrael cieszy swoim Stwórcą. Rzeczą właściwą, godną i sprawiedliwą zawsze jest uwielbienie Tego, który tchnął w nas życie. 

    Uwielbienie nie jest tylko słowem, wyraża się tańcem, śpiewem i grą na instrumentach - niech imię Jego czczą tańcem, niech grają Mu na bębnie i cytrze... śpiewajcie Panu... 

    Pieśń uwielbienia jest pieśnią pokornych, bo oni potrafią rozpoznać i uznać działanie Boga, nie przypisując sobie chwały, która należna jest Bogu. I to pokorni, wołając o pomoc do Boga, najpełniej doświadczają Jego miłości i cieszą się zwycięstwem, które jest Bożym dziełem.