Środa 23. Tygodnia Zwykłego

    Jesteś związany z żoną? Nie usiłuj odłączać się od niej! Jesteś wolny? Nie szukaj żony! Ale jeśli się ożenisz, nie grzeszysz. Podobnie i dziewica, jeśli wychodzi za mąż, nie grzeszy (1Kor 7,27-28).

            Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha,
            zapomnij o swym ludzie, o domu swego ojca.
            Król pragnie twego piękna,
            on twoim panem, oddaj mu pokłon (Ps 45).

    Kolejny raz Słowo przypomina nam o naszym powołaniu do świętości, powołaniu, które człowiek może realizować na różnych ścieżkach. Drogi powołania są różne, a żadna z nich nie jest celem samym w sobie. Małżeństwo, życie konsekrowane, kapłaństwo czy życie samotne przeżywane jako świadoma odpowiedź na Boże zaproszenie są przestrzeniami i sposobami tego podstawowego powołania człowieka - powołania do jedności z Bogiem i zbawienia.

    Dwie drogi, które ukazuje nam święty Paweł w słowach skierowanych do Koryntian, ujęte zostały przez niego w szczególnej perspektywie: przemija bowiem postać tego świata. Jego celem nie jest przekreślenie wartości małżeństwa, ale przypomnienie, że nawet największe wartości tej ziemi nie są ostateczne. Nie zostaliśmy stworzeni jedynie do życia doczesnego, a każda forma powołania powinna prowadzić nas ku pełnej komunii z Bogiem. 

    Poszukiwanie własnego powołania nie polega na rozeznawaniu, która droga jest lepsza, a która gorsza,  lecz na poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o to, jaką drogą Bóg chce mnie poprowadzić do zbawienia i uczynić z mojego życia dar dla innych. 

    Psalmista zwraca się dzisiaj do nas słowami: Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha... W tych słowach warto zobaczyć Boże zaproszenie, kierowane do każdego człowieka, zaproszenie, które nazywamy powołaniem. Najpierw trzeba słuchać. Powołanie, to nie to, co ja chcę robić, ale to, czego Ty, Panie, pragniesz ode mnie?

    Król pragnie twego piękna... Bóg spogląda na człowieka z miłością i zaprasza do bliskości z sobą. Różnorodność powołań jest wielkim bogactwem Kościoła. Na końcu wszystkie ścieżki zbiegają się w tym jednym punkcie, którym jest zbawienie - życie w jedności z Bogiem. 

Wtorek 23. Tygodnia Zwykłego, Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

    Tak mówi Pan: A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z cienie wyjdzie dla mnie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności (Mi 5,1).

            Ja zaufałem Twemu miłosierdziu,
            niech się moje serce cieszy z Twej pomocy.
            Będę śpiewać Panu,
            który mnie obdarzył dobrem (Ps 13).

    Albowiem tych, których przedtem poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był Pierworodnym między wielu braćmi (Rz 8,29).

        W Święto Narodzin Matki Bożej przychodzi mi stanąć przy trumnie naszego brata Mariana, zakonnika, który oddał swoje życie Bogu. Poprzez dzisiejsze Słowo chcę spojrzeć na tajemnicę śmierci, nie tylko oczami ludzkiego smutku, lecz także w świetle wiary.

    A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu. Bóg wybiera to, co małe, ukryte i niepozorne, aby właśnie tam objawić swoją wielkość. Betlejem nie było miejscem, które przyciągało uwagę świata. A jednak to właśnie ono zostało wybrane, by stać się miejscem narodzin Zbawiciela.

    W tym świetle możemy spojrzeć także na życie zakonne - życie naszego brata. W oczach świata może ono wydawać się życiem ukrytym, pozbawionym tego, co zwykle uznaje się za miarę ludzkiego sukcesu. Tymczasem Ewangelia uczy nas, że właśnie w tym, co ciche, wierne i ofiarowane Bogu, może dokonywać się coś naprawdę wielkiego. Życie naszego zmarłego Brata było wpisane w tę logikę Betlejem. Było odpowiedzią na Boże wezwanie. 

    Poprzez śluby zakonne, modlitwę, życie we wspólnocie, codzienną służbę i podejmowane obowiązki mówił Bogu swoje tak. Zapewne nie zawsze było to łatwe. Żadne ludzkie życie nie jest przecież wolne od zmęczenia, pytań, słabości czy chwil ciemności. Tak właśnie wykuwa się świętość - rodzi się ona z ciągle ponawianej wierności.

    Słyszymy słowa psalmisty: Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu. W chwili śmierci właśnie to pozostaje najważniejsze: zaufanie miłosierdziu Boga. Nie stajemy dzisiaj przed Bogiem z przekonaniem o ludzkiej doskonałości. Stajemy przed Nim jako ludzie potrzebujący Jego miłości i przebaczenia. 

    Powierzamy naszego brata Bożemu miłosierdziu. Temu miłosierdziu, któremu ufał, które głosił swoim życiem i którego sam potrzebował. Wierzymy, że Bóg zna całą prawdę o jego drodze — wszystkie modlitwy wypowiedziane w ciszy, wszystkie ofiary, o których nikt nie wiedział, wszystkie chwile zmęczenia, przebaczenia, służby i dobra. To, czego być może nie zauważyli ludzie, nie pozostało ukryte przed Bogiem.

    A święty Paweł dodaje, że Bóg przeznaczył nas, abyśmy się stali na wzór obrazu Jego Syna. Oto najgłębszy sens każdego chrześcijańskiego powołania, a w sposób szczególny powołania zakonnego: stawać się podobnym do Chrystusa. Nie tylko poprzez habit, zewnętrzny sposób życia czy wykonywaną posługę, lecz poprzez serce coraz bardziej podobne do Jego Serca — przez miłość, pokorę, służbę, przebaczenie i gotowość oddania siebie. 

    Nie tyle żegnamy dzisiaj naszego brata, ile powierzamy go Temu, któremu on sam kiedyś powierzył całe swoje życie. Bogu, który powołał go po imieniu. Bogu, który prowadził go przez lata życia zakonnego. Bogu, który znał jego radości i trudy. I Bogu, który w godzinie śmierci nie przestaje być wierny.

    

    

    

Poniedziałek 23. Tygodnia Zwykłego

    Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, bo przecież przaśni jesteście (1 Kor 5,6b-7a).

        Ty nie jesteś Bogiem,
        któremu miła nieprawość,
        zły nie może przebywać u Ciebie,
        nie ostoją się przed Tobą nieprawi.

            Nienawidzisz wszystkich,
            którzy zło czynią.
            Zgubę zsyłasz na każdego, kto kłamie.
            Pan brzydzi się człowiekiem podstępnym i krwawym.

    Ale wszyscy, którzy uciekają się do Ciebie,
    niech się cieszą i radują na zawsze.
    Osłaniaj ich, niech się Tobą weselą
    wszyscy, którzy miłują Twe imię (Ps 5).

    Tolerowanie grzechu rodzi konsekwencje. Święty Paweł odwołuje się do obrazu zakwasu - nawet niewielka jego ilość przenika całe ciasto. Podobnie jest z tym, co złe: jeśli człowiek przestaje nazywać grzech grzechem, bardzo łatwo może on przeniknąć całe myślenie człowieka, a następnie oddziaływać na relacje z innymi i kształtować osobiste wybory i życie. 

    Stary zakwas może być obecny w życiu każdego człowieka: przyzwyczajenia, urazy, zazdrość, pycha, nieuczciwość czy kompromisy, które początkowo wydają się niewielkie, ale stopniowo oddalają od Boga. Dlatego Paweł wzywa do odrzucenia zła. 

    Psalmista również przypomina, że Bóg nie ma upodobania w złu, nie jest Bogiem, któremu miła nieprawość. Bóg jest święty, dlatego Jego miłość odrzuca na zło. Właśnie dlatego, że kocha człowieka, pragnie uwolnić go od tego, co niszczy. Ci, którzy zwracają się ku Bogu, ku Jego miłosierdziu, spotykają się z Jego przebaczeniem. 

    Bóg, który stanowczo sprzeciwia się złu, otwiera jednocześnie przed człowiekiem drogę do odnowy i radości. Oczyszczenie nie jest celem samym w sobie. Ma prowadzić do wolności, prawdy i głębszej więzi z Bogiem.