Poniedziałek 27. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. s. Faustyny Kowalskiej

    Nadziwić się nie mogę, że od Tego, który was łaską Chrystusa powołał, tak szybko chcecie przejść do innej Ewangelii. Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową (Ga 1, 6-7).

        Z całego serca będę chwalił Pana
        w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu.
        Wielkie są dzieła Pana,
        zgłębiać je mają wszyscy, którzy je miłują. 

            Dzieła rąk jego są sprawiedliwe i pełne prawdy,
            wszystkie Jego przykazania są trwałe,
            ustalone na wieki wieków,
            nadane ze słusznością i mocą.

        Zesłał odkupienie swojemu ludowi,
        na wieki ustanowił swoje przymierze,
        imię Jego jest święte i wzbudza trwogę,
        a Jego sprawiedliwość będzie trwać na wieki  (Ps 111).

    Lubię te słowa św. Pawła. Słowa mocne, które nie pozostawiają miejsca na kompromis. Mogą się zmieniać sposoby przekazu, język czy formy pracy, ale istota pozostaje niezmienna. Chrystus jest jeden i jedna jest Ewangelia. 

    Pokusa innej Ewangelii nie znikła. Może trochę złagodzić wymagania, niektóre słowa uznać jedynie za stylistyczny zabieg czy za język epoki, który dziś już stać się passé, bo stracił na aktualności...

    Jak miło by było, gdyby Słowo pocieszało, lecz nie stawiało wymagań, nie kwestionowało naszych wątpliwych wyborów i decyzji. Można przecież zachować nauczanie Jezusa o miłosierdziu, ale raczej nie akcentować potrzeby nawrócenia i życia w prawdzie...

    Paweł mówi wprost: Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus. Nie jesteśmy właścicielami Ewangelii. Słowo do nas mówi, mamy go słuchać i wypełniać, stając się świadkami. 

    Psalmista przypomina nam o niezmienności Bożych praw:  wszystkie są trwałe, ustalone na wieki wieków. Jego sprawiedliwość będzie trwać na wieki. Człowiek bywa chwiejny w swoich decyzjach i wyborach. Bóg jest wierny.

    Patronka dnia, św. s. Faustyna, dokonała swoistej rewolucji w Kościele. Błędem byłoby jednak patrzenie na to, co przekazała, jako nową Ewangelię. Ona przypomniała Kościołowi samo jej serce: Boga bogatego w miłosierdzie.

    Siostra Faustyna doświadczała Boga jako Tego, który zna ludzką nędzę, grzech i słabość, a jednak nie przestaje szukać człowieka. Przypominała, że Boże Miłosierdzie jest większe od każdego grzechu. 

XXVII Niedziela Zwykła

    Chcę zaśpiewać mojemu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy! Przyjaciel mój miał winnicę na żyznym pagórku. I spodziewał się, że wyda winogrona, lecz ona cierpkie wydała jagody (Iz 5,1.2b).

        Przeniosłeś winorośl z Egiptu
        I zasadziłeś ją, wygnawszy pogan.
        Rozpostarła swe pędy aż do Morza,
        aż do Rzeki swoje latorośle.

            Dlaczego zburzyłeś jej ogrodzenie
            i każdy przechodzień zrywa jej grona?
            Niszczy ją dzik leśny
            i obgryzają polne zwierzęta.

        Powróć, Boże Zastępów,
        wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.
        Chroń to, co zasadziła Twoja prawica,
        latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

            Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie,
            daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.
            Odnów nas, Panie, Boże Zastępów,
            i rozjaśnij nad nami swoje oblicze,
            a będziemy zbawieni  (Ps 80).

    Posłuchajcie innej przypowieści. Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wierze, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny (Mt 21,33-34).

    Obraz winnicy, który pojawia się w Starym i Nowym Testamencie, przypomina nam wciąż na nowo, że jesteśmy objęci czułą troską Boga. On powołał nas do istnienia, założył jak winnicę, otacza swoją miłością i staraniem. I pokłada w nas nadzieję, jak gospodarz w winnicy umieszczonej na żyznym pagórku - oczekując dorodnych owoców naszego życia. 

    Kiedy ktoś inwestuje, oczekuje owoców, to normalne. Troska o zapewnienie winnicy wszystkiego, co niezbędne, wybór ziemi, ochrona, pracownicy, którzy mają zadbać o owoce - to obraz  Bożej inwestycji w nasze życie. 

    To, czego Bóg się po nas spodziewa, zostało wyrażone już przy stworzeniu człowieka - On pragnie naszej współpracy w kontynuowaniu dzieła stworzenia. Czyni nas współgospodarzami - zarządcami winnicy, którym powierza zarząd nad dziełem stworzenia. 

    Przypowieść Jezusa powinna być dla nas ostrzeżeniem przed postawą zawłaszczania. Każdy z nas ponosi odpowiedzialność: jedni na skromnym poziomie, inni na wyższym, a jeszcze inni na bardzo wysokim. Dla wszystkich jednak decydujące znaczenie ma postawa, jaką przyjmujemy wobec powierzonych nam obowiązków. Pokusa jest zawsze taka sama: przyjąć postawę właściciela i powiedzieć: Bóg dał mi pewne dary, jestem ich właścicielem i robię z nimi, co chcę. Otrzymałem stanowisko związane z władzą, więc wykorzystuję je dla własnych korzyści. W ten sposób przyjmujemy postawę zawłaszczania, zamiast wypełniać zadania  dzierżawców, dla dobra wszystkich.

    My również możemy w pewien sposób usunąć Chrystusa z naszego życia, kiedy zauważamy, że sprzeciwia się On naszym planom, kiedy mamy coś ludzkiego, czego kurczowo się trzymamy, i nie jesteśmy gotowi zrezygnować, by w pełni oprzeć się na Bogu.

Sobota 26. Tygodnia Zwykłego

    O rzeczach wzniosłych mówiłem. To zbyt cudowne. Ja nie rozumiem. Dotąd  Cię  znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko, dlatego odwołuję, co powiedziałem, kajam się w prochu i popiele (Hi 42,3b.5-6).

        Naucz mnie trafnego sądu i umiejętności,
        bo ufam Twoim przykazaniom.
        Dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś,
        bym się nauczył Twoich ustaw. 

            Wiem, Panie, że sprawiedliwe są Twoje wyroki,
            że dotknąłeś mnie słusznie.
            Wszystko trwa do dzisiaj według Twych wyroków,
            bo wszelkie rzeczy Ci służą  (Ps 119).

    Księga Hioba dobiega końca. Patrzymy na doświadczenie Hioba, by odkryć, że przez trudne doświadczenia, których często nie rozumiemy, możemy dojrzewać w wierze. Tak jak on. Dotąd Cię znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko...  Wcześniej wiara Hioba opierała się na tym, co o Bogu wiedział i czego się nauczył. Czas próby sprawia, że jego poznanie staje się głębsze i bardziej osobiste. 

    Wobec objawienia Boga Hiob z pokorą wyznaje, że zabierał głos w wielu sprawach, których nie rozumiał w pełni. Stoi przed Bogiem z pokorą, świadomy ograniczeń ludzkiego rozumu. Nie otrzymał też od Boga prostych wyjaśnień. Bóg nie objawił mu przyczyn tego, co go spotkało. Owocem doświadczenia jest poznanie Boga i zaufanie wobec Niego. 

    Podobnym doświadczeniem dzieli się z nami autor psalmu: dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś, bym się nauczył Twoich ustaw. Sprawiedliwe są Twoje wyroki, dotknąłeś mnie słusznie...  Takie spojrzenie jest Bożym spojrzeniem, potrzebuje otwarcia na Boże światło. Pozwala na zobaczenie sensu tam, gdzie po ludzku jest jedynie chaos i niesprawiedliwość. 

    Z historii Hioba uczę się tego, że wiara nie daje łatwych odpowiedzi, nie daje odpowiedzi na wszystkie pytania. Pozwala jednak zachować nadzieję, nawet wtedy, gdy nie wszystko potrafię zrozumieć i nie na wszystko po ludzku się zgadzam.