Poniedziałek 32. Tygodnia Zwykłego, rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

    Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? [...] Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście (1 Kor 3,16-17).

    
    "Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. [...] On zaś mówił o świątyni swego Ciała (J 2,19.21).

    Liturgia kieruje naszą uwagę na tajemnicę obecności Boga pośród ludzi. Czytania ukazują nam trzy świątynie: tę zbudowaną ludzkimi rękami, świątynię ludzkiego serca oraz świątynię Ciała Chrystusa. Każda z nich na swój sposób przypomina nam, że Bóg pragnie być blisko człowieka, zamieszkać pośród swojego ludu i obdarzać go życiem.

    Kościół zbudowany ludzkimi rękami. To miejsce szczególnego spotkania z Bogiem, wspólnej modlitwy, słuchania Jego słowa i sprawowania Eucharystii. Dziś obchodzimy rocznicę poświęcenia Bazyliki św. Jana na Lateranie, która jest katedrą biskupa Rzymu i nosi zaszczytny tytuł Matki i Głowy wszystkich kościołów Miasta i Świata. 

    Świątynia zbudowana z kamienia ma jednak znaczenie nie tylko dlatego, że jest miejscem świętym. Przypomina nam również, że Kościół to przede wszystkim wspólnota ludzi zjednoczonych wiarą w Chrystusa.

    Świątynią jest człowiek. Święty Paweł przypomina nam dzisiaj niezwykłą prawdę: Jesteście świątynią Boga i Duch Boży mieszka w was. Bóg pragnie zamieszkać nie tylko w murach kościołów, ale przede wszystkim w naszych sercach.

    Przez chrzest zostaliśmy włączeni w życie Chrystusa i staliśmy się mieszkaniem Ducha Świętego. Każdy z nas jest więc żywą świątynią, o którą należy się troszczyć. 

    Świątynią jest Jezus Chrystus. W dzisiejszej Ewangelii mówi On: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Słuchacze myśleli o świątyni jerozolimskiej, tymczasem Jezus mówił o swoim Ciele, zapowiadając własną śmierć i zmartwychwstanie.

    To w Chrystusie Bóg najpełniej zamieszkał pośród ludzi. On jest prawdziwą świątynią, miejscem spotkania człowieka z Ojcem. Z Jego przebitego boku wypłynęły krew i woda, znaki życia i łaski, które nieustannie odnawiają Kościół.

    W świątyni zbudowanej ludzkimi rękami spotykamy Chrystusa, który pragnie uczynić nasze serca swoim mieszkaniem. A kiedy pozwalamy Mu w nas zamieszkać, sami stajemy się znakiem Jego obecności dla innych.

    Czy troszczę się o świątynię własnego serca, aby była godnym mieszkaniem Ducha Świętego? Czy Chrystus jest rzeczywistym fundamentem mojego życia? Jaki jest mój wkład w życie wspólnoty parafialnej i troskę o naszą świątynię?

XXXII Niedziela Zwykła

    Gdy się Pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: "Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!" Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: "Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną". Odpowiedziały roztropne: "Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie do sprzedających i kupcie sobie" (Mt 25,5-9).

    Odpowiedź mądrych panien może zaskakiwać, co więcej, może wydawać się sprzeczna z całym nauczaniem Jezusa. Czy nie na solidarność, miłość, pomoc wobec potrzebujących zwracał naszą uwagę? Czy Ewangelia nie uczy nas postawy dzielenia się z innymi, co później praktykowały gminy chrześcijańskie? 

    Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć... Jezus opowiada tę przypowieść, by uświadomić nam głęboką prawdę duchowego życia. Są takie rzeczywistości życia duchowego, których nie da się przekazać drugiemu, nie da się też za drugiego ich przeżyć. 

    Spróbujmy w oliwie zobaczyć znak naszej osobistej relacji z Bogiem, naszej z Nim więzi i miłości. Każda miłość, każda relacja, wymaga czasu, powoli wzrasta, dojrzewa. Staje się coraz bardziej osobista. Nie osiąga się tego w jednej chwili, nie można od kogoś pożyczyć czy kupić. Jest osobistą odpowiedzią na miłość, która doświadczamy ze strony Boga. 

    Relacja rodzi się z modlitwy, czasu marnowanego dla Boga, codziennej wierności i otwierania się na Jego łaskę, przebaczenie, miłość. Wtedy nawet wołanie o północy nie zaskoczy, nie wywoła lęku czy paniki. By tak było, nie można marnować tego, co dzisiaj... Nie wiemy, kiedy usłyszymy wołanie: Oto Pan młody idzie! Ważne, aby w tej chwili nasze serce było gotowe na spotkanie.

Sobota 31. Tygodnia Zwykłego

  

    Bardzo się rozradowałem w Panu, że wreszcie rozkwitło wasze staranie o mnie, bo istotnie staraliście się, lecz nie mieliście do tego sposobności. Nie mówię tego bynajmniej z powodu niedostatku: ja bowiem nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem (Flp 4,10-11).

    Wczytując się w List do Filipian, mogliśmy zobaczyć, że św. Paweł uczynił Jezusa fundamentem swojego życia, źródłem nadziei i mocy. A to sprawia, że potrafi również docenić ludzką pomoc i życzliwość, jakiej doświadcza ze strony założonej przez siebie gminy. Dziękuje za wsparcie, a jednocześnie przypomina im: nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem.

    Nawet będąc w kajdanach, nie przestaje być apostołem Jezusa. Z miłości do Boga i braci, przyjmuje rzeczywistość, w której przyszło mu żyć, bez narzekania, z cierpliwością i wielkodusznością. Nie skarżył się na swój los.

    Gorącym pragnieniem Pawła było, aby Filipianie wzrastali w cnotach chrześcijańskich i przynosili coraz obfitsze owoce w Duchu Świętym. Paweł przyjął ich dar tak, jakby nie był on ofiarowany jemu samemu, lecz Bogu, którego był sługą.

    Wdzięczność to postawa ludzkiego serca, które doświadczyło przebaczenia, odkupienia i błogosławieństwa. To właśnie wdzięczność pobudza nas do posłuszeństwa Bogu, rozbudza w nas pragnienie życia w świętości, zachęca do głoszenia Ewangelii i do prawdziwej pokory. Chroni nas przed popadnięciem w pychę, przypomina, że jesteśmy całkowicie zależni od Boga, i skłania nas do życia we wspólnocie z innymi.