Sobota 32. Tygodnia Zwykłego

    Ty, umiłowany Gajusie, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd. Oni to zaświadczyli o twej miłości wobec Kościoła ( 3 J 5-6).

    Wczoraj czytaliśmy list Jana, którego adresaci byli przestrzegani przed tymi, którzy fałszowali przekaz Ewangelii i burzyli fundament wiary. I ten wczorajszy list warto odczytać razem z dzisiejszymi słowami św. Jana, w których wybrzmiewa podziękowanie za gościnę i pomoc udzielaną misjonarzom trudzącym się dla Ewangelii. 

    Czasami, gdy czytamy w Nowym Testamencie o życiu Jezusa, apostołów i pierwszych głosicieli Ewangelii, skupiamy się wyłącznie na ich wzniosłej misji przepowiadania Dobrej Nowiny. Prawie nigdy nie zastanawiamy się nad tym, w jaki sposób zaspokajali swoje codzienne potrzeby materialne: jak zdobywali pożywienie, gdzie znajdowali nocleg, jak pokrywali koszty podróży…

    Dzisiaj św. Jan odkrywa przed nami tę rzeczywistość. 

    Ludzi takich jak Gajus jest bardzo wielu. Czasami nawet nie dostrzegamy ich obecności. Są to osoby, które pomagają innym, poświęcają się sprawie Chrystusa oraz angażują się w szerzenie prawdy i wiary. W ten sposób również uczestniczą w dziele ewangelizacji. 

    Czynią to, wspierając wspólnotę chrześcijańską swoją gościnnością, pomocą materialną, a także gotowością do zaangażowania się w działalność misyjną.

    Również dzisiaj jakże wielu naszych braci i sióstr, ludzi świeckich, wykonuje cichą, skromną i prostą, a zarazem niezwykle wartościową posługę! Gajus, do którego skierowane są słowa listu, może być uważany za przedstawiciela wszystkich tych anonimowych osób, które również współpracują w szerzeniu prawdy i wiary. 

Piątek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna

    Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i antychrystem (2 J 1,7).

    List, którego kilka słów słyszymy w dzisiejszej liturgii, powstał pod koniec I wieku, a jego autorem jest św. Jan. Jest to list zawierający tylko 13 wersetów i zasadniczo dotyczy przestrogi przed fałszywymi wędrownymi nauczycielami, którzy zaczęli negować tajemnicę Wcielenia. Odrzucali prawdę o tym, że Jezus przyjął prawdziwe ludzkie ciało, a tym samym odrzucali również dzieło odkupienia, którego Chrystus dokonał poprzez swoje Ciało i Krew. 

    Tym, co jest znakiem rozpoznawczym dla św. Jana, to łączenie miłości z prawdą. Nie można tych dwóch rzeczywistości przeciwstawiać. Miłość, której Jan się domaga od uczniów, opiera się na fundamencie prawdy, a prawda, której strzeże i przed wypaczaniem której przestrzega, to postawa wiary, której jest miłość do Boga i do bliźniego. 

    Fałszywych nauczycieli Jan nazywa antychrystami,  bowiem naruszają jedność wspólnoty oraz niszczą prawdę odkupienia. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. Jezus, pojmowany wyłącznie jako istota duchowa, nie ma nic wspólnego z Jezusem, prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, którego ukazuje nam Ewangelia.

    Warto również, poza ostrzeżeniem, zobaczyć radość apostoła, radość z tego, że uczniowie, do których kieruje swoje słowa, pozostają wierni. Ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci i takie, które postępują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca... Tak mocne podkreślanie znaczenia miłości braterskiej stanowi odpowiedź na poglądy ówczesnych gnostyków, którzy zaniedbywali to fundamentalne przykazanie chrześcijańskie, głosząc potrzebę abstrakcyjnego poznania Boga, oderwanego od ziemskiej rzeczywistości i od człowieka. 

    Czytając Listy św. Jana, zawarte w Nowym Testamencie, możemy zobaczyć, że już na samym początku wspólnota musiała zmagać się z wewnętrznymi zagrożeniami, które wprowadzały zamieszanie i burzyły jedność oraz zmuszały do definiowania prawd wiary. A i dzisiaj nie brakuje fałszywych nauczycieli... 

Czwartek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Jozafata

    Ja, stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa - proszę cię za moim dzieckiem, za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem (Flm 9b-10).

    Filemon, do którego Paweł kieruje swoje słowa prawdopodobnie pochodził z Kolosów i za sprawą misyjnej działalności apostoła narodów przyjął łaskę wiary. Był człowiekiem zamożnym. 

    Paweł pisze swój w konkretnej sprawie, wstawiając się za zbiegłym niewolnikiem Filemona - Onezymem. Ten ostatni pojawia się w liście do Kolosan, a dzisiaj już wiemy, że również przyjął wiarę - Paweł nazywa go swoim dzieckiem, którego zrodził w kajdanach. 

    Paweł, odwołując się do miłości, prosi go, aby przekroczył utarte schematy relacji międzyludzkich oraz logikę czysto ludzkiej sprawiedliwości i postąpił, kierując się chrześcijańską miłością. 

    Sprawiedliwość, wyrażona rzymskim prawem, nakazywała ukarać zbiegłego niewolnika. Wypalano na jego czole znamię, a na szyję nakładano obręcz, którą nosił już do końca życia. Chrześcijaństwo u progu swojego istnienia nie mogło otwarcie naruszyć tego porządku prawa, ale Paweł wskazuje Filemonowi porządek wykraczający poza prawo. 

    Odsyłając zbiega wraz z listem, św. Paweł jest z góry pewny pomyślnego wyniku swego wstawiennictwa, bo ufa w wielkoduszność adresata. Tak chrześcijaństwo stawało się zaczynem, który przemieniał świat, w którym przyszło mu zaistnieć...