Wtorek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Leona Wielkiego, papieża

    Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką... We wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mową zdrową, nienaganną, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć (Tt 2,1.7-8).

    Słowa św. Pawła z Listu do Tytusa, które dzisiaj słyszymy, mogą nieco zaskakiwać. Pierwsze zdanie: głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką wydaje się nie budzić zastrzeżeń, ale zastanawiające już może się wydawać to, że owa zdrowa nauka stawia inne wymagania kobietom, a inne mężczyznom. Oczywiście, możemy uwzględnić kontekst kulturowo-historyczny i uznać, że Paweł przekazuje to, co uznawano za właściwe w tamtych czasach, a co dzisiaj może budzić pewne kontrowersje. Nie chodzi też o to, by pochylając się nad Słowem przyjmować bezkrytycznie pewne stereotypy i schematy. 

    Właściwe postawy i zachowania odnoszą się zarówno do mężczyzn jak i kobiet, do młodzieńców i starców. 

    Kolejny postulat Pawła, który może budzić jakieś zastrzeżenia, to wezwanie do takiego życia, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć... Już sama myśl, że mielibyśmy żyć, nieustannie dążąc do takiego celu, sprawia, że czujemy się zmęczeni, zanim jeszcze zaczniemy. Jednocześnie intuicyjnie przeczuwamy, że w takim sposobie myślenia musi tkwić jakiś błąd. Któż bowiem odważyłby się twierdzić, że można żyć w taki sposób, aby nikt nie mógł nam niczego zarzucić? Można tylko powiedzieć komuś takiemu: powodzenia!

    Klucz do zrozumienia tego nauczania św. Pawła znajduje się w innym zdaniu: Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy ... rozumnie i sprawiedliwie żyli na tym świecie. Chrześcijaństwo nie opiera się jedynie na przestrzeganiu zasad. Jest odpowiedzią człowieka na miłość Boga. To łaska Boga przemienia nasze serca, uczy odrzucać zło i żyć sprawiedliwie, pobożnie i rozumnie w świecie, który został nam dany...

    

Poniedziałek 32. Tygodnia Zwykłego, rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

    Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? [...] Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście (1 Kor 3,16-17).

    
    "Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. [...] On zaś mówił o świątyni swego Ciała (J 2,19.21).

    Liturgia kieruje naszą uwagę na tajemnicę obecności Boga pośród ludzi. Czytania ukazują nam trzy świątynie: tę zbudowaną ludzkimi rękami, świątynię ludzkiego serca oraz świątynię Ciała Chrystusa. Każda z nich na swój sposób przypomina nam, że Bóg pragnie być blisko człowieka, zamieszkać pośród swojego ludu i obdarzać go życiem.

    Kościół zbudowany ludzkimi rękami. To miejsce szczególnego spotkania z Bogiem, wspólnej modlitwy, słuchania Jego słowa i sprawowania Eucharystii. Dziś obchodzimy rocznicę poświęcenia Bazyliki św. Jana na Lateranie, która jest katedrą biskupa Rzymu i nosi zaszczytny tytuł Matki i Głowy wszystkich kościołów Miasta i Świata. 

    Świątynia zbudowana z kamienia ma jednak znaczenie nie tylko dlatego, że jest miejscem świętym. Przypomina nam również, że Kościół to przede wszystkim wspólnota ludzi zjednoczonych wiarą w Chrystusa.

    Świątynią jest człowiek. Święty Paweł przypomina nam dzisiaj niezwykłą prawdę: Jesteście świątynią Boga i Duch Boży mieszka w was. Bóg pragnie zamieszkać nie tylko w murach kościołów, ale przede wszystkim w naszych sercach.

    Przez chrzest zostaliśmy włączeni w życie Chrystusa i staliśmy się mieszkaniem Ducha Świętego. Każdy z nas jest więc żywą świątynią, o którą należy się troszczyć. 

    Świątynią jest Jezus Chrystus. W dzisiejszej Ewangelii mówi On: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Słuchacze myśleli o świątyni jerozolimskiej, tymczasem Jezus mówił o swoim Ciele, zapowiadając własną śmierć i zmartwychwstanie.

    To w Chrystusie Bóg najpełniej zamieszkał pośród ludzi. On jest prawdziwą świątynią, miejscem spotkania człowieka z Ojcem. Z Jego przebitego boku wypłynęły krew i woda, znaki życia i łaski, które nieustannie odnawiają Kościół.

    W świątyni zbudowanej ludzkimi rękami spotykamy Chrystusa, który pragnie uczynić nasze serca swoim mieszkaniem. A kiedy pozwalamy Mu w nas zamieszkać, sami stajemy się znakiem Jego obecności dla innych.

    Czy troszczę się o świątynię własnego serca, aby była godnym mieszkaniem Ducha Świętego? Czy Chrystus jest rzeczywistym fundamentem mojego życia? Jaki jest mój wkład w życie wspólnoty parafialnej i troskę o naszą świątynię?

XXXII Niedziela Zwykła

    Gdy się Pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: "Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!" Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: "Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną". Odpowiedziały roztropne: "Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie do sprzedających i kupcie sobie" (Mt 25,5-9).

    Odpowiedź mądrych panien może zaskakiwać, co więcej, może wydawać się sprzeczna z całym nauczaniem Jezusa. Czy nie na solidarność, miłość, pomoc wobec potrzebujących zwracał naszą uwagę? Czy Ewangelia nie uczy nas postawy dzielenia się z innymi, co później praktykowały gminy chrześcijańskie? 

    Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć... Jezus opowiada tę przypowieść, by uświadomić nam głęboką prawdę duchowego życia. Są takie rzeczywistości życia duchowego, których nie da się przekazać drugiemu, nie da się też za drugiego ich przeżyć. 

    Spróbujmy w oliwie zobaczyć znak naszej osobistej relacji z Bogiem, naszej z Nim więzi i miłości. Każda miłość, każda relacja, wymaga czasu, powoli wzrasta, dojrzewa. Staje się coraz bardziej osobista. Nie osiąga się tego w jednej chwili, nie można od kogoś pożyczyć czy kupić. Jest osobistą odpowiedzią na miłość, która doświadczamy ze strony Boga. 

    Relacja rodzi się z modlitwy, czasu marnowanego dla Boga, codziennej wierności i otwierania się na Jego łaskę, przebaczenie, miłość. Wtedy nawet wołanie o północy nie zaskoczy, nie wywoła lęku czy paniki. By tak było, nie można marnować tego, co dzisiaj... Nie wiemy, kiedy usłyszymy wołanie: Oto Pan młody idzie! Ważne, aby w tej chwili nasze serce było gotowe na spotkanie.