zachód słońca

zachód słońca

sobota, 21 listopada 2026

Sobota 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny

    A po trzech i pół dnia duch życia z Boga w nich wstąpił, i stanęli na nogi. A wielki strach padł na tych, co ich oglądali. Posłyszeli oni donośny głos z nieba do nich mówiący: "Wstąpcie tutaj!" I w obłoku wstąpili do nieba, a ich wrogowie zobaczyli ich (Ap 11,11-12).


    Obraz nieustannej walki zła przeciwko dobru, jaki ukazuje nam dzisiaj Księga Objawienia, nawiązuje poprzez słowa i symbole do postaci ze Starego Testamentu. 

    Wizja dwóch świadków, którzy pojawiają się jako dwa świeczniki lub dwa drzewa oliwne jest bezpośrednim  nawiązaniem do wizji proroka Zachariasza, który sięga po taki obraz. Za nim kryją się konkretne postaci: Zorobabel, namiestnik Judy z rodu Dawida oraz kapłan Jozue, syn Josadaka. To oni odegrali kluczową rolę przy odbudowie świątyni w Jerozolimie po powrocie ludu z Babilonu. 

    Możemy zobaczyć też odwołanie do dwóch innych wielkich postaci Starego Testamentu: Mojżesza, bo ma władzę nad wodami, by w krew je przemienić i wszelką plagą uderzyć w ziemię oraz Eliasza, który ma władzę zamknąć niebo, by deszcz nie zraszał dni ich prorokowania...

    Nawiązania mają jednak tylko pomóc w zobaczeniu tej nieustannej walki między złem a dobrem. Tym, który stoi na czele sił dobra jest sam Jezus. I chociaż często może się wydawać, że zło zwycięża nad dobrem, to jego triumf trwa tylko przez krótki czas. Dobro bowiem zawsze ma większą moc, ponieważ jest zjednoczone z miłością, która wszystko przezwycięża. Wrogowie Jezusa przemijają, ale On trwa na zawsze.

    Jak długo Kościół już walczy i pracuje, aby wykorzenić zło, zarówno to, które znajduje się w jego wnętrzu, jak i to, które przychodzi z zewnątrz? Jak długo cierpi i umiera z powodu ogromu bólu, niesprawiedliwości…? A jednak wciąż zmartwychwstaje, ponieważ mamy naszego brata i przewodnika, Jezusa, który także w naszych czasach nadal znosi prześladowania, zniewagi, złe traktowanie i obelgi…

    Często w naszym życiu, w naszej codzienności, zło odnosi zwycięstwo. Nie potrafimy często nieść swojego krzyża ani przezwyciężać niepowodzeń. Jeśli jednak nasze serce otwiera się na obecność Jezusa, jeśli mocno w Niego wierzymy, razem z Nim odniesiemy zwycięstwo. On wyciąga do nas rękę i napełnia nas swoją mocą.

piątek, 20 listopada 2026

Piątek 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Rafała Kalinowskiego

    Poszedłem więc do anioła, mówić mu, by dał mi książeczkę. I rzecze mi: "Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód" (Ap 10,9).

        Więcej się cieszę z drogi wskazanej przez Twe napomnienia
        niż z wszelkiego bogactwa.
        Bo twe napomnienia są moją rozkoszą,
        moimi doradcami Twoje ustawy.

            Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze
            niż tysiące sztuk złota i srebra.
            Jak słodka jest Twoja mowa dla mego podniebienia,
            ponad miód słodsza dla ust moich (Ps 119).

    I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem (Łk 19,47-48).


    Jak to jest, że coś, co nasze podniebienie odbiera jako słodkie i przyjemne, po dotarciu do żołądka daje odmienne odczucia, staje się gorzkie i mało przyjemne? 

    Psalmista odnosi to zestawienie do pokarmu duchowego i naturalnego. 

    Poszukiwanie prawdy jest piękne, ale mówienie prawdy bywa trudne. Światło rozjaśnia, a ogień oczyszcza, jednak czasami wolimy nadal kroczyć w półmroku. Dlatego prorok ma do spełnienia trudne zadanie, które nie polega na łagodzeniu Bożego przesłania, lecz na głoszeniu prawdy. Prawda zaś czasem boli, choć nigdy nie wyrządza prawdziwej szkody.

    Kiedy ktoś nas upomina albo gdy sami musimy kogoś upomnieć, możemy przez chwilę odczuwać ból i pieczenie, podobnie jak wtedy, gdy polewamy ranę wodą utlenioną. Jednak później rana lepiej się goi, a jeśli pragniemy kroczyć w światłości, będziemy wdzięczni za zastosowane lekarstwo.

    Jezus codziennie naucza w świątyni, miejscu spotkania z prawdziwym obliczem Boga. Jego słowa są pełne słodyczy i dlatego podobają się prostemu ludowi, ale jednocześnie są surowe wobec tych, którzy zamienili dom Jego Ojca w targowisko. 

    To może być również nasze doświadczenie, kiedy, przychodzimy do świątyni Pana - możemy doświadczyć zarówno Jego słodyczy, jak i goryczy. Słowa Jezusa mogą być przyjemne dla  ucha, ale kiedy zaczynają stawiać wymagania i wzywać do nawrócenia, mogą stawać się gorzkie, bo zamykamy się na wezwanie.

czwartek, 19 listopada 2026

Czwartek 33. Tygodnia Zwykłego

    I ujrzałem między tronem z czterema Istotami żyjącymi a kręgiem Starców stojącego Baranka, jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest siedem Duchów Boga wysłanych na ziemię (Ap 5,6).


    Fragment Apokalipsy, który dzisiaj jest
nam dany, jest pełen symboli, zapowiadających Wielki Dzień sądu. Widzimy Baranka, który został zabity, a jednak stoi. Jest nim Chrystus, który został złożony w ofierze dla zbawienia ludu Bożego. Nosi ślady męki, ale stoi jako triumfator, zwycięzca śmierci. 

    Jemu Bóg powierzył losy całego świata. Tylko Baranek jest godzien otworzyć księgę, złamać jej pieczęcie i odczytać jej treść. Całe życie człowieka i wydarzenia rozgrywające się na świecie są spowite wielką tajemnicą, podobnie jak owa księga zamknięta na siedem pieczęci. 

    Potrzebujemy Chrystusa, aby przyszedł i nadał sens naszemu życiu, ponieważ bez Niego łatwo możemy popaść w rozpacz wobec tego, co przekracza nasze możliwości. Jan widzący niemoc stworzenia, które nie może złamać pieczęci, płacze... 

    Potrzebujemy Chrystusa, potrzebujemy Jego światła, by rozświetliło nasze wnętrze, docierając do najgłębszych zakamarków, aby otworzyły się nasze oczy i abyśmy zostali wprowadzeni w wielką tajemnicę zbawienia, do której zostaliśmy powołani przez chrzest.