Wtorek 16. Tygodnia Zwykłego

    Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości. Wrzucisz w morskie głębiny wszystkie ich grzechy ( Mi 7,19).

        Łaskawym się okazałeś, Panie, dla Twej ziemi,
        odmieniłeś los Jakuba.
        Odpuściłeś winę swojemu ludowi
        i zakryłeś wszystkie jego grzechy.

    Odnów nas, Boże, nasz Zbawco,
    Twego oburzenia na nas poniechaj.
    Czyż będziesz się gniewał na nas na wieki,
    czy gniew swój rozciągniesz na wszystkie pokolenia?

        Czyż to nie Ty przywrócisz nam życie,
        a Twój lud w Tobie będzie się weselił?
        Okaż nam, Panie, łaskę swoją
        i daj nam swoje zbawienie. (Psalm 85)

    Bóg Pasterz nie pozostawia człowieka samego sobie w naszym zagubieniu i słabości. Paś lud Twój, Panie... Bóg prowadzi swój lud z czułością i troską. To nie jest pasterz obojętny, ale taki, który zna drogę i potrafi przeprowadzić przez każdą ciemność. Bóg obiecuje także, że będzie dokonywał znaków – tak jak wyprowadził Izraela z niewoli egipskiej, tak również dzisiaj działa w życiu tych, którzy Mu zaufają.

    Bóg nie oczekuje od człowieka, aby sam się zbawił. Nie mówi: Najpierw stań się doskonały, a wtedy cię przyjmę - musisz zasłużyć!  Przeciwnie – Micheasz pokazuje Boga, który przebacza winy, odpuszcza grzechy i wrzuca w morskie głębiny wszystkie nasze grzechy. 

    Bóg nie tylko wybacza, ale nie chce, aby nasze grzechy nadal nas definiowały. On uwalnia człowieka od ciężaru zła, którego sami często nie potrafimy z siebie zrzucić.

    Psalm staje się odpowiedzią spragnionego przebaczenia i miłości serca: Odnów nas, Boże, nasz Zbawco. To modlitwa człowieka, który rozumie, że sam nie jest w stanie przemienić swojego życia. Potrzebuje Boga, Jego łaski i miłosierdzia. 

    W świecie, który często przekonuje nas, że wszystko zależy wyłącznie od naszej siły i determinacji, dzisiejsze Słowo przypomina, że zbawienie jest przede wszystkim darem. Naszym zadaniem nie jest samodzielne wybawienie się od grzechu, ale otwarcie serca na Boga, który chce działać i przemieniać.

    Otwarcie wymaga jednak zaufania. Owca nie prowadzi pasterza – to pasterz prowadzi owcę. Podobnie jest w życiu duchowym. Czasami chcielibyśmy sami wyznaczać drogę, sami decydować, jak ma wyglądać nasze nawrócenie czy relacja z Bogiem. Tymczasem On zaprasza nas do tego, by pozwolić się prowadzić. Łaska nie odbiera człowiekowi wolności, ale uzdalnia go do życia w prawdzie i do pokonywania zła.

Poniedziałek 16. Tygodnia Zwykłego

Z czym stanę przed Panem i pokłonię się Bogu na wysokości? Czy stanę przed Nim z ofiarą całopalną, z rocznymi cielętami? (Mi 6,6).

        Nie oskarżam cię za twe ofiary,
        bo twe całopalenia zawsze są przede Mną.
        Nie przyjmę cielca z twego domu
        ani kozłów ze stad twoich.

    Czemu wymieniasz moje przykazania
    i na ustach masz moje przymierze?
    Ty, co nienawidzisz karności,
    a słowa moje odrzuciłeś za siebie? (psalm 50)

    Liturgia prowadzi nas do zrozumienia, że Bóg nie oczekuje od człowieka przede wszystkim zewnętrznych oznak religijności, lecz szczerego serca i życia zgodnego z Jego wolą. 

    Z czym stanę przed Panem i pokłonię się Bogu na wysokości? Odpowiedź nie kryje się w liczbie składanych ofiar ani w spektakularnych gestach. Bóg przypomina, że już objawił człowiekowi, co jest dobre: czynienie sprawiedliwości, umiłowanie wierności, trwanie z pokorą przed Bogiem.

    Bóg nie odrzuca samego kultu, ale sprzeciwia się sytuacji, gdy modlitwa i religijne praktyki stają się jedynie pozorem.

    

XVI Niedziela Zwykła

    Twoja bowiem moc jest podstawą Twej sprawiedliwości, wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz. Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy móc, gdy zechcesz (Mdr 12,16.18).

        Ty, Panie, jesteś dobry i łaskawy,
        pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają.

            Ty jesteś, Panie, 
            Bogiem łaski i miłosierdzia,
            do gniewu nieskory, łagodny i bardzo wierny.
            Wejrzyj na mnie
            i zmiłuj się nade mną. (Psalm 86)

    Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami ( Rz 8,26).

    Autor Księgi Mądrości ukazuje Boga jako jedynego Pana całego stworzenia. Jego wszechmoc nie przypomina ludzkiego sposobu sprawowania władzy. Człowiek często kojarzy władzę z dominacją, przymusem czy bezwzględnością. Tymczasem Boża moc objawia się w zupełnie inny sposób. 

    Autor natchniony podkreśla, że właśnie dlatego, iż Bóg jest wszechmogący, może być cierpliwy, łagodny i miłosierny. Nie musi niczego udowadniać ani nikogo zastraszać. Jego potęga wyraża się w miłości, która daje czas na nawrócenie, przebacza i nie przekreśla człowieka mimo jego niewierności.

    Boża sprawiedliwość nigdy nie jest oderwana od miłosierdzia. On zna ludzką słabość i wie, że droga wiary jest drogą wzrastania, pełną upadków i ponownych powrotów. Dlatego daje nadzieję każdemu, kto otwiera przed Nim swoje serce.

    Święty Paweł pozwala nam spojrzeć jeszcze głębiej. Apostoł przypomina, że największym problemem człowieka nie jest jedynie grzech czy cierpienie, ale także własna bezradność. Często nie wiemy, jak się modlić. Brakuje nam słów, jesteśmy zmęczeni, zagubieni lub przytłoczeni codziennymi doświadczeniami. Nieraz wydaje się nam, że Bóg jest daleko, a nasze modlitwy stają się ubogie i pełne milczenia.

    Wtedy objawia się niezwykła pomoc Ducha Świętego. Święty Paweł mówi, że Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Nie usuwa od razu wszystkich trudności ani nie sprawia, że życie staje się łatwe. Czyni jednak coś znacznie głębszego – wchodzi w nasze wnętrze i modli się razem z nami. Przemienia nasze niewypowiedziane pragnienia w modlitwę zgodną z wolą Boga. Nawet wtedy, gdy nie umiemy znaleźć odpowiednich słów, Duch Święty nie przestaje działać. Nasza słabość może się stać przestrzenią Jego obecności.

    Bóg nie oczekuje od nas doskonałości ani nie stawia warunku, że musimy być silni, aby zasłużyć na Jego pomoc. Wręcz przeciwnie – właśnie tam, gdzie kończą się nasze możliwości, rozpoczyna się działanie Jego łaski. Człowiek odkrywa wtedy, że nie jest sam w swojej walce, lecz niesiony przez Bożą moc.

    Tłem do obu biblijnych tekstów stają się słowa psalmu. Psalmista z prostotą i ufnością woła do Boga: Ty bowiem, Panie, jesteś dobry i łaskawy, pełen łaski dla wszystkich, którzy Cię wzywają. Nie ukrywa swoich trudności ani lęków, ale przynosi je przed oblicze Boga, ponieważ wie, że zostanie wysłuchany. Cały psalm jest modlitwą człowieka, który odkrył, że największą siłą nie jest samowystarczalność, lecz zaufanie wobec Tego, który nigdy nie zawodzi.