zachód słońca

zachód słońca

czwartek, 19 listopada 2026

Czwartek 33. Tygodnia Zwykłego

    I ujrzałem między tronem z czterema Istotami żyjącymi a kręgiem Starców stojącego Baranka, jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest siedem Duchów Boga wysłanych na ziemię (Ap 5,6).


    Fragment Apokalipsy, który dzisiaj jest
nam dany, jest pełen symboli, zapowiadających Wielki Dzień sądu. Widzimy Baranka, który został zabity, a jednak stoi. Jest nim Chrystus, który został złożony w ofierze dla zbawienia ludu Bożego. Nosi ślady męki, ale stoi jako triumfator, zwycięzca śmierci. 

    Jemu Bóg powierzył losy całego świata. Tylko Baranek jest godzien otworzyć księgę, złamać jej pieczęcie i odczytać jej treść. Całe życie człowieka i wydarzenia rozgrywające się na świecie są spowite wielką tajemnicą, podobnie jak owa księga zamknięta na siedem pieczęci. 

    Potrzebujemy Chrystusa, aby przyszedł i nadał sens naszemu życiu, ponieważ bez Niego łatwo możemy popaść w rozpacz wobec tego, co przekracza nasze możliwości. Jan widzący niemoc stworzenia, które nie może złamać pieczęci, płacze... 

    Potrzebujemy Chrystusa, potrzebujemy Jego światła, by rozświetliło nasze wnętrze, docierając do najgłębszych zakamarków, aby otworzyły się nasze oczy i abyśmy zostali wprowadzeni w wielką tajemnicę zbawienia, do której zostaliśmy powołani przez chrzest. 

środa, 18 listopada 2026

Środa 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. bł. Karoliny Kózkówny

    "Wstąp tutaj, a oto ci ukażę, co potem musi się stać". Doznałem natychmiast zachwycenia. A oto w niebie stał tron i na tronie Ktoś zasiadał (Ap 4,1b-2).


    Święty Jan kieruje naszą uwagę na Boży tron oraz Tego, który na tronie zasiada. 

    Tron jest miejscem, na którym zasiada najważniejsza osoba w państwie. Zazwyczaj znajduje się w takim miejscu, aby ludzie mogli widzieć króla. Jest to tron, na którym zasiada tylko jedna osoba. Tron jest symbolem najwyższej władzy i potęgi.

    Tron, który widzi Jan, jest Tronem Boga. Jest to tron, na którym zasiada Bóg, aby być słuchanym, tron, z którego rozbrzmiewa Jego głos.

    Tron Boga jest tronem miłości, tronem szacunku, tronem pokoju, tronem ciszy.

    Tron Boga jest tą wewnętrzną przestrzenią i tym czasem, które poświęcamy Bogu, aby mógł rozbić swój namiot w naszym wnętrzu i zamieszkać w nas.

    Każdy, kto tego pragnie, może zasiąść na Tronie Boga, ponieważ jest to tron dostępny dla wszystkich. Bóg zaprasza nas do królowania poprzez swojego Syna, w którym staliśmy się współdziedzicami Jego tronu.

    Tronem Boga jest Krzyż, z którego wypływa życie.

    Tronem Boga jest również Ostatnia Wieczerza, którą Jezus spożył ze swoimi uczniami przed śmiercią. To właśnie podczas niej pozostawił im zasady sprawowania władzy z Bożego tronu: na kolanach, umywając nogi innym…

    Możemy spojrzeć na Tron Boga również przez pryzmat życia błogosławionej Karoliny Kózkówny. Jej życie było krótkie, w oczach świata zwyczajne i pozbawione wielkości. Ona jednak w swoim sercu przygotowała Bogu tron. Tron zbudowany z modlitwy, czystości serca, wierności i miłości do drugiego człowieka.

    


wtorek, 17 listopada 2026

Wtorek 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Elżbiety Węgierskiej

    Ty bowiem mówisz: "Jestem bogaty" i "wzbogaciłem się", i "niczego mi nie potrzeba", a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy i nagi (Ap 3,17).

    Pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu (Łk 19,2-3).


    Słyszymy słowa skierowane do dwóch Kościołów - gmin chrześcijańskich, jakie powstały na początku chrześcijaństwa. Sardes było rozwiniętym miastem handlowym, a Laodecea słynęła ze źródeł termalnych oraz szkoły medycznej, która szczególnie specjalizowała się w leczeniu chorób oczu. Nie dziwi, że oba miasta szczyciły się dość dużą zamożnością dobrobytem, który jednak zaślepiał i coraz bardziej oddalał uczniów od Ewangelii. Dlatego padają ostre słowa: znam twoje czyny: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły! Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust!

    Aż rani uszy! Nam, przywykłym już do rozmywającej wszystko łagodnej poprawności takie słowa wydają się nie na miejscu. Za poprawnością słów i sformułowań przychodzi też  letniość sumienia, którego głos zagłuszamy. Czasem z obawy przed utratą bezpieczeństwa, jakichś przywilejów, a czasem po prostu dla wygody, by nie wypaść z kręgu znajomych... I tak potrafimy urządzać sobie życie, w którym Bóg staje się coraz mniej potrzebny. Staje się może jednym ze zwyczajów, a dla innych drobnym luksusem... Nie występujemy może otwarcie przeciwko prawdzie i dobru, ale też nie potrafimy opowiedzieć się po ich stronie, gdy trzeba... 

    Zacheusz też należał do elity - najzamożniejszych mieszkańców Jerycha. Zwierzchnik celników. Może nawet zadowolony sam z siebie. Ale w tej scenie, którą widzimy w Ewangelii, Zacheusz zaczyna zdawać sobie sprawę, ze swojego niskiego wzrostu, fizycznego i moralnego zarazem... Chyba zaczął podejrzewać, że coś jest nie tak w jego wygodnym i dostatnim życiu. Chce zobaczyć Jezusa, nawet jeśli sam miałby pozostać niezauważony. 

    I tak dochodzi do spotkania. Jezus go zauważa i staje się najbardziej nieoczekiwanym Gościem w domu Zacheusza. Otworzył swoje drzwi. Nie wiemy, czy z pragnienia prawdziwego spotkania, czy może jedynie z ciekawości. Jego życie się zmienia, kiedy otwiera swoje drzwi. 

    Jest coś poruszającego w tej scenie przemiany Zacheusza. Nie wiemy, o czym rozmawiali przy stole. Była bliskość. Patrząc na ten obraz możemy zatęsknić za bliskością Pana. A On przychodzi z odpowiedzią: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. Tak niewiele trzeba, otworzyć Mu drzwi...