Piątek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna

    Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i antychrystem (2 J 1,7).

    List, którego kilka słów słyszymy w dzisiejszej liturgii, powstał pod koniec I wieku, a jego autorem jest św. Jan. Jest to list zawierający tylko 13 wersetów i zasadniczo dotyczy przestrogi przed fałszywymi wędrownymi nauczycielami, którzy zaczęli negować tajemnicę Wcielenia. Odrzucali prawdę o tym, że Jezus przyjął prawdziwe ludzkie ciało, a tym samym odrzucali również dzieło odkupienia, którego Chrystus dokonał poprzez swoje Ciało i Krew. 

    Tym, co jest znakiem rozpoznawczym dla św. Jana, to łączenie miłości z prawdą. Nie można tych dwóch rzeczywistości przeciwstawiać. Miłość, której Jan się domaga od uczniów, opiera się na fundamencie prawdy, a prawda, której strzeże i przed wypaczaniem której przestrzega, to postawa wiary, której jest miłość do Boga i do bliźniego. 

    Fałszywych nauczycieli Jan nazywa antychrystami,  bowiem naruszają jedność wspólnoty oraz niszczą prawdę odkupienia. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. Jezus, pojmowany wyłącznie jako istota duchowa, nie ma nic wspólnego z Jezusem, prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, którego ukazuje nam Ewangelia.

    Warto również, poza ostrzeżeniem, zobaczyć radość apostoła, radość z tego, że uczniowie, do których kieruje swoje słowa, pozostają wierni. Ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci i takie, które postępują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca... Tak mocne podkreślanie znaczenia miłości braterskiej stanowi odpowiedź na poglądy ówczesnych gnostyków, którzy zaniedbywali to fundamentalne przykazanie chrześcijańskie, głosząc potrzebę abstrakcyjnego poznania Boga, oderwanego od ziemskiej rzeczywistości i od człowieka. 

    Czytając Listy św. Jana, zawarte w Nowym Testamencie, możemy zobaczyć, że już na samym początku wspólnota musiała zmagać się z wewnętrznymi zagrożeniami, które wprowadzały zamieszanie i burzyły jedność oraz zmuszały do definiowania prawd wiary. A i dzisiaj nie brakuje fałszywych nauczycieli... 

Czwartek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Jozafata

    Ja, stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa - proszę cię za moim dzieckiem, za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem (Flm 9b-10).

    Filemon, do którego Paweł kieruje swoje słowa prawdopodobnie pochodził z Kolosów i za sprawą misyjnej działalności apostoła narodów przyjął łaskę wiary. Był człowiekiem zamożnym. 

    Paweł pisze swój w konkretnej sprawie, wstawiając się za zbiegłym niewolnikiem Filemona - Onezymem. Ten ostatni pojawia się w liście do Kolosan, a dzisiaj już wiemy, że również przyjął wiarę - Paweł nazywa go swoim dzieckiem, którego zrodził w kajdanach. 

    Paweł, odwołując się do miłości, prosi go, aby przekroczył utarte schematy relacji międzyludzkich oraz logikę czysto ludzkiej sprawiedliwości i postąpił, kierując się chrześcijańską miłością. 

    Sprawiedliwość, wyrażona rzymskim prawem, nakazywała ukarać zbiegłego niewolnika. Wypalano na jego czole znamię, a na szyję nakładano obręcz, którą nosił już do końca życia. Chrześcijaństwo u progu swojego istnienia nie mogło otwarcie naruszyć tego porządku prawa, ale Paweł wskazuje Filemonowi porządek wykraczający poza prawo. 

    Odsyłając zbiega wraz z listem, św. Paweł jest z góry pewny pomyślnego wyniku swego wstawiennictwa, bo ufa w wielkoduszność adresata. Tak chrześcijaństwo stawało się zaczynem, który przemieniał świat, w którym przyszło mu zaistnieć...

Środa 32. Tygodnia Zwykłego

   Przypominaj wszystkim, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność (Tt 3,1-2).

    W liturgiczne wspomnienie św. Marcina obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości, wracając do przeszłości i dziękując za niepodległość. I otrzymujemy słowo szczególne, które wchodzi w nasze tutaj i teraz, nasze dziś. 

   Święty Paweł przypomina chrześcijanom, aby byli podporządkowani zwierzchnim władzom, słuchali ich i okazywali gotowość do wszelkiego dobrego czynu. Następnie dodaje, aby nikogo nie lżyli, unikali sporów, odznaczali się uprzejmością i okazywali każdemu człowiekowi wszelką łagodność. Niezwykle aktualne Słowo. Tak łatwo przecież przychodzi nam dzielić się na obozy, osądzać innych, podejrzewać o złe intencje, a nawet odmawiać sobie nawzajem prawa do miłości Ojczyzny.

    Odpowiedzialność za Ojczyznę to wielkie i bohaterskie czyny, uroczyste zobowiązania i deklaracje. Ale to również, a może przede wszystkim nasza codzienność: szacunek dla prawa, troska o dobro wspólne, rzetelne wykonywanie obowiązków, odpowiedzialne uczestnictwo w życiu publicznym i gotowość do służby innym.

    Posłuszeństwo wobec władz, o którym mówi Paweł, nie oznacza jednak bezkrytycznej zgody na każdą decyzję rządzących. Chrześcijanin ma prawo, a niekiedy także moralny obowiązek, upominać się o sprawiedliwość, prawdę i godność człowieka. Może krytykować władzę, domagać się zmian i sprzeciwiać się złu. Ale powinien czynić to w sposób, który nie niszczy więzi społecznych i nie odbiera godności drugiemu człowiekowi. Można przecież stanowczo bronić swoich przekonań, nie poniżając tych, którzy myślą inaczej.

    Nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością. Ileż zmieniłoby się w naszym życiu społecznym, gdybyśmy naprawdę potraktowali poważnie te słowa św. Pawła!

    Jest w dzisiejszym czytaniu jeszcze jedna myśl, bez której trudno właściwie zrozumieć całe nauczanie Pawła. Apostoł przypomina, że również my sami byliśmy kiedyś nierozumni, błądzący, zniewoleni przez rozmaite pożądliwości, żyjący w złości i zawiści. A potem mówi o Bogu, który nas zbawił nie dzięki naszym sprawiedliwym uczynkom, lecz ze swojego miłosierdzia.

    To bardzo ważne przypomnienie. Nikt z nas nie ma monopolu na prawdę, dobro i miłość do Ojczyzny. Wszyscy jesteśmy ludźmi słabymi, potrzebującymi Bożego miłosierdzia. Jeśli Bóg okazał nam cierpliwość i dobroć, to jak możemy odmawiać cierpliwości i szacunku innym? Jeśli sami żyjemy dzięki łasce, jak możemy patrzeć na drugiego człowieka wyłącznie przez pryzmat jego błędów?