Środa 32. Tygodnia Zwykłego

   Przypominaj wszystkim, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność (Tt 3,1-2).

    W liturgiczne wspomnienie św. Marcina obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości, wracając do przeszłości i dziękując za niepodległość. I otrzymujemy słowo szczególne, które wchodzi w nasze tutaj i teraz, nasze dziś. 

   Święty Paweł przypomina chrześcijanom, aby byli podporządkowani zwierzchnim władzom, słuchali ich i okazywali gotowość do wszelkiego dobrego czynu. Następnie dodaje, aby nikogo nie lżyli, unikali sporów, odznaczali się uprzejmością i okazywali każdemu człowiekowi wszelką łagodność. Niezwykle aktualne Słowo. Tak łatwo przecież przychodzi nam dzielić się na obozy, osądzać innych, podejrzewać o złe intencje, a nawet odmawiać sobie nawzajem prawa do miłości Ojczyzny.

    Odpowiedzialność za Ojczyznę to wielkie i bohaterskie czyny, uroczyste zobowiązania i deklaracje. Ale to również, a może przede wszystkim nasza codzienność: szacunek dla prawa, troska o dobro wspólne, rzetelne wykonywanie obowiązków, odpowiedzialne uczestnictwo w życiu publicznym i gotowość do służby innym.

    Posłuszeństwo wobec władz, o którym mówi Paweł, nie oznacza jednak bezkrytycznej zgody na każdą decyzję rządzących. Chrześcijanin ma prawo, a niekiedy także moralny obowiązek, upominać się o sprawiedliwość, prawdę i godność człowieka. Może krytykować władzę, domagać się zmian i sprzeciwiać się złu. Ale powinien czynić to w sposób, który nie niszczy więzi społecznych i nie odbiera godności drugiemu człowiekowi. Można przecież stanowczo bronić swoich przekonań, nie poniżając tych, którzy myślą inaczej.

    Nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością. Ileż zmieniłoby się w naszym życiu społecznym, gdybyśmy naprawdę potraktowali poważnie te słowa św. Pawła!

    Jest w dzisiejszym czytaniu jeszcze jedna myśl, bez której trudno właściwie zrozumieć całe nauczanie Pawła. Apostoł przypomina, że również my sami byliśmy kiedyś nierozumni, błądzący, zniewoleni przez rozmaite pożądliwości, żyjący w złości i zawiści. A potem mówi o Bogu, który nas zbawił nie dzięki naszym sprawiedliwym uczynkom, lecz ze swojego miłosierdzia.

    To bardzo ważne przypomnienie. Nikt z nas nie ma monopolu na prawdę, dobro i miłość do Ojczyzny. Wszyscy jesteśmy ludźmi słabymi, potrzebującymi Bożego miłosierdzia. Jeśli Bóg okazał nam cierpliwość i dobroć, to jak możemy odmawiać cierpliwości i szacunku innym? Jeśli sami żyjemy dzięki łasce, jak możemy patrzeć na drugiego człowieka wyłącznie przez pryzmat jego błędów?

    

    

Wtorek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Leona Wielkiego, papieża

    Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką... We wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mową zdrową, nienaganną, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć (Tt 2,1.7-8).

    Słowa św. Pawła z Listu do Tytusa, które dzisiaj słyszymy, mogą nieco zaskakiwać. Pierwsze zdanie: głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką wydaje się nie budzić zastrzeżeń, ale zastanawiające już może się wydawać to, że owa zdrowa nauka stawia inne wymagania kobietom, a inne mężczyznom. Oczywiście, możemy uwzględnić kontekst kulturowo-historyczny i uznać, że Paweł przekazuje to, co uznawano za właściwe w tamtych czasach, a co dzisiaj może budzić pewne kontrowersje. Nie chodzi też o to, by pochylając się nad Słowem przyjmować bezkrytycznie pewne stereotypy i schematy. 

    Właściwe postawy i zachowania odnoszą się zarówno do mężczyzn jak i kobiet, do młodzieńców i starców. 

    Kolejny postulat Pawła, który może budzić jakieś zastrzeżenia, to wezwanie do takiego życia, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć... Już sama myśl, że mielibyśmy żyć, nieustannie dążąc do takiego celu, sprawia, że czujemy się zmęczeni, zanim jeszcze zaczniemy. Jednocześnie intuicyjnie przeczuwamy, że w takim sposobie myślenia musi tkwić jakiś błąd. Któż bowiem odważyłby się twierdzić, że można żyć w taki sposób, aby nikt nie mógł nam niczego zarzucić? Można tylko powiedzieć komuś takiemu: powodzenia!

    Klucz do zrozumienia tego nauczania św. Pawła znajduje się w innym zdaniu: Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy ... rozumnie i sprawiedliwie żyli na tym świecie. Chrześcijaństwo nie opiera się jedynie na przestrzeganiu zasad. Jest odpowiedzią człowieka na miłość Boga. To łaska Boga przemienia nasze serca, uczy odrzucać zło i żyć sprawiedliwie, pobożnie i rozumnie w świecie, który został nam dany...

    

Poniedziałek 32. Tygodnia Zwykłego, rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

    Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? [...] Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście (1 Kor 3,16-17).

    
    "Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. [...] On zaś mówił o świątyni swego Ciała (J 2,19.21).

    Liturgia kieruje naszą uwagę na tajemnicę obecności Boga pośród ludzi. Czytania ukazują nam trzy świątynie: tę zbudowaną ludzkimi rękami, świątynię ludzkiego serca oraz świątynię Ciała Chrystusa. Każda z nich na swój sposób przypomina nam, że Bóg pragnie być blisko człowieka, zamieszkać pośród swojego ludu i obdarzać go życiem.

    Kościół zbudowany ludzkimi rękami. To miejsce szczególnego spotkania z Bogiem, wspólnej modlitwy, słuchania Jego słowa i sprawowania Eucharystii. Dziś obchodzimy rocznicę poświęcenia Bazyliki św. Jana na Lateranie, która jest katedrą biskupa Rzymu i nosi zaszczytny tytuł Matki i Głowy wszystkich kościołów Miasta i Świata. 

    Świątynia zbudowana z kamienia ma jednak znaczenie nie tylko dlatego, że jest miejscem świętym. Przypomina nam również, że Kościół to przede wszystkim wspólnota ludzi zjednoczonych wiarą w Chrystusa.

    Świątynią jest człowiek. Święty Paweł przypomina nam dzisiaj niezwykłą prawdę: Jesteście świątynią Boga i Duch Boży mieszka w was. Bóg pragnie zamieszkać nie tylko w murach kościołów, ale przede wszystkim w naszych sercach.

    Przez chrzest zostaliśmy włączeni w życie Chrystusa i staliśmy się mieszkaniem Ducha Świętego. Każdy z nas jest więc żywą świątynią, o którą należy się troszczyć. 

    Świątynią jest Jezus Chrystus. W dzisiejszej Ewangelii mówi On: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Słuchacze myśleli o świątyni jerozolimskiej, tymczasem Jezus mówił o swoim Ciele, zapowiadając własną śmierć i zmartwychwstanie.

    To w Chrystusie Bóg najpełniej zamieszkał pośród ludzi. On jest prawdziwą świątynią, miejscem spotkania człowieka z Ojcem. Z Jego przebitego boku wypłynęły krew i woda, znaki życia i łaski, które nieustannie odnawiają Kościół.

    W świątyni zbudowanej ludzkimi rękami spotykamy Chrystusa, który pragnie uczynić nasze serca swoim mieszkaniem. A kiedy pozwalamy Mu w nas zamieszkać, sami stajemy się znakiem Jego obecności dla innych.

    Czy troszczę się o świątynię własnego serca, aby była godnym mieszkaniem Ducha Świętego? Czy Chrystus jest rzeczywistym fundamentem mojego życia? Jaki jest mój wkład w życie wspólnoty parafialnej i troskę o naszą świątynię?