zachód słońca

zachód słońca

piątek, 20 listopada 2026

Piątek 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Rafała Kalinowskiego

    Poszedłem więc do anioła, mówić mu, by dał mi książeczkę. I rzecze mi: "Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód" (Ap 10,9).

        Więcej się cieszę z drogi wskazanej przez Twe napomnienia
        niż z wszelkiego bogactwa.
        Bo twe napomnienia są moją rozkoszą,
        moimi doradcami Twoje ustawy.

            Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze
            niż tysiące sztuk złota i srebra.
            Jak słodka jest Twoja mowa dla mego podniebienia,
            ponad miód słodsza dla ust moich (Ps 119).

    I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem (Łk 19,47-48).


    Jak to jest, że coś, co nasze podniebienie odbiera jako słodkie i przyjemne, po dotarciu do żołądka daje odmienne odczucia, staje się gorzkie i mało przyjemne? 

    Psalmista odnosi to zestawienie do pokarmu duchowego i naturalnego. 

    Poszukiwanie prawdy jest piękne, ale mówienie prawdy bywa trudne. Światło rozjaśnia, a ogień oczyszcza, jednak czasami wolimy nadal kroczyć w półmroku. Dlatego prorok ma do spełnienia trudne zadanie, które nie polega na łagodzeniu Bożego przesłania, lecz na głoszeniu prawdy. Prawda zaś czasem boli, choć nigdy nie wyrządza prawdziwej szkody.

    Kiedy ktoś nas upomina albo gdy sami musimy kogoś upomnieć, możemy przez chwilę odczuwać ból i pieczenie, podobnie jak wtedy, gdy polewamy ranę wodą utlenioną. Jednak później rana lepiej się goi, a jeśli pragniemy kroczyć w światłości, będziemy wdzięczni za zastosowane lekarstwo.

    Jezus codziennie naucza w świątyni, miejscu spotkania z prawdziwym obliczem Boga. Jego słowa są pełne słodyczy i dlatego podobają się prostemu ludowi, ale jednocześnie są surowe wobec tych, którzy zamienili dom Jego Ojca w targowisko. 

    To może być również nasze doświadczenie, kiedy, przychodzimy do świątyni Pana - możemy doświadczyć zarówno Jego słodyczy, jak i goryczy. Słowa Jezusa mogą być przyjemne dla  ucha, ale kiedy zaczynają stawiać wymagania i wzywać do nawrócenia, mogą stawać się gorzkie, bo zamykamy się na wezwanie.

czwartek, 19 listopada 2026

Czwartek 33. Tygodnia Zwykłego

    I ujrzałem między tronem z czterema Istotami żyjącymi a kręgiem Starców stojącego Baranka, jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest siedem Duchów Boga wysłanych na ziemię (Ap 5,6).


    Fragment Apokalipsy, który dzisiaj jest
nam dany, jest pełen symboli, zapowiadających Wielki Dzień sądu. Widzimy Baranka, który został zabity, a jednak stoi. Jest nim Chrystus, który został złożony w ofierze dla zbawienia ludu Bożego. Nosi ślady męki, ale stoi jako triumfator, zwycięzca śmierci. 

    Jemu Bóg powierzył losy całego świata. Tylko Baranek jest godzien otworzyć księgę, złamać jej pieczęcie i odczytać jej treść. Całe życie człowieka i wydarzenia rozgrywające się na świecie są spowite wielką tajemnicą, podobnie jak owa księga zamknięta na siedem pieczęci. 

    Potrzebujemy Chrystusa, aby przyszedł i nadał sens naszemu życiu, ponieważ bez Niego łatwo możemy popaść w rozpacz wobec tego, co przekracza nasze możliwości. Jan widzący niemoc stworzenia, które nie może złamać pieczęci, płacze... 

    Potrzebujemy Chrystusa, potrzebujemy Jego światła, by rozświetliło nasze wnętrze, docierając do najgłębszych zakamarków, aby otworzyły się nasze oczy i abyśmy zostali wprowadzeni w wielką tajemnicę zbawienia, do której zostaliśmy powołani przez chrzest. 

środa, 18 listopada 2026

Środa 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. bł. Karoliny Kózkówny

    "Wstąp tutaj, a oto ci ukażę, co potem musi się stać". Doznałem natychmiast zachwycenia. A oto w niebie stał tron i na tronie Ktoś zasiadał (Ap 4,1b-2).


    Święty Jan kieruje naszą uwagę na Boży tron oraz Tego, który na tronie zasiada. 

    Tron jest miejscem, na którym zasiada najważniejsza osoba w państwie. Zazwyczaj znajduje się w takim miejscu, aby ludzie mogli widzieć króla. Jest to tron, na którym zasiada tylko jedna osoba. Tron jest symbolem najwyższej władzy i potęgi.

    Tron, który widzi Jan, jest Tronem Boga. Jest to tron, na którym zasiada Bóg, aby być słuchanym, tron, z którego rozbrzmiewa Jego głos.

    Tron Boga jest tronem miłości, tronem szacunku, tronem pokoju, tronem ciszy.

    Tron Boga jest tą wewnętrzną przestrzenią i tym czasem, które poświęcamy Bogu, aby mógł rozbić swój namiot w naszym wnętrzu i zamieszkać w nas.

    Każdy, kto tego pragnie, może zasiąść na Tronie Boga, ponieważ jest to tron dostępny dla wszystkich. Bóg zaprasza nas do królowania poprzez swojego Syna, w którym staliśmy się współdziedzicami Jego tronu.

    Tronem Boga jest Krzyż, z którego wypływa życie.

    Tronem Boga jest również Ostatnia Wieczerza, którą Jezus spożył ze swoimi uczniami przed śmiercią. To właśnie podczas niej pozostawił im zasady sprawowania władzy z Bożego tronu: na kolanach, umywając nogi innym…

    Możemy spojrzeć na Tron Boga również przez pryzmat życia błogosławionej Karoliny Kózkówny. Jej życie było krótkie, w oczach świata zwyczajne i pozbawione wielkości. Ona jednak w swoim sercu przygotowała Bogu tron. Tron zbudowany z modlitwy, czystości serca, wierności i miłości do drugiego człowieka.