Piątek 26. Tygodnia Zwykłego, wsp. Świętych Aniołów Stróżów

   Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem. Szanuj go i słuchaj jego głosu (Wj 23,20-21a).

        Kto się w opiekę oddał Najwyższemu
        i w cieniu Wszechmocnego mieszka
        mówi do Pana: "Ty jesteś moją ucieczką i twierdzą,
        Boże mój, któremu ufam".

            Bo On sam cię wyzwoli z sideł myśliwego
            i od słowa niosącego zgubę.
            Okryje cię swoimi piórami,
            pod Jego skrzydła się chronisz;
            wierność Jego jest puklerzem i tarczą.

        Nie ulękniesz się strachu nocnego
        ani strzały za dnia lecącej,
        ani zarazy skradającej się w mroku,
        ani moru niszczącego w południe.

            Nie przystąpi do ciebie niedola,
            a cios nie dosięgnie twojego namiotu.
            Bo rozkazał swoim aniołom,
            aby cię strzegli na wszystkich twych drogach  (Ps 91).

    Słowo przypomina nam dzisiaj, we wspomnienie świętych Aniołów Stróżów, o Bożej opiece nad nami. Nie idziemy sami przez życie, bo On posyła anioła, aby nas strzegli w czasie twojej drogi i doprowadzili do miejsca, które jest nam wyznaczone. 

    Psalmista również mówi dzisiaj, że Bóg daje schronienie, okrywa swoimi piórami. Chociaż wspomina o różnych zagrożeniach na drodze naszego życia, jesteśmy pod Jego opiekuńczym spojrzeniem. On jest blisko i nie opuszcza człowieka: rozkazał swoim aniołom, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach. 

    Bóg zna nasze drogi, nasze wybory, chwile zagubienia i momenty, w których potrzebujemy światła. I nikt nie zostaje pozbawiony Jego opieki. 

    Pośród słów o Bożej opiece i towarzyszeniu aniołów może nam umknąć ważny szczegół - wezwanie ze strony Boga: Szanuj go i słuchaj jego głosu, nie sprzeciwiaj się mu w niczym... Musimy podejmować decyzje, dokonywać wyborów, ale ważna jest nasza uważność na Boże natchnienia i wskazania. Wciąż musimy uczyć się słuchać, a także poddawać się Jego wskazaniom. 

    Bóg posyła swojego anioła przed nami, a to znaczy, że on już jest tam, gdzie my jeszcze nie dotarliśmy. Bóg jest obecny także w naszej przyszłości. 

Czwartek 26. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Teresy od Dzieciątka Jezus

    Zlitujcie się, przyjaciele, zlitujcie, gdyż Bóg mnie dotknął swą ręką. Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni (Hi 19,21.25).

            Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam,
            zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj.
            O Tobie mówi serce moje:
            "Szukaj Jego oblicza!""

        Będę szukał oblicza Twego, Panie.
        Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy,
        nie odtrącaj w gniewie Twego sługi.
        Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj.

            Wierzę, że będę oglądał dobra Pana
            w krainie żyjących.
            Oczekuj Pana, bądź mężny,
            nabierz odwagi i oczekuj Pana (Ps 27).

    Towarzyszymy wciąż Hiobowi. Ten fragment, który nam daje Kościół w liturgii, Biblia Jerozolimska tytułuje: Triumf wiary w opuszczeniu przez Boga i ludzi. 

    Widzieliśmy już ból Hioba, doświadczenie cierpienia, którego nie rozumie. Milczenie Boga to doświadczenie jeszcze potęguje. Wołanie Hioba, który mimo wszystko zachowuje wiarę, trafia w ciemność. 

    Przyjaciele, którzy przybyli do Hioba, próbują przemówić mu do rozsądku. Mieli z pewnością dobre zamiary, ale jeszcze bardziej pogłębiają ból. 

    Do ciemności związanej z nieobecnością i milczeniem Boga dołącza zniekształcanie historii i okoliczności przez tych, o których sądziliśmy, że możemy się na nich oprzeć.

    Hiob nie przyjmuje logicznych wyjaśnień, manifestując potęgę wiary. Staje wobec próby, której rozum nie potrafi wyjaśnić - jest bezsilny. Hiob nie próbuje już niczego tłumaczyć, kogokolwiek przekonywać do swoich racji, nie próbuje się już nawet bronić. 

    Pozwala innym snuć domysły. Pozostaje mu jedynie niewzruszona ufność. On już nie tylko wierzy, on wie! Jego pewność przekracza wszystkie granice logiki. Nie ufa sobie, nie ufa przyjaciołom. Ufa jedynie Bogu: ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni... 

    Podobnym doświadczeniem dzieli się z nami autor psalmu: Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, a zarazem wyznaje: Wierzę, że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących.

    Święta Teresa od Dzieciątka Jezus pod koniec życia sama przeżywała głęboką próbę wiary. Doświadczała cierpienia fizycznego i duchowej ciemności, a mimo to nie przestawała ufać: Śpiewam o tym, w co chcę wierzyć... 

Środa 26. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Hieronima

    Wołam do Ciebie, Panie, przez całe dnie;
    wyciągam do Ciebie swe ręce.
    Czy Ty dla umarłych chcesz czynić te wszystkie cuda?
    Czy jacyś lekarze ich wskrzeszą, by Cię wychwalali?

            Czy ktoś w grobie będzie opowiadał o Twoim miłosierdziu
            albo w miejscu zagłady o Twojej troskliwości?
            Czy możliwe jest poznawanie w ciemności
            Twoich dzieł cudownych
            albo Twojej sprawiedliwości w krainie zapomnienia?

    Wołam zatem do Ciebie, Panie,
    już od wczesnego rana moja modlitwa biegnie do Ciebie.
    Dlaczego, o Panie, odpychasz mnie od siebie?
    Dlaczego odwracasz ode mnie swoje oblicze?!

                                                            (Psalm 88)

    Dzisiaj w liturgii słyszymy psalm, przypisany synom Koracha, z dokładnym wskazaniem Ezrachity Hemana. Trudno jednak zidentyfikować postać autora. Hemana wraz z innymi trzema osobami wymienia 1 Księga Królewska, podkreślając jego mądrość, choć wszyscy ustępowali mądrości Salomona. 1 Księga Kronik wymienia natomiast Hemana jako potomka Judy, syna Zeracha. Czy to jeden z nich? Nagłówek psalmu wyraźnie wskazuje środowisko świątynnych śpiewaków, którzy tworzyli liturgiczną modlitwę Izraela.

    Psalm ten należy do najbardziej przejmujących modlitw całego Psałterza. Nie prowadzi człowieka szybko od cierpienia do pocieszenia. Nie kończy się radosnym wyznaniem, że wszystko zostało już rozwiązane. Pozostawia modlącego się niemal w ciemności. Jest tak bardzo bardzo prawdziwy w doświadczeniu cierpienia. Pokazuje człowieka, który nie rozumie Boga, nie odczuwa Jego bliskości, a jednak nie przestaje do Niego wołać. 

    Wołam do Ciebie, Panie, przez całe dnie... Pomimo Twojego milczenia, wołam. 

    Pytania, które stawia Bogu psalmista, pozwalają przypuszczać, że autor doświadcza skrajnego zagrożenia życia, izolacji i poczucia zbliżającej się śmierci. Psalmista mówi o grobie, otchłani, ciemności i oddaleniu od ludzi. Jego pytania są bardzo przejmujące: Czy Ty dla umarłych chcesz czynić te wszystkie cuda? Czy jacyś lekarze ich wskrzeszą, by Cię wychwalali? Czy ktoś w grobie będzie opowiadał o Twoim miłosierdziu albo w miejscu zagłady o Twojej troskliwości? Czy możliwe jest poznawanie w ciemności Twoich dzieł cudownych albo Twojej sprawiedliwości w krainie zapomnienia? 

    Ludzie Starego Testamentu nie patrzyli na śmierć poprzez światło zmartwychwstania. Psalmista stoi wobec tajemnicy śmierci, przed krainą Szeolu,  a jego wołanie staje się wołaniem o życie. 

    Wołam zatem do Ciebie, Panie, już od wczesnego rana moja modlitwa biegnie do Ciebie... W całym psalmie dominuje ciemność, a jednak psalmista czeka na poranek, który rozproszy mrok. Odpowiedź wciąż nie przychodzi, on jednak zwraca się ku Bogu. Woła, chociaż spotyka się z milczeniem ze strony Boga. 

    Ciemność, której psalmista doświadcza, rodzi kolejne pytania, pełne emocji: Dlaczego, o Panie, odpychasz mnie od siebie? Dlaczego odwracasz ode mnie swoje oblicze?! To wołanie człowieka, który wierzy i dlatego doświadcza cierpienia. Przecież gdyby Bóg był dla niego obojętny, Boże milczenie nie rodziłoby tyle bólu w sercu. Cierpi, bo jego serce pragnie bliskości Boga. 

    W tej modlitwie psalmisty nie ma wzniosłych uczuć, łatwego pocieszenia, szybkich rozwiązań. Jest wołanie i milczenie. Pozostaje tylko człowiek i Bóg. Człowiek cierpiący, pytający, czasem w całkowitym osamotnieniu. Człowiek, który mimo wszystko zwraca się ku Bogu ze swoim bólem. 

    Wołam zatem do Ciebie, Panie - pomimo cierpienia.
    Wołam zatem do Ciebie, Panie - pomimo braku odpowiedzi.
    Wołam zatem do Ciebie, Panie - pomimo osamotnienia.

    Wołam zatem do Ciebie, Panie, już od wczesnego rana moja modlitwa biegnie do Ciebie...