zachód słońca

zachód słońca

środa, 18 listopada 2026

Środa 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. bł. Karoliny Kózkówny

    "Wstąp tutaj, a oto ci ukażę, co potem musi się stać". Doznałem natychmiast zachwycenia. A oto w niebie stał tron i na tronie Ktoś zasiadał (Ap 4,1b-2).


    Święty Jan kieruje naszą uwagę na Boży tron oraz Tego, który na tronie zasiada. 

    Tron jest miejscem, na którym zasiada najważniejsza osoba w państwie. Zazwyczaj znajduje się w takim miejscu, aby ludzie mogli widzieć króla. Jest to tron, na którym zasiada tylko jedna osoba. Tron jest symbolem najwyższej władzy i potęgi.

    Tron, który widzi Jan, jest Tronem Boga. Jest to tron, na którym zasiada Bóg, aby być słuchanym, tron, z którego rozbrzmiewa Jego głos.

    Tron Boga jest tronem miłości, tronem szacunku, tronem pokoju, tronem ciszy.

    Tron Boga jest tą wewnętrzną przestrzenią i tym czasem, które poświęcamy Bogu, aby mógł rozbić swój namiot w naszym wnętrzu i zamieszkać w nas.

    Każdy, kto tego pragnie, może zasiąść na Tronie Boga, ponieważ jest to tron dostępny dla wszystkich. Bóg zaprasza nas do królowania poprzez swojego Syna, w którym staliśmy się współdziedzicami Jego tronu.

    Tronem Boga jest Krzyż, z którego wypływa życie.

    Tronem Boga jest również Ostatnia Wieczerza, którą Jezus spożył ze swoimi uczniami przed śmiercią. To właśnie podczas niej pozostawił im zasady sprawowania władzy z Bożego tronu: na kolanach, umywając nogi innym…

    Możemy spojrzeć na Tron Boga również przez pryzmat życia błogosławionej Karoliny Kózkówny. Jej życie było krótkie, w oczach świata zwyczajne i pozbawione wielkości. Ona jednak w swoim sercu przygotowała Bogu tron. Tron zbudowany z modlitwy, czystości serca, wierności i miłości do drugiego człowieka.

    


wtorek, 17 listopada 2026

Wtorek 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Elżbiety Węgierskiej

    Ty bowiem mówisz: "Jestem bogaty" i "wzbogaciłem się", i "niczego mi nie potrzeba", a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy i nagi (Ap 3,17).

    Pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu (Łk 19,2-3).


    Słyszymy słowa skierowane do dwóch Kościołów - gmin chrześcijańskich, jakie powstały na początku chrześcijaństwa. Sardes było rozwiniętym miastem handlowym, a Laodecea słynęła ze źródeł termalnych oraz szkoły medycznej, która szczególnie specjalizowała się w leczeniu chorób oczu. Nie dziwi, że oba miasta szczyciły się dość dużą zamożnością dobrobytem, który jednak zaślepiał i coraz bardziej oddalał uczniów od Ewangelii. Dlatego padają ostre słowa: znam twoje czyny: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły! Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust!

    Aż rani uszy! Nam, przywykłym już do rozmywającej wszystko łagodnej poprawności takie słowa wydają się nie na miejscu. Za poprawnością słów i sformułowań przychodzi też  letniość sumienia, którego głos zagłuszamy. Czasem z obawy przed utratą bezpieczeństwa, jakichś przywilejów, a czasem po prostu dla wygody, by nie wypaść z kręgu znajomych... I tak potrafimy urządzać sobie życie, w którym Bóg staje się coraz mniej potrzebny. Staje się może jednym ze zwyczajów, a dla innych drobnym luksusem... Nie występujemy może otwarcie przeciwko prawdzie i dobru, ale też nie potrafimy opowiedzieć się po ich stronie, gdy trzeba... 

    Zacheusz też należał do elity - najzamożniejszych mieszkańców Jerycha. Zwierzchnik celników. Może nawet zadowolony sam z siebie. Ale w tej scenie, którą widzimy w Ewangelii, Zacheusz zaczyna zdawać sobie sprawę, ze swojego niskiego wzrostu, fizycznego i moralnego zarazem... Chyba zaczął podejrzewać, że coś jest nie tak w jego wygodnym i dostatnim życiu. Chce zobaczyć Jezusa, nawet jeśli sam miałby pozostać niezauważony. 

    I tak dochodzi do spotkania. Jezus go zauważa i staje się najbardziej nieoczekiwanym Gościem w domu Zacheusza. Otworzył swoje drzwi. Nie wiemy, czy z pragnienia prawdziwego spotkania, czy może jedynie z ciekawości. Jego życie się zmienia, kiedy otwiera swoje drzwi. 

    Jest coś poruszającego w tej scenie przemiany Zacheusza. Nie wiemy, o czym rozmawiali przy stole. Była bliskość. Patrząc na ten obraz możemy zatęsknić za bliskością Pana. A On przychodzi z odpowiedzią: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. Tak niewiele trzeba, otworzyć Mu drzwi...

poniedziałek, 16 listopada 2026

Poniedziałek 33. Tygodnia Zwykłego

    Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i co On, wysławszy swojego anioła, oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu, Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział (Ap  1,1-2).

    Kiedy Jezus przybliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać (Łk 18,35.37-38a).


    Na ostatnim odcinku roku liturgicznego otwieramy Księgę Objawienia św. Jana, pełną symboli i obrazów, które mówią o tajemnicy Boga.

    Księga zaczyna się dlatego stwierdzeniem, że jej treścią jest objawienie, które Bóg dał Jezusowi Chrystusowi. Bóg mówi nam, kim jest, jaki jest… poprzez Jezusa Chrystusa. Jezus Chrystus jest ostatecznym Słowem, które zostało nam dane, abyśmy mogli poznać i docenić Boga. Jest ostatnim Słowem naszego życia, naszego czasu.

    Kim zatem jest Jan w tej Księdze Objawienia? Jaka jest jego rola? 

    Rolą Jana w relacji między Bogiem a człowiekiem, a więc każdym z nas, jest bycie świadkiem Słowa Bożego, czyli dawanie świadectwa o Jezusie Chrystusie. Jan jest tym, który potwierdza i poświadcza prawdę o Jezusie Chrystusie.

    Jego świadectwo było potrzebne już wówczas, bo wzrastała liczba tych, którzy nie mogli się pochwalić tym, że widzieli Jezusa, że doświadczali Jego fizycznej obecności. 

    Znali Go jedynie ze słyszenia… I właśnie tu rodziła się trudność: jak możemy uwierzyć w kogoś, kogo nigdy nawet nie widzieliśmy? Jest to również pytanie, które stawiamy sobie dzisiaj i które wielu ludzi może nam zadać. Od śmierci Jezusa pozostaje ono niezmiennie aktualne. Jak możesz wierzyć w obietnice Kogoś, kogo nigdy nawet nie widziałeś?

    Poszukajmy światła w Ewangelii, która dzisiaj jest nam dana... Każdy z nas jest niewidomy… Nie widzieliśmy Jezusa, nie dotykaliśmy Go, nie mogliśmy fizycznie doświadczyć Jego obecności… Jak możemy uwierzyć, że to On jest dawcą Szczęścia, a co więcej, że On sam jest Szczęściem? Na pierwszy rzut oka wydaje się to niemożliwe!

    Ale staje się możliwe, gdy spojrzymy po raz drugi, to znaczy spojrzymy oczyma wiary niewidomego siedzącego przy drodze. Wiara, uwierzenie, zaufanie, wytrwanie pomimo wątpliwości… są warunkiem tego, by móc zobaczyć Boga. Słowo Boże, o którym Jan daje świadectwo w Apokalipsie, zapewnia nas, że dzięki wierze spotkamy Boga. 

    Wiara pozwala nam dostrzec w geście miłości gest samego Boga; wiara pozwala nam zobaczyć w dłoni podającej chleb rękę Boga; dzięki wierze możemy rozpoznać, że chleb Eucharystii jest samym Bogiem, który rozdaje siebie i daje się nam spożywać… Dzięki wierze możemy dostrzec, że w Słowie Bożym znajduje się nasze Szczęście. Wiara jest maścią leczącą naszą ślepotę, warunkiem odkrycia piękna życia, patrzenia na własne życie w Boży sposób.