Oni to po przybyciu do Antiochii przemawiali także do Greków i głosili Dobrą Nowinę o Panu Jezusie. A ręka Pańska była z nimi, bo wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana (Dz 11,20b-21).
Gród Jego wznosi się na świętych górach,
umiłował Pan bramy Syjonu
bardziej niż wszystkie namioty Jakuba.
Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie,
miasto Boże.
Wymienię Egipt i Babilon wśród tych, którzy mnie znają.
Oto Filistea, Tyr i Etiopia,
nawet taki kraj tam się narodził.
O Syjonie powiedzą: "Każdy człowiek urodził się na nim,
a Najwyższy sam go umacnia".
Pan zapisuje w księdze ludów:
"Oni się tam narodzili".
I tańcząc, śpiewać będą:
"Wszystkie moje źródła są w tobie".
(Psalm 87)
Bóg, którego wyznajemy, nie jest jakimś lokalnym bóstwem. Cała ziemia należy do Niego. To, co z ludzkiego punktu widzenia nazywa się rozproszeniem po śmierci Szczepana, w oczach Boga staje się rozesłaniem, rozszerzeniem oddziaływania poza Jerozolimę i poza krąg judaizmu.
A jednak centrum dzieła odkupienia znajduje się w Jeruzalem. Bóg szczególną miłością i troską otacza Syjon. Umiłował Pan bramy Syjonu. Miasto zawdzięcza Bogu całą swoją stabilność i świętość. Pierwsze słowo psalmu dosłownie oznacza siedzibę, gród Boga, który wznosi się na wzgórzach świętości. Gród Jego wznosi się na świętych górach - świętych Jego obecnością, On jest źródłem ich uświęcenia. Bóg tam jest, ponieważ wybrał to miejsce i je kocha. Ponieważ dzieło zbawienia dokonuje się czasie i przestrzeni, musiało się wydarzyć w konkretnym miejscu, a Bóg wybrał Jerozolimę jako miejsce, w którym rozegra się znaczna część zbawczego dzieła.
Gród Jego wznosi się na świętych górach. To tutaj:
* panował i służył Melchizedek, król i kapłan Boga Najwyższego, który wyszedł na spotkanie Abrahama, zapowiadając Chrystusa, Kapłana i Mesjasza;
* Abraham był gotów złożyć w ofierze Izaaka, swojego syna, zapowiadając ofiarę złożoną na tym samym miejscu przez Baranka Bożego;
* panował Dawid, król Izraela, z którego rodu według ciała narodzi się Chrystus, Król Izraela. Dawid uczyni z Syjonu stolicę królestwa;
* przybytek Boży znalazł swoje miejsce w świątyni zaprojektowanej przez Dawida i zbudowanej przez Salomona;
* funkcjonował przez wieki kult i służba kapłańska;
* Jezus obchodził święta i przestrzegał rytuałów świątynnych, umarł za nasze grzechy, został pogrzebany i zmartwychwstał;
* narodził się Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy, a apostołowie nauczali i głosili Ewangelię;
* Bóg ustanowił geograficzne i fizyczne centrum swojego ostatecznego królestwa na ziemi.
Syjon jest miastem Bożym, ponieważ spośród wszystkich miejsc, które mógł wybrać, Bóg wybrał właśnie to miejsce, aby w nim zrealizować swoje dzieło odkupienia dla całego świata.
Psalmista wypowiada proroctwo: Oni się tam narodzili, każdy człowiek rodził się na nim. Proroczy obraz zbawczego dzieła Boga, które dokona się w Jezusie Chrystusie. Każdy, kto narodził się na nowo, narodził się w Chrystusie Jezusie, narodził się właśnie tam. Wszystkie narody poznają i będą wielbić prawdziwego Boga.
Werset każdy człowiek urodził się na nim, Biblia Pierwszego Kościoła wyraża inaczej: Każdy będzie rozpowiadał: "Syjon moją matką. A Bóg zapisuje w księdze ludów: "Oni się tam narodzili"... te słowa wypowiada sam Bóg, nie człowiek. On nadaje obywatelstwo na Syjonie.
Autor Listu do Hebrajczyków potwierdza duchową ideę bycia obywatelem Bożego miasta - Jeruzalem dla nas wszystkich: Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu - Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla.
