Sobota 3. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Jana Bosko

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

    Przywróć mi radość Twojego zbawienia
    i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
    Będę nieprawych nauczał dróg Twoich
    i wrócą do Ciebie grzesznicy.

Uwolnij mnie, Boże, od kary za krew przelaną,
Boże, mój Zbawco,
niech sławi mój język sprawiedliwość Twoją.
Panie, otwórz wargi moje,
a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

                                                               (Psalm 51)

    W liturgii kontynuujemy kontemplowanie psalmu 51. Król Dawid uznał swój grzech, a teraz prosi Boga o dar Jego miłosierdzia. On już wie, że nie wystarczy, by Bóg oczyścił jego serce, dlatego woła: stwórz we mnie serce czyste. W ten sposób Dawid wypowiada proroctwo, przewiduje to, czego dokona Bóg w przyszłości za sprawą swojego Syna: I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała. Dawid zanosząc swoje wołanie do Boga i mówiąc stwórz, używa słowa, które znajduje się w pierwszy rozdziale Księgi Rodzaju, które oznacza stworzenie z niczego. Prosi o cud nowego stworzenia, bo tylko Bóg może tak stwarzać. 

    I odnów we mnie moc ducha. Nowe serce potrzebuje również odnowienia ducha, by z mocą ducha iść drogą pobożności i wierności Przymierzu. Chodzi o ducha niezłomnego w wierze, mocnego na tyle, by oprzeć się pokusom złego, wytrwałego na Bożej drodze. 

    Celem oczyszczenia dla Dawida jest odnowienie relacji z Bogiem - nie odrzucaj mnie od swego oblicza. Nie szuka Boga, który może by go nawet oczyścił, ale później pozostał daleko. Może myślał wówczas o karze Kaina, który został ukarany za zamordowanie brata. A może myślał o sytuacji znacznie bliższej, o Saulu, któremu odebrane zostało królestwo i łaska. To najcięższa kara, jaka może spotkać człowieka wierzącego - zostać odrzuconym, pozbawionym łaski...

    Co czuł Dawid, kiedy próbował zatuszować i ukryć swój pierwszy grzech, posuwając się do kolejnych grzechów? Może na zewnątrz udawało się to zamaskować, ale serce odczuwało nędzę duchowej porażki. Dlatego jego pragnieniem jest doświadczenie radości zbawienia, wybawienia z całej sieci grzechu i kłamstwa. Patrzy w przyszłość i rozumie, że jedynie Bogu może zaufać. Nie może ufać sobie, bo przegra w walce ze złem. Świadectwo nawróconego grzesznika może stać się dla innych grzeszników zaproszeniem, by powrócić do Boga i otworzyć się na dar miłosierdzia: wrócą do Ciebie grzesznicy. 

    Krew Uriasza Chittyty, wydanego podstępnie na śmierć z rozkazu Dawida, zdaje się wołać oskarżeniem. Stąd wołanie Dawida: uwolnij mnie od kary za krew przelaną.