stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości.
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem,
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością,
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.
W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem,
z hymnami w Jego przedsionki,
chwalcie i błogosławcie Jego imię.
Albowiem Pan jest dobry,
Jego łaska trwa na wieki,
a Jego wierność przez pokolenia.
(Psalm 100)
Liturgia zaprasza nas słowami psalmisty do dziękczynienia.
Aby dziękczynienie mogło wypłynąć z naszego serca, potrzebne jest najpierw uznanie, że Pan jest Bogiem. Cześć, jaką człowiek oddaje Bogu, musi wypływać z tego uznania, musi być świadoma.
Uznać coś za prawdę, to zbudować solidny fundament dla swoich przekonań i wiary. Kolejnym powodem do uwielbienia jest to, że On sam nas stworzył. On jest Bogiem, który nas stworzył, należymy do Niego i istniejemy dzięki Niemu.
Jesteśmy Jego ludem i owcami Jego pastwiska... On nas wybrał i uczynił swoim ludem. Troszczy się o nas, jak pasterz, który troszczy się o swoje owce. To kolejny powód, by złożyć Bogu dziękczynienie.
Nasze dziękczynienie może mieć wymiar osobisty, indywidualny. Ale jesteśmy zaproszeni do wspólnotowego świętowania, do opowiadania o tym, czego Bóg w nas i dla nas dokonał. Dlatego jesteśmy wezwani, aby przekroczyć bramy świątyni, dziękując i stanąć przed Jego obliczem. W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, z hymnami w Jego przedsionki, chwalcie i błogosławcie Jego imię... Dziękczynienie powinno być świadectwem, nie może się ograniczać do prywatnych modlitw.
Nasza wdzięczność i uwielbienie wypływa także z tego, że Bóg jest dobry. Nasza wdzięczność jest odpowiedzią na Bożą dobroć, sprawiedliwą odpowiedzią. Bóg jest dobry i udziela swoich łask. Tak długo, jak jesteśmy odbiorcami Jego łaski i miłosierdzia, tak długo powinniśmy zachowywać wdzięczność wobec Boga i Go wielbić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz