Święty Mateusz rozpoczyna i kończy swoją Ewangelię, nazywając Jezusa Królem Żydowskim. Jest to król, który rodzi się i umiera, łamiąc wszystkie schematy i rytuały światowych władców i królów: rodzi się w stajence i umiera na krzyżu.
W chwili narodzin Jezusa magowie wyruszają na poszukiwanie Króla Żydowskiego. W chwili Jego śmierci Piłat nakazuje umieścić na krzyżu tabliczkę z napisem: To jest Król Żydowski.
Król, który się narodził był tak dziwny i tak nowy, że mógł narodzić się tylko wśród ubogich. Tak dziwny i tak nowy, że umrze jako przestępca, łącząc się ze wszystkimi wzgardzonymi i wykluczonymi z tego świata.
Mędrcy ze Wschodu są zapowiedzią czegoś, co nastąpi dopiero po Zmartwychwstaniu. Ewangelia, Dobra Nowina o Zbawieniu zostanie przyjęta przez nie-Żydów, zgodnie z ostatnim zaleceniem Jezusa skierowanym do uczniów: Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Mędrcy ze Wschodu zapraszają nas dzisiaj do poszukiwania Boga poprzez podążanie za marzeniami i gwiazdami, słowami i przesłaniem, które mówią o obietnicy pełni życia.
Mędrcy ze Wchodu uczą nas patrzeć inaczej, stawać się mądrymi, ludźmi, którzy patrzą sercem, a nie uprzedzeniami, aby odkrywać Boga w małych rzeczach, w naszej codzienności, gdzie inni Go nie widzą – w słabości, w małości, w ubóstwie, w wykluczeniu, być może tam, gdzie inni się Go nie spodziewają.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz