Piątek 4. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Pawła Miki i towarzyszy

Droga Boża jest nieskalana,
słowo Pana wypróbowane w ogniu.
On tarczą dla wszystkich, 
którzy chronią się u Niego.

    Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka,
    niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
    Przeto będę Cię, Panie, chwalił wśród narodów
    i pieśnią wysławiał Twoje imię.

Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi
i łaską obdarzyłeś Dawida,
Twego pomazańca
i jego potomstwo na wieki.

                                            (Psalm 18)

    Jeden z najdłuższych psalmów, jego fragment, towarzyszy nam dzisiaj w liturgii. Długi psalm zaopatrzony również długim tytułem, który pozwala nam zobaczyć okoliczności jego powstania: Pieśń Sługi Bożego, Dawida, który wypowiedział do Pana słowa tej pieśni, gdy go Pan wybawił z mocy wszystkich jego nieprzyjaciół i z ręki Saula. Rzekł wtedy - i rozpoczyna się śpiew Dawida...

    Droga Boża jest nieskalana... Bóg jest niezawodny w swoich planach, na Jego drogach nie ma błędów. Człowiek potrafi zbłądzić i pójść na manowce, kiedy przestaje szukać Bożych ścieżek. One mogą wydawać się trudne, ale są wolne od podstępu i nie można na nich pobłądzić w życiu. 

    Słowo Pana wypróbowane w ogniu... To Słowo, które zostało poddane licznym próbom, ale Bóg nie zawodzi. Dla Niego TAK znaczy TAK i NIE znaczy NIE. Bóg jest wierny swoim obietnicom. Dawid mówi o tym na podstawie własnego doświadczenia - Bóg obiecuje i spełnia. Wielu jednak nie może się o tym przekonać, ponieważ nie potrafią zaufać Jego Słowu i wejść na drogę, którą On chce poprowadzić człowieka. Nie pozwalają Bogu potwierdzić prawdziwości Jego słów, a często narzekają, że Bóg nie spełnia swoich obietnic.

    Dawid tego doświadczył, Bóg uwolnił go od bardzo porywczego i niebezpiecznego człowieka, jakim był Saul i z wielu innych niebezpiecznych sytuacji. Dlatego wychwala Boga i błogosławi: niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka, niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca. Osobiste doświadczenie wybawienia, solidnego oparcia, którego Dawid doświadczył, bo zaufał Panu. 

    Chwaląc Boga za Jego wierność i spełnione obietnice, Dawid widzi nie tylko siebie, któremu zostało dane wielkie zwycięstwo. Wypowiada proroctwo, które możemy odnieść do Chrystusa, Bożego Pomazańca, który idąc Bożą drogą i realizując Boże plany, odnosi pełne zwycięstwo nad złem i triumfuje w tajemnicy Zmartwychwstania.