Kto się w opiekę oddał Najwyższemu
i w cieniu Wszechmocnego mieszka,
mówi do Pana: "Ty jesteś moją ucieczką i twierdzą,
Boże mój, któremu ufam".
"Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie,
osłonię go, bo poznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał,
a Ja go wysłucham.
I będę z nim w utrapieniu,
wyzwolę go i sławą obdarzę.
Nasycę go długim życiem
i ukażę mu moje zbawienie".
(Psalm 91)
Towarzyszy nam dzisiaj psalm 91, którego autorstwo w tradycji żydowskiej przypisane jest samemu Mojżeszowi, ponieważ porusza niektóre wątki z psalmu 90, który wprost przypisany jest Mojżeszowi. Stojąc na progu Ziemi Obiecanej ze świadomością koniecznej walki z nieprzyjaciółmi, patriarcha zaprasza do zaufania Bożej opiece. Niektóre ze sformułowań psalmu możemy odnieść także do Pieśni Mojżesza z Księgi Powtórzonego Prawa. Ale sam psalm nie zawiera bezpośredniej informacji o autorze.
Kto się w opiekę oddał Najwyższemu i w cieniu Wszechmocnego mieszka... Nie chodzi o chwilowe zatrzymanie się w obecności Boga, lecz o mieszkanie, styl życia, stałe przebywanie w obecności Boga, w Jego cieniu.
W pierwszej zwrotce tego psalmu autor wymienia cztery imiona, tytuły Boga: Najwyższy, Wszechmocny, Pan (Jahwe) oraz mój Bóg (Elohim).
Znajdowanie się w cieniu Wszechmocnego wskazuje na wielką bliskość wobec Boga. Musimy być bardzo blisko kogoś lub czegoś, by cień padał na nas.
W wielu miejscach Pismo Święte wskazuje na cień Najwyższego, który daje poczucie bezpieczeństwa i schronienia. Święty Hieronim odczytuje słowa Izajasza zapowiadającego mesjańskiego króla, wskazując na Chrystusa, który jest jak cień olbrzymiej skały na spieczonej ziemi. W Pieśni nad Pieśniami oblubienica mówi o swoim wybranym: W upragnionym jego cieniu usiadłam, a owoc jego słodki memu podniebieniu. Te słowa Kościół odnosi do Maryi w tajemnicy Zwiastowania: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię, okryje cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. W psalmie 63 psalmista wyraża swoją tęsknotę za Bogiem, wołając: stałeś się dla mnie pomocą i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie: do Ciebie lgnie moja dusza... I jeszcze raz słowa Izajasza, który mówiąc w jednej z pieśni o powołaniu cierpiącego Sługi Jahwe, Jezusa Chrystusa, wypowiada słowa: Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył.
Ten, Kto się w opiekę oddał Najwyższemu i w cieniu Wszechmocnego mieszka, może z ufnością wołać do Boga: Ty jesteś moją ucieczką i twierdzą, Boże mój, któremu ufam. Bliskość z Bogiem, poznawanie Go i mieszkanie w Jego cieniu rodzi ufność. Psalmista wypowiada swoją wielką ufność wobec Boga, który jest ucieczką, twierdzą i schronieniem, który jest moim Bogiem. W ten sposób psalmista jeszcze raz podkreśla swoją bliską więź z Panem, osobistą i żywą relację.
Kolejne dwie strofy są odpowiedzią Boga na słowa ufności wypowiadane przez psalmistę. Bóg wypowiada obietnicę i błogosławieństwo: Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, bo we Mnie złożył swoją miłość; to sformułowanie o przylgnięciu, o złożeniu swojej miłości w innych miejscach odnoszą się do oddania serca komuś, czemuś lub jakiejś sprawie. To jedyne miejsce w Piśmie Świętym, gdzie w taki sposób nazwana została relacja człowieka z Bogiem. I powiedział to Bóg.
Osłonię go, bo poznał moje imię, poznał Mnie. I mówi dalej Bóg, składając obietnicę: osłonię go, bo poznał moje imię. Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham. I będę z nim w utrapieniu, wyzwolę go i sławą obdarzę. Nasycę go długim życiem i ukażę mu moje zbawienie. Bóg mówi o swojej wierności i opiece. Szukając w Nim schronienia, odnajdujemy pocieszenie, bezpieczeństwo i pewność, że w żadnej sytuacji nie pozostajemy sami.
