Czwartek 15. Tygodnia Zwykłego, wsp. NMP z Góry Karmel

    Ciesz się i raduj, Córo Syjonu, bo już idę i zamieszkam pośród ciebie - wyrocznia Pana. Wówczas liczne narody przyznają się do Pana i będą ludem Jego, i zamieszkają pośród ciebie, a ty poznasz, że Pan Zastępów mnie posłał do ciebie (Za 2,14-15).

    Jezus, wyciągnąwszy rękę ku swoim uczniom, rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką» (Mt 12,49-50).

    Ostatni dzień rekolekcji ze wspólnotą Domowego Kościoła Pan Bóg pozwolił nam przeżyć na Karmelu w Wadowicach. Jesteśmy duchowo w Ziemi Świętej, na górze szczególnie związanej z prorokiem Eliaszem, która symbolizuje piękno, a jej nazwa oznacza winnicę, ogród Pana.  Piękny dar otrzymujemy od Pana Boga na zakończenie rekolekcji. 

    Słowo, które dziś słyszymy, ukazuje nam Maryję jako tę, która nie zatrzymała Boga dla siebie, ale pozwoliła, aby On zamieszkał w Jej życiu i przez Nią przyszedł do innych. 

    Maryja uczy nas postawy człowieka, który robi Bogu miejsce. W Magnificat nie mówi przede wszystkim o sobie. Ona widzi wielkie rzeczy, które uczynił Pan. To jest spojrzenie człowieka wdzięcznego. 

    Ewangelia przynosi nam bardzo ważne słowa Jezusa: Kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką. Te słowa najpełniej spełniły się w Maryi. Jej wielkość nie polega tylko na tym, że urodziła Jezusa, ale na tym, że każdego dnia mówiła Bogu tak — także wtedy, gdy nie wszystko rozumiała. Pod krzyżem, w codzienności Nazaretu, w chwilach radości i cierpienia pozostawała wierna.

    Maryja z Góry Karmel przypomina nam o tym, że droga świętości nie polega na czynieniu rzeczy nadzwyczajnych, ale na wiernym trwaniu przy Jezusie. Szkaplerz, znak Jej opieki, jest również przypomnieniem, że mamy przyoblec się w Jej sposób życia: słuchać Słowa, rozważać je w sercu i odpowiadać na nie konkretem codziennych decyzji.