Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam,
zmiłuj się nade mną i mnie wysłuchaj.
O Tobie mówi serce moje:
"Szukaj Jego oblicza!""
Będę szukał oblicza Twego, Panie.
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy,
nie odtrącaj w gniewie Twego sługi.
Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj.
Wierzę, że będę oglądał dobra Pana
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny,
nabierz odwagi i oczekuj Pana (Ps 27).
Towarzyszymy wciąż Hiobowi. Ten fragment, który nam daje Kościół w liturgii, Biblia Jerozolimska tytułuje: Triumf wiary w opuszczeniu przez Boga i ludzi.
Widzieliśmy już ból Hioba, doświadczenie cierpienia, którego nie rozumie. Milczenie Boga to doświadczenie jeszcze potęguje. Wołanie Hioba, który mimo wszystko zachowuje wiarę, trafia w ciemność.
Przyjaciele, którzy przybyli do Hioba, próbują przemówić mu do rozsądku. Mieli z pewnością dobre zamiary, ale jeszcze bardziej pogłębiają ból.
Do ciemności związanej z nieobecnością i milczeniem Boga dołącza zniekształcanie historii i okoliczności przez tych, o których sądziliśmy, że możemy się na nich oprzeć.
Hiob nie przyjmuje logicznych wyjaśnień, manifestując potęgę wiary. Staje wobec próby, której rozum nie potrafi wyjaśnić - jest bezsilny. Hiob nie próbuje już niczego tłumaczyć, kogokolwiek przekonywać do swoich racji, nie próbuje się już nawet bronić.
Pozwala innym snuć domysły. Pozostaje mu jedynie niewzruszona ufność. On już nie tylko wierzy, on wie! Jego pewność przekracza wszystkie granice logiki. Nie ufa sobie, nie ufa przyjaciołom. Ufa jedynie Bogu: ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni...
Podobnym doświadczeniem dzieli się z nami autor psalmu: Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam, a zarazem wyznaje: Wierzę, że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących.
Święta Teresa od Dzieciątka Jezus pod koniec życia sama przeżywała głęboką próbę wiary. Doświadczała cierpienia fizycznego i duchowej ciemności, a mimo to nie przestawała ufać: Śpiewam o tym, w co chcę wierzyć...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz