Sobota 26. Tygodnia Zwykłego

    O rzeczach wzniosłych mówiłem. To zbyt cudowne. Ja nie rozumiem. Dotąd  Cię  znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko, dlatego odwołuję, co powiedziałem, kajam się w prochu i popiele (Hi 42,3b.5-6).

        Naucz mnie trafnego sądu i umiejętności,
        bo ufam Twoim przykazaniom.
        Dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś,
        bym się nauczył Twoich ustaw. 

            Wiem, Panie, że sprawiedliwe są Twoje wyroki,
            że dotknąłeś mnie słusznie.
            Wszystko trwa do dzisiaj według Twych wyroków,
            bo wszelkie rzeczy Ci służą  (Ps 119).

    Księga Hioba dobiega końca. Patrzymy na doświadczenie Hioba, by odkryć, że przez trudne doświadczenia, których często nie rozumiemy, możemy dojrzewać w wierze. Tak jak on. Dotąd Cię znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko...  Wcześniej wiara Hioba opierała się na tym, co o Bogu wiedział i czego się nauczył. Czas próby sprawia, że jego poznanie staje się głębsze i bardziej osobiste. 

    Wobec objawienia Boga Hiob z pokorą wyznaje, że zabierał głos w wielu sprawach, których nie rozumiał w pełni. Stoi przed Bogiem z pokorą, świadomy ograniczeń ludzkiego rozumu. Nie otrzymał też od Boga prostych wyjaśnień. Bóg nie objawił mu przyczyn tego, co go spotkało. Owocem doświadczenia jest poznanie Boga i zaufanie wobec Niego. 

    Podobnym doświadczeniem dzieli się z nami autor psalmu: dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś, bym się nauczył Twoich ustaw. Sprawiedliwe są Twoje wyroki, dotknąłeś mnie słusznie...  Takie spojrzenie jest Bożym spojrzeniem, potrzebuje otwarcia na Boże światło. Pozwala na zobaczenie sensu tam, gdzie po ludzku jest jedynie chaos i niesprawiedliwość. 

    Z historii Hioba uczę się tego, że wiara nie daje łatwych odpowiedzi, nie daje odpowiedzi na wszystkie pytania. Pozwala jednak zachować nadzieję, nawet wtedy, gdy nie wszystko potrafię zrozumieć i nie na wszystko po ludzku się zgadzam.