Filemon, do którego Paweł kieruje swoje słowa prawdopodobnie pochodził z Kolosów i za sprawą misyjnej działalności apostoła narodów przyjął łaskę wiary. Był człowiekiem zamożnym.
Paweł pisze swój w konkretnej sprawie, wstawiając się za zbiegłym niewolnikiem Filemona - Onezymem. Ten ostatni pojawia się w liście do Kolosan, a dzisiaj już wiemy, że również przyjął wiarę - Paweł nazywa go swoim dzieckiem, którego zrodził w kajdanach.
Paweł, odwołując się do miłości, prosi go, aby przekroczył utarte schematy relacji międzyludzkich oraz logikę czysto ludzkiej sprawiedliwości i postąpił, kierując się chrześcijańską miłością.
Sprawiedliwość, wyrażona rzymskim prawem, nakazywała ukarać zbiegłego niewolnika. Wypalano na jego czole znamię, a na szyję nakładano obręcz, którą nosił już do końca życia. Chrześcijaństwo u progu swojego istnienia nie mogło otwarcie naruszyć tego porządku prawa, ale Paweł wskazuje Filemonowi porządek wykraczający poza prawo.
Odsyłając zbiega wraz z listem, św. Paweł jest z góry pewny pomyślnego wyniku swego wstawiennictwa, bo ufa w wielkoduszność adresata. Tak chrześcijaństwo stawało się zaczynem, który przemieniał świat, w którym przyszło mu zaistnieć...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz