Więcej się cieszę z drogi wskazanej przez Twe napomnienia
niż z wszelkiego bogactwa.
Bo twe napomnienia są moją rozkoszą,
moimi doradcami Twoje ustawy.
Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze
niż tysiące sztuk złota i srebra.
Jak słodka jest Twoja mowa dla mego podniebienia,
ponad miód słodsza dla ust moich (Ps 119).
I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem (Łk 19,47-48).
Jak to jest, że coś, co nasze podniebienie odbiera jako słodkie i przyjemne, po dotarciu do żołądka daje odmienne odczucia, staje się gorzkie i mało przyjemne?
Psalmista odnosi to zestawienie do pokarmu duchowego i naturalnego.
Poszukiwanie prawdy jest piękne, ale mówienie prawdy bywa trudne. Światło rozjaśnia, a ogień oczyszcza, jednak czasami wolimy nadal kroczyć w półmroku. Dlatego prorok ma do spełnienia trudne zadanie, które nie polega na łagodzeniu Bożego przesłania, lecz na głoszeniu prawdy. Prawda zaś czasem boli, choć nigdy nie wyrządza prawdziwej szkody.
Kiedy ktoś nas upomina albo gdy sami musimy kogoś upomnieć, możemy przez chwilę odczuwać ból i pieczenie, podobnie jak wtedy, gdy polewamy ranę wodą utlenioną. Jednak później rana lepiej się goi, a jeśli pragniemy kroczyć w światłości, będziemy wdzięczni za zastosowane lekarstwo.
Jezus codziennie naucza w świątyni, miejscu spotkania z prawdziwym obliczem Boga. Jego słowa są pełne słodyczy i dlatego podobają się prostemu ludowi, ale jednocześnie są surowe wobec tych, którzy zamienili dom Jego Ojca w targowisko.
To może być również nasze doświadczenie, kiedy, przychodzimy do świątyni Pana - możemy doświadczyć zarówno Jego słodyczy, jak i goryczy. Słowa Jezusa mogą być przyjemne dla ucha, ale kiedy zaczynają stawiać wymagania i wzywać do nawrócenia, mogą stawać się gorzkie, bo zamykamy się na wezwanie.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz