Dotykamy jednego z najpiękniejszych i najbardziej znanych hymnów, które objawiają tajemnicę Chrystusa. On pozwala nam zobaczyć Boga, który staje się bliski człowiekowi, który w swoim Synu postanowił dzielić z nami naszą kruchość, zmęczenie, cierpienie. Boga, który nie jest obojętny wobec ludzkiego bólu. To Bóg, który zstępuje w naszą rzeczywistość i idzie u naszego boku - Bóg, który w najtrudniejszych i najbardziej bolesnych chwilach staje się źródłem naszej nadziei.
Paweł objawia Boga i zaprasza nas do kształtowania postawy służby na wzór Chrystusa: to dążenie niech was ożywia, ono też było w Chrystusie Jezusie. Jezus w całkowitej wolności wybiera służenie zamiast bycia obsługiwanym. Przychodzi, aby przywracać człowiekowi godność.
Postawa Jezusa wciąż jest dla nas wyzwaniem. Jego droga prowadzi przez posłuszeństwo, pokorę, cierpienie, uniżenie i śmierć. Nie kończy się na krzyżu. Paweł przypomina o wywyższeniu i obdarowaniu imieniem, które przewyższa wszelkie imię. Miłość, pokora i wierność zawsze są dostrzegane przez Miłość Boga.

Dopiero od niedawna zaczęło docierać do mnie jak bardzo dobrze Bóg mnie zna, jak bardzo dobrze mnie rozumie, jak bardzo jest mi bliski, jak bardzo jest ludzki. On o wiele lepiej zna i rozumie moje cierpienie, moja ułomną miłość, wybacza mi bez przerwy wszystkie moje niewierności i - co jest dla mnie tak bardzo niesamowite i piękne - cały czas na mnie niecierpliwie czeka i cieszy się gdy przychodzę. Ta Miłość całkowicie przerasta moje małe ludzkie wyobrażenia, ale i tak chodź niezrozumiała, jest dla mnie wszystkim czego pragnę i potrzebuję. W Tobie moje serce znajduje jedyne i prawdziwe szczęście!
OdpowiedzUsuń