Środa po Objawieniu Pańskim

Wyrok Pański ogłoszę:
On rzekł do mnie: "Ty jesteś moim Synem,
Ja dzisiaj zrodziłem Ciebie.
Żądaj, a dam Ci w dziedzictwo narody
i krańce ziemi w posiadanie Twoje".

    A teraz, królowie, zrozumcie,
    nauczcie się, sędziowie ziemi.
    Służcie Panu z bojaźnią,
    z drżeniem całujcie Mu stopy.

                                            (Psalm 2)

    Towarzyszy nam w liturgii psalm 2, jego druga część. W czasie Adwentu pojawił się także psalm 1, który wraz z psalmem dzisiejszym stanowią swoisty prolog, wprowadzenie do całego psałterza. 

    Kontekst historyczny tego psalmu nie jest dobrze znany, ale możemy przypuszczać, że powstał on w momencie bezkrólewia, pomiędzy śmiercią jednego a wyborem drugiego władcy. Czas bezkrólewia zawsze jest związany z niepokojami z sukcesją tronu i próbami przejęcia władzy czy zerwania zależności. W perspektywie ziemskiej toczy się walka o władzę, ale jeżeli spojrzymy oczami wiary, odkryjemy, że jedynym Królem i Władcą ludu wybranego jest Bóg. 

    Pomijamy jednak ów niepokój bezkrólewia związany z buntem tych, którzy chcą wykorzystać sytuację, o czym mówią pierwsze wersety i rozpoczynamy naszą drogę od wersetu siódmego.

    Wyrok Pański ogłoszę... Kończy się czas niepokoju, przemawia wybrany przez Boga pomazaniec, ogłaszając dekret z Bożego natchnienia. Boży wybór czyni króla Bożym pomazańcem i Synem. Do tych słów odwołuje się autor listu do Hebrajczyków, podkreślając boskość Jezusa i Jego wyższość nad wszystkimi aniołami. Wspomina o najwspanialszym imieniu, jakie otrzymał Jezus. Jest to imię Syn. Aniołowie czasami nazywani są synami Bożymi jako stworzenia i posłańcy, ale tylko o Jezusie mówi się jako Synu zrodzonym - Ja dzisiaj zrodziłem Ciebie. Tę prawdę podkreślamy, wyznając wiarę. To tytuł zarezerwowany wyłącznie dla drugiej Osoby Boskiej, dla Jezusa. 

    Do Syna Bożego należy panowanie, a Jego dziedzictwem są wszystkie narody ziemi. Ziemscy władcy posiadają jakiś zakres władzy, ale prawdziwe królowanie jest w rękach Bożego Syna. Pięknie mówi o tym Księga Objawienia: I siódmy anioł zatrąbił, i w niebie powstały donośne głosy mówiące: «Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca i będzie królować na wieki wieków».

    Ziemscy władcy i królowie są wezwani do uznania panowania Bożego Pomazańca i oddania Mu należnej czci. Z drżeniem całujcie Mu stopy... Pocałunek pokory i uniżenia. To wskazuje na właściwą postawę każdego człowieka wobec Boga. Pokora, uniżenie i bojaźń. Jeśli bowiem królowie i sędziowie ziemi mają się pokłonić przed Bożym pomazańcem, to czy nie bardziej każdy z nas? Psalmista wzywa królów i sędziów, ale mówi do każdego człowieka.