zachód słońca

zachód słońca

wtorek, 17 listopada 2026

Wtorek 33. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Elżbiety Węgierskiej

    Ty bowiem mówisz: "Jestem bogaty" i "wzbogaciłem się", i "niczego mi nie potrzeba", a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy i nagi (Ap 3,17).

    Pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu (Łk 19,2-3).


    Słyszymy słowa skierowane do dwóch Kościołów - gmin chrześcijańskich, jakie powstały na początku chrześcijaństwa. Sardes było rozwiniętym miastem handlowym, a Laodecea słynęła ze źródeł termalnych oraz szkoły medycznej, która szczególnie specjalizowała się w leczeniu chorób oczu. Nie dziwi, że oba miasta szczyciły się dość dużą zamożnością dobrobytem, który jednak zaślepiał i coraz bardziej oddalał uczniów od Ewangelii. Dlatego padają ostre słowa: znam twoje czyny: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły! Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust!

    Aż rani uszy! Nam, przywykłym już do rozmywającej wszystko łagodnej poprawności takie słowa wydają się nie na miejscu. Za poprawnością słów i sformułowań przychodzi też  letniość sumienia, którego głos zagłuszamy. Czasem z obawy przed utratą bezpieczeństwa, jakichś przywilejów, a czasem po prostu dla wygody, by nie wypaść z kręgu znajomych... I tak potrafimy urządzać sobie życie, w którym Bóg staje się coraz mniej potrzebny. Staje się może jednym ze zwyczajów, a dla innych drobnym luksusem... Nie występujemy może otwarcie przeciwko prawdzie i dobru, ale też nie potrafimy opowiedzieć się po ich stronie, gdy trzeba... 

    Zacheusz też należał do elity - najzamożniejszych mieszkańców Jerycha. Zwierzchnik celników. Może nawet zadowolony sam z siebie. Ale w tej scenie, którą widzimy w Ewangelii, Zacheusz zaczyna zdawać sobie sprawę, ze swojego niskiego wzrostu, fizycznego i moralnego zarazem... Chyba zaczął podejrzewać, że coś jest nie tak w jego wygodnym i dostatnim życiu. Chce zobaczyć Jezusa, nawet jeśli sam miałby pozostać niezauważony. 

    I tak dochodzi do spotkania. Jezus go zauważa i staje się najbardziej nieoczekiwanym Gościem w domu Zacheusza. Otworzył swoje drzwi. Nie wiemy, czy z pragnienia prawdziwego spotkania, czy może jedynie z ciekawości. Jego życie się zmienia, kiedy otwiera swoje drzwi. 

    Jest coś poruszającego w tej scenie przemiany Zacheusza. Nie wiemy, o czym rozmawiali przy stole. Była bliskość. Patrząc na ten obraz możemy zatęsknić za bliskością Pana. A On przychodzi z odpowiedzią: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. Tak niewiele trzeba, otworzyć Mu drzwi...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz