Wtorek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Leona Wielkiego, papieża

    Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką... We wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mową zdrową, nienaganną, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć (Tt 2,1.7-8).

    Słowa św. Pawła z Listu do Tytusa, które dzisiaj słyszymy, mogą nieco zaskakiwać. Pierwsze zdanie: głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką wydaje się nie budzić zastrzeżeń, ale zastanawiające już może się wydawać to, że owa zdrowa nauka stawia inne wymagania kobietom, a inne mężczyznom. Oczywiście, możemy uwzględnić kontekst kulturowo-historyczny i uznać, że Paweł przekazuje to, co uznawano za właściwe w tamtych czasach, a co dzisiaj może budzić pewne kontrowersje. Nie chodzi też o to, by pochylając się nad Słowem przyjmować bezkrytycznie pewne stereotypy i schematy. 

    Właściwe postawy i zachowania odnoszą się zarówno do mężczyzn jak i kobiet, do młodzieńców i starców. 

    Kolejny postulat Pawła, który może budzić jakieś zastrzeżenia, to wezwanie do takiego życia, żeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć... Już sama myśl, że mielibyśmy żyć, nieustannie dążąc do takiego celu, sprawia, że czujemy się zmęczeni, zanim jeszcze zaczniemy. Jednocześnie intuicyjnie przeczuwamy, że w takim sposobie myślenia musi tkwić jakiś błąd. Któż bowiem odważyłby się twierdzić, że można żyć w taki sposób, aby nikt nie mógł nam niczego zarzucić? Można tylko powiedzieć komuś takiemu: powodzenia!

    Klucz do zrozumienia tego nauczania św. Pawła znajduje się w innym zdaniu: Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy ... rozumnie i sprawiedliwie żyli na tym świecie. Chrześcijaństwo nie opiera się jedynie na przestrzeganiu zasad. Jest odpowiedzią człowieka na miłość Boga. To łaska Boga przemienia nasze serca, uczy odrzucać zło i żyć sprawiedliwie, pobożnie i rozumnie w świecie, który został nam dany...

    

Poniedziałek 32. Tygodnia Zwykłego, rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

    Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? [...] Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście (1 Kor 3,16-17).

    
    "Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. [...] On zaś mówił o świątyni swego Ciała (J 2,19.21).

    Liturgia kieruje naszą uwagę na tajemnicę obecności Boga pośród ludzi. Czytania ukazują nam trzy świątynie: tę zbudowaną ludzkimi rękami, świątynię ludzkiego serca oraz świątynię Ciała Chrystusa. Każda z nich na swój sposób przypomina nam, że Bóg pragnie być blisko człowieka, zamieszkać pośród swojego ludu i obdarzać go życiem.

    Kościół zbudowany ludzkimi rękami. To miejsce szczególnego spotkania z Bogiem, wspólnej modlitwy, słuchania Jego słowa i sprawowania Eucharystii. Dziś obchodzimy rocznicę poświęcenia Bazyliki św. Jana na Lateranie, która jest katedrą biskupa Rzymu i nosi zaszczytny tytuł Matki i Głowy wszystkich kościołów Miasta i Świata. 

    Świątynia zbudowana z kamienia ma jednak znaczenie nie tylko dlatego, że jest miejscem świętym. Przypomina nam również, że Kościół to przede wszystkim wspólnota ludzi zjednoczonych wiarą w Chrystusa.

    Świątynią jest człowiek. Święty Paweł przypomina nam dzisiaj niezwykłą prawdę: Jesteście świątynią Boga i Duch Boży mieszka w was. Bóg pragnie zamieszkać nie tylko w murach kościołów, ale przede wszystkim w naszych sercach.

    Przez chrzest zostaliśmy włączeni w życie Chrystusa i staliśmy się mieszkaniem Ducha Świętego. Każdy z nas jest więc żywą świątynią, o którą należy się troszczyć. 

    Świątynią jest Jezus Chrystus. W dzisiejszej Ewangelii mówi On: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Słuchacze myśleli o świątyni jerozolimskiej, tymczasem Jezus mówił o swoim Ciele, zapowiadając własną śmierć i zmartwychwstanie.

    To w Chrystusie Bóg najpełniej zamieszkał pośród ludzi. On jest prawdziwą świątynią, miejscem spotkania człowieka z Ojcem. Z Jego przebitego boku wypłynęły krew i woda, znaki życia i łaski, które nieustannie odnawiają Kościół.

    W świątyni zbudowanej ludzkimi rękami spotykamy Chrystusa, który pragnie uczynić nasze serca swoim mieszkaniem. A kiedy pozwalamy Mu w nas zamieszkać, sami stajemy się znakiem Jego obecności dla innych.

    Czy troszczę się o świątynię własnego serca, aby była godnym mieszkaniem Ducha Świętego? Czy Chrystus jest rzeczywistym fundamentem mojego życia? Jaki jest mój wkład w życie wspólnoty parafialnej i troskę o naszą świątynię?

XXXII Niedziela Zwykła

    Gdy się Pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: "Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!" Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: "Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną". Odpowiedziały roztropne: "Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie do sprzedających i kupcie sobie" (Mt 25,5-9).

    Odpowiedź mądrych panien może zaskakiwać, co więcej, może wydawać się sprzeczna z całym nauczaniem Jezusa. Czy nie na solidarność, miłość, pomoc wobec potrzebujących zwracał naszą uwagę? Czy Ewangelia nie uczy nas postawy dzielenia się z innymi, co później praktykowały gminy chrześcijańskie? 

    Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć... Jezus opowiada tę przypowieść, by uświadomić nam głęboką prawdę duchowego życia. Są takie rzeczywistości życia duchowego, których nie da się przekazać drugiemu, nie da się też za drugiego ich przeżyć. 

    Spróbujmy w oliwie zobaczyć znak naszej osobistej relacji z Bogiem, naszej z Nim więzi i miłości. Każda miłość, każda relacja, wymaga czasu, powoli wzrasta, dojrzewa. Staje się coraz bardziej osobista. Nie osiąga się tego w jednej chwili, nie można od kogoś pożyczyć czy kupić. Jest osobistą odpowiedzią na miłość, która doświadczamy ze strony Boga. 

    Relacja rodzi się z modlitwy, czasu marnowanego dla Boga, codziennej wierności i otwierania się na Jego łaskę, przebaczenie, miłość. Wtedy nawet wołanie o północy nie zaskoczy, nie wywoła lęku czy paniki. By tak było, nie można marnować tego, co dzisiaj... Nie wiemy, kiedy usłyszymy wołanie: Oto Pan młody idzie! Ważne, aby w tej chwili nasze serce było gotowe na spotkanie.

Sobota 31. Tygodnia Zwykłego

  

    Bardzo się rozradowałem w Panu, że wreszcie rozkwitło wasze staranie o mnie, bo istotnie staraliście się, lecz nie mieliście do tego sposobności. Nie mówię tego bynajmniej z powodu niedostatku: ja bowiem nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem (Flp 4,10-11).

    Wczytując się w List do Filipian, mogliśmy zobaczyć, że św. Paweł uczynił Jezusa fundamentem swojego życia, źródłem nadziei i mocy. A to sprawia, że potrafi również docenić ludzką pomoc i życzliwość, jakiej doświadcza ze strony założonej przez siebie gminy. Dziękuje za wsparcie, a jednocześnie przypomina im: nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem.

    Nawet będąc w kajdanach, nie przestaje być apostołem Jezusa. Z miłości do Boga i braci, przyjmuje rzeczywistość, w której przyszło mu żyć, bez narzekania, z cierpliwością i wielkodusznością. Nie skarżył się na swój los.

    Gorącym pragnieniem Pawła było, aby Filipianie wzrastali w cnotach chrześcijańskich i przynosili coraz obfitsze owoce w Duchu Świętym. Paweł przyjął ich dar tak, jakby nie był on ofiarowany jemu samemu, lecz Bogu, którego był sługą.

    Wdzięczność to postawa ludzkiego serca, które doświadczyło przebaczenia, odkupienia i błogosławieństwa. To właśnie wdzięczność pobudza nas do posłuszeństwa Bogu, rozbudza w nas pragnienie życia w świętości, zachęca do głoszenia Ewangelii i do prawdziwej pokory. Chroni nas przed popadnięciem w pychę, przypomina, że jesteśmy całkowicie zależni od Boga, i skłania nas do życia we wspólnocie z innymi.

Piątek 31. Tygodnia Zwykłego

    Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też wyczekujemy Pana Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować (Flp 3,20-21).

    Nasze życie wydaje się rozpięte między ziemską rzeczywistością, w której żyjemy, a oczekiwaniem rzeczywistości niebieskiej. Jesteśmy obywatelami nieba, ale żyjemy na ziemi. Nie możemy zatem kierować się logiką tego świata, ale nie możemy też od niego uciekać. Naszym zadaniem jest żyć pośród świata, nie upodabniając się do niego i nie przyjmując bezkrytycznie jego sposobu myślenia.

    Paweł daleki jest od potępienia ziemskiej rzeczywistości, nie odrzuca codziennych obowiązków, ale wskazuje na to, co powinno stanowić fundament naszego życia. Chrześcijanin żyje w świecie, ale jego serce nie może zatrzymać się wyłącznie na tym, co przemijające.

    Słowa Apostoła można odczytać również w kontekście napięć obecnych w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich. Niektórzy, przywiązani do dawnych przepisów religijnych, mogli upatrywać źródła zbawienia w zachowywaniu nakazów dotyczących pokarmów czy obrzezania. W takim kontekście szczególnego znaczenia nabierają mocne słowa Pawła: ich bogiem jest brzuch, a chwała w tym, czego winni się wstydzić. Apostoł przestrzega przed sprowadzaniem relacji z Bogiem do zewnętrznych praktyk i pokładaniem ufności we własnych religijnych osiągnięciach, zamiast w Chrystusie.

    Święty Paweł doskonale wie, że jedynym źródłem naszego zbawienia jest Chrystus i Jego krzyż. Dlatego tak stanowczo przestrzega przed wszystkim, co mogłoby przesłonić tę fundamentalną prawdę. Zbawienie jest przede wszystkim darem łaski, który otrzymujemy dzięki Jezusowi Chrystusowi.

    Być obywatelem nieba to patrzeć na ziemską rzeczywistość z perspektywy nieba, z perspektywy wieczności. 

Czwartek 31. Tygodnia Zwykłego

    Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę. I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana (Flp 3,7-8).

    Paweł miał wiele powodów do chluby, które wymienia w swoim liście. Wystarczy, że wskazał na swoje pochodzenie, wykształcenie, wierność wobec Prawa... 

    I w pewnym momencie zrozumiał, że to wszystko traci znaczenie wobec miłości Chrystusa. Największą i najważniejszą wartością staje się dla niego poznanie Chrystusa Jezusa. 

    W języku biblijnym poznać oznacza przede wszystkim nawiązać z kimś relację, bardzo bliską więź. Nie chodzi o wiedzę o drugim człowieku, wiedzę o Bogu, ale o relację, która przemienia, rodzi zaufanie.

    Poznać Chrystusa to odkryć skarb, dla którego warto zostawić wszystko. 

Środa 31. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Karola Boromeusza

    Pośród niego jawicie się jako źródła światła w świecie. Trzymajcie się mocno Słowa Życia, abym mógł być dumny w dniu Chrystusa, że nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem (Flp 2,15b-16).

        Pan moim światłem i zbawieniem moim,
        kogo miałbym się lękać?
        Pan obrońcą mego życia,
        przed kim miałbym czuć trwogę?

            O jedno tylko proszę Pana i o to zabiegam,
            żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu
            po wszystkie dni mego życia,
            abym kosztował słodyczy Pana,
            stale się radował Jego świątynią.

        Wierzę, że będę oglądał dobra Pana
        w krainie żyjących.
        Oczekuj Pana, bądź mężny, 
        nabierz odwagi i oczekuj Pana  (Ps 27).

    W tych dniach, kiedy odwiedzamy cmentarze, może jeszcze bardziej uświadamiamy sobie kruchość naszego istnienia, dla którego pośród codzienności poszukujemy różnych zabezpieczeń. Psalmista kieruje dzisiaj naszą uwagę na Boga, kolejny raz przypominając, że tylko z ufności, że On jest blisko nas, może się zrodzić prawdziwe poczucie bezpieczeństwa. 

    Pragnie bliskości Boga. O jedno tylko Pana proszę i o to zabiegam, żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu. Najważniejsza jest bliskość Boga. On jest naszym światłem, dzięki któremu nawet na trudności możemy patrzeć  z perspektywy wiary.

    Patron dnia, św. Karol Boromeusz, doświadczając tej obecności Boga, z odwagą niósł pomoc i duchowe wsparcie tym, którzy doświadczali cierpienia z powodu epidemii, jaka wybuchła w Mediolanie. Ta odwaga miała swoje źródło w doświadczeniu zjednoczenia z Bogiem. Jego życia i zaangażowanie było tym źródłem świata w świecie pogrążonego w cierpieniu i śmierci.

    Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana! Nawet pośród zagrożenia i trudności, zachować w sobie ufność i przeżywać wszystko w obecności Boga. Wciąż musimy się tego uczyć...

Wtorek 31. Tygodnia Zwykłego

    To dążenie niech was  ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi (Flp 2,5-7a).

    Dotykamy jednego z najpiękniejszych i najbardziej znanych hymnów, które objawiają tajemnicę Chrystusa. On pozwala nam zobaczyć Boga, który staje się bliski człowiekowi, który w swoim Synu postanowił dzielić z nami naszą kruchość, zmęczenie, cierpienie. Boga, który nie jest obojętny wobec ludzkiego bólu. To Bóg, który zstępuje w naszą rzeczywistość i idzie u naszego boku - Bóg, który w najtrudniejszych i najbardziej bolesnych chwilach staje się źródłem naszej nadziei. 

    Paweł objawia Boga i zaprasza nas do kształtowania postawy służby na wzór Chrystusa: to dążenie niech was ożywia, ono też było w Chrystusie Jezusie. Jezus w całkowitej wolności wybiera służenie zamiast bycia obsługiwanym. Przychodzi, aby przywracać człowiekowi godność. 

    Postawa Jezusa wciąż jest dla nas wyzwaniem. Jego droga prowadzi przez posłuszeństwo, pokorę, cierpienie, uniżenie i śmierć. Nie kończy się na krzyżu. Paweł przypomina o wywyższeniu i obdarowaniu imieniem, które przewyższa wszelkie imię. Miłość, pokora i wierność zawsze są dostrzegane przez Miłość Boga. 

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

     Jezus powiedział do swoich uczniów: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Idę przecież przygotować wam miejsce” (J 14,1-2).

     Są takie osoby, których już nie ma przy naszym stole, ale wciąż mają swoje miejsce w naszym sercu. Są głosy, których już nie usłyszymy, dłonie, których nie możemy uścisnąć, i twarze, za którymi tak bardzo tęsknimy…

    Czasem wystarczy zdjęcie, znajomy zapach, wspomnienie wspólnej chwili, by znów poczuć tęsknotę. I wtedy rodzi się w nas ciche pytanie: Czy to naprawdę wszystko? Czy miłość, która była tak wielka, może po prostu przestać istnieć?

    Nawet ludzie, którzy mówią, że nie wierzą w Boga, stojąc nad grobem kogoś bliskiego, szepczą: Mam nadzieję, że gdzieś tam jesteś… Że mnie słyszysz… Że kiedyś znowu się spotkamy.

    Bo serce człowieka nie potrafi pogodzić się z tym, że śmierć miałaby być ostatnim słowem o kimś, kogo kochamy.

Na tę tęsknotę naszego serca odpowiada dzisiaj Jezus: w domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Idę przecież przygotować wam miejsce.

     Słowo miejsce jest w ustach Jezusa pewnego rodzaju metaforą. Jak bowiem wyjaśnić nam rzeczywistość, która będzie istnieć poza przestrzenią i czasem naszego ziemskiego życia?

Uroczystość Wszystkich Świętych

    Potem ujrzałem: A oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem (Ap 7,9).

Do Pana należy ziemia i wszystko co ją napełnia,
           świat cały jego mieszkańcy.
           Albowiem On go na morzach osadził
           i utwierdził ponad rzekami.

            Kto wstąpi na górę Pana, 
                 kto stanie w Jego świętym miejscu?
             Człowiek rąk nie skalnych i czystego serca, 
                 którego dusza nie lgnęła do marności.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana
i zapłatę od Boga swego Zbawcy.
     Oto pokolenie tych, którzy Go szukają,
     którzy szukają oblicza Boga Jakuba (Ps 24).

     Zbyt często może kojarzymy świętość wyłącznie z heroicznym życiem, nadzwyczajnymi cnotami, rygorystyczną doskonałością moralną czy cudami. Choć wszystko to jest wartościowe i nie należy tego odrzucać, nie powinniśmy tracić z oczu pewnego poważnego zagrożenia: Możemy przecież uznać, że to rzeczywiście piękne, tylko że nie dla nas. 

    Święty Jan w Apokalipsie opisuje niezwykłą wizję: Wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków. Wszyscy stoją przed tronem Boga i przed Barankiem, odziani są białe szaty, a w rękach trzymają palmy. To piękny obraz nieba.

    Doświadczali cierpienia, zmagali się ze swoimi słabościami, nieraz upadali, ale pozwalali Chrystusowi podnosić się na nowo. Ich świętość polega na tym, że zaufali miłosierdziu Boga.

    Dlatego tak wymowny jest obraz tych białych szat. Jan mówi, że zostały one wybielone we krwi Baranka. Po ludzku brzmi to paradoksalnie: przecież krew nie wybiela, lecz pozostawia ślady. A jednak w języku wiary oznacza to, że nie własna doskonałość człowieka, ale miłość i ofiara Chrystusa otwierają nam drogę do świętości.

     Stajemy się świętymi wtedy, gdy pozwalamy Bogu przemieniać nasze serca.  Świętość jest możliwa dla każdego z nas. Nie dlatego, że jesteśmy doskonali, ale dlatego, że Bóg jest wierny. Nie dlatego, że nie upadamy, lecz dlatego, że Chrystus nie przestaje nas podnosić. Kiedy patrzymy dziś na niezliczony tłum zbawionych, pamiętajmy, że Bóg pragnie, aby kiedyś także każdy z nas znalazł się pośród nich. 

Sobota 30. Tygodnia Zwykłego

    Na wszelki sposób głosi się Chrystusa. A z tego ja się cieszę i będę się cieszył (Flp 1,18b).

    Paweł pisał swój list do Filipian najprawdopodobniej w momencie uwięzienia w Rzymie, kiedy jego los był niepewny. Pomimo trudnego położenia Paweł nie traci radości. Co więcej, jego uwięzienie przyczynia się do rozszerzania Ewangelii. Niektórzy chrześcijanie, widząc jego wytrwałość, nabierają odwagi i zaczynają jeszcze śmielej głosić Chrystusa.

    Nie wszyscy jednak, głosząc Ewangelię, kierują się szlachetnymi pobudkami... Wystarczy przeczytać kilka linijek wcześniej: niektórzy - z nieżyczliwości i dla jątrzenia, niektórzy natomiast głoszą Chrystusa z przekonania. Ci - z miłości, bo wiedzą, że znalazłem się tu dla obrony Ewangelii, a tamci mówią o Chrystusie dla podjudzania, z nieczystą myślą, bo sądzą, że doprowadzą do powiększenia udręk w moim uwięzieniu...

    Paweł nie oskarża ich o głoszenie fałszywej Ewangelii. Problemem nie jest treść ich nauczania, lecz intencja, z jaką podejmują swoją działalność. 

    Filozofia rozróżnia to, co słuszne, co obiektywnie powinno się czynić, od tego, co dobre czyli od moralnej wartości czynu. Człowiek staje się moralnie dobry wtedy, gdy czyni to, co powinien, ale kieruje się przy tym właściwą motywacją, a więc działa z czystą intencją.

    Paweł jest świadomy tych niewłaściwych intencji ludzi, którzy głoszą Ewangelię. A jego odpowiedź może zaskakiwać. A z tego ja się cieszę i będę się cieszył. Nie popiera złych motywacji czy egoistycznych ambicji. Możemy jednak podziwiać jego wewnętrzną wolność: nawet wtedy, gdy inni próbują mu zaszkodzić, on potrafi się cieszyć  z dobra, które się dokonuje przez głoszenie Ewangelii. Najważniejszy jest dla niego Chrystus, a nie osobista pozycja, sława czy autorytet. 

Piątek 30. Tygodnia Zwykłego

    Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa (Flp 1,6).

    Kiedy kandydat do święceń klęka przed biskupem i wypowiada słowa przysięgi posłuszeństwa, biskup mówi: Niech Bóg, który rozpoczął w tobie dobre dzieło, sam go dokona. W tych słowach wybrzmiewa przekonanie, że to Bóg dokonuje swojego dzieła, a jednocześnie, że to dzieło jest procesem, który dokonuje się w czasie całej drogi kapłańskiej posługi. 

    Dzisiaj słyszymy te słowa skierowane do całej wspólnoty Filipian, Bóg rozpoczyna w każdym człowieku proces przemiany, który się dokonuje. Bóg wciąż działa. Nikt z nas nie jest już dziełem skończonym.

       Często oczekujemy od drugiego, by już był doskonały. Potrzeba jednak zaufania i zgody, by Pan Bóg prowadził swoje dzieło. Nie próbować zastępować Pana Boga i wykonywać za Niego Jego pracy... Bóg jest cierpliwy wobec człowieka, więc może potrzebujemy się uczyć również większej cierpliwości wobec siebie.

Czwartek 30. Tygodnia Zwykłego

    Bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi. Przyobleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła ( Ef 6,10-11).

        Błogosławiony Pan, Opoka moja,
        On moje ręce zaprawia do walki,
        moje palce do bitwy.
        On mocą i warownią moją, osłoną moją i moim wybawcą,
        moją tarczą i schronieniem, On, który mi poddaje ludy.

            Boże, będę Ci śpiewał pieśń nową,
            grać Ci będę na harfie o dziesięciu strunach.
            Ty królom dajesz zwycięstwo, 
            Ty wyzwoliłeś Dawida, swego sługę (Ps 144).

    Święty Paweł i psalmista mówią nam dzisiaj o sile, o Bożej mocy. Bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi!... On jest moją opoką i twierdzą, moją warownią i wybawcą…

Nie jest to siła młodości, którą dzisiaj podziwia świat. To siła serca, które ufa Bogu, także pośród trudności. 

     Dalsze słowa św. Pawła mogą nas zaskakiwać. Militarny język: Przyobleczcie pełną zbroję Bożą. Wymienia wiarę, prawdę, sprawiedliwość, zbawienie i słowo Boże. Ten obraz żołnierza i zbroi może się wydawać daleki od codziennego życia. Ale przecież każdy z nas prowadzi swoją duchową walkę. 

    I dodaje św. Paweł: Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Czasem słyszę słowa starszych osób: Niewiele mogę już zrobić. Nie mam siły pomagać tak jak dawniej… moglibyśmy dodać wiele takich zdań. Ale jest coś niezwykle cennego, co nadal można ofiarować: modlitwa. 

    Zatrzymajmy się przy słowach psalmisty. Tradycja łączy ten psalm z Dawidem, człowiekiem zaprawionym w walce, który bardzo dobrze wiedział, czym jest niebezpieczeństwo i walka o życie. Ten psalm jest modlitwą człowieka, który dobrze wie, że kiedy zabraknie Bożej pomocy, nie wystarczy nawet największa ludzka siła.

    Psalmista od słów związanych z walką przechodzi do dziękczynienia. Boże, będę Ci śpiewał pieśń nową, grać Ci będę na harfie o dziesięciu strunach… Mimo trudnych doświadczeń, cierpienia i choroby, życie nadal może być pieśnią wdzięczności za dobro, które stało się naszym udziałem

Święto świętych apostołów Szymona i Judy Tadeusza

    W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwał apostołami.  Zeszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i Jerozolimy oraz z wybrzeża Tyru i Sydonu; przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób (Łk 6, 12 - 13.17 - 18a).

    Jezus wybiera. Spośród dużej rzeszy uczniów tylko tych Dwunastu. Mają stać się fundamentem. Od fundamentu zależy cała budowla. Bez dobrego fundamentu się nie ostoi. 

    Wybór dokonuje się na górze. W miejscu, gdzie łatwiej nawiązać więź z Bogiem. Jezus uczy apostołów, że trzeba na tę górę wychodzić, by tę jedność z Ojcem podtrzymywać. Ale również uczy ich tego, że z góry trzeba zejść. Na równinę. Miejsce ucznia Jezusa nie jest na górze, ale na równinie, pośród ludzi. 

    Trzeba schodzić z góry - z góry wielkiego mniemania o sobie, z góry niedostępności i wywyższania się. Schodzić na równinę, często pełną monotonności, zwyczajności, bez wielkich duchowych uniesień. Schodzić na równinę to być pośród innych, pozwolić się dotknąć, usłyszeć. To dawać świadectwo, że życie wiarą realizuje się w ludzkiej codzienności, a nie jedynie w czasie duchowych uniesień na wyżynach. 

    Ale potrzeba również wychodzić na górę - na modlitwę, by budować jedność z Ojcem. Tylko On daje ową moc świadczenia, głoszenia. 

Wtorek 30. Tygodnia Zwykłego

    Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus - Głową Kościoła: On - Zbawca Ciała. Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom - we wszystkim (Ef 5,22-24).

    Mogę sobie wyobrazić sytuację, w której ktoś zaprotestuje przeciwko tym słowom św. Pawła, uznając je za rażące, a skrajnym przypadku nawet za tzw. mowę nienawiści. W świecie, który na sztandarach wypisuje żądania równości, trudno te słowa zrozumieć, a co dopiero przyjąć i zaakceptować.

    Tym bardziej nie powinniśmy zapominać o słowach, które otwierają ten tekst nauczania św. Pawła: Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej. Czy fakt, że Paweł mówi o wzajemnym poddaniu coś zmienia? Z pewnością tak, ale i tak trudno się zgodzić, jeżeli nie zobaczymy odniesienia - w bojaźni Chrystusowej. Chrystus wskazywany jest tutaj jako wzór, Syn w pełni żyjący bojaźnią wobec swojego Ojca. 

    Czym zatem jest owa bojaźń? To pełne oddanie Bogu przepełnione głębokim szacunkiem i miłością do Niego, które skutkuje postawą unikania grzechu.  Bojaźń Boża jest fundamentem osobistej relacji człowieka z Bogiem. W Liście do Filipian św. Paweł powie, że Chrystus dla nas stał się posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. To posłuszeństwo  było w swojej  istocie poddaniem się miłości poprzez przyjęcie woli Ojca za własną. Chrystus poddał się miłości, przebaczając swoim prześladowcom i oprawcom, nie buntując się ani nie szukając zemsty, przerywając w ten sposób przewrotną spiralę zła.

    W przypadku małżonków poddanie wiąże się przede wszystkim z oddaniem, z darem z samego siebie, i dotyczy w równym stopniu obojga. Wymiana darów powinna dokonywać się w obie strony. Poddanie się miłości jest kluczem do zrozumienia tego tekstu. 

Poniedziałek 30. Tygodnia Zwykłego

    Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane, i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze i dani na woń miłą Bogu ( Ef 5,1-2).

    Słowa, które św. Paweł kieruje do nas dzisiaj, pozwalają odkryć coś pięknego. Zanim Bóg postawi nam jakiekolwiek ze swoich wymagań, najpierw przypomina o tym, że jesteśmy Jego umiłowanymi dziećmi. Podążanie za Jego wolą nie może opierać się na lęku, lecz na miłości. Ten, kto czuje się kochany, sam zaczyna kochać. 

    Paweł zachęca nas również do okrycia, że świętość zaczyna się od małych rzeczy: od sposobu, w jaki mówimy, od tego, czy potrafimy przebaczać, jak odnosimy się do drugiego. 

    Paweł wzywa nas, abyśmy byli dobrzy i współczujący, a następnie ukazuje nam obraz pełen światła: Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości. 

    Chociaż wciąż pozostaje w nas wiele różnych cieni, jesteśmy świadomi własnych słabości czy wewnętrznych sprzeczności, naszym zadaniem jest otwierać się na Boże światło, które potrafi rozświetlić każdy mrok naszego serca. 

XXX Niedziela Zwykła

Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej (Wj 22,20).

    Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał Go, wystawiając Go na próbę: "Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?" (Mt 22,34-36).

    Antoine de Saint-Exupéry w napisanych przez siebie książkach pozostawił wiele pięknych zdań, a jedno z nich mówi: Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.

    Doskonale pasuje ono do tego, co w dzisiejszej Ewangelii zdaje się umykać uczonemu w Prawie. Pytanie uczonego w Prawie dotyczy tego, co najważniejsze.

    Jezus odpowiada bez wahania, że najważniejsza jest miłość. Nie chodzi jednak o miłość bezosobową czy teoretyczną, lecz o miłość, która angażuje całego człowieka i jest skierowana ku Bogu: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. Dopełnieniem tego pierwszego i najważniejszego przykazania jest drugie, obejmujące zarówno drugiego człowieka, jak i nas samych: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. 

    Oryginalność nauczania Jezusa polega na tym, że łączy ze sobą te dwa przykazania, niewątpliwie dobrze znane słuchaczom. To połączenie nie jest czymś drugorzędnym. Rodzi jednak pytanie: kto jest moim bliźnim?

Sobota 29. Tygodnia Zwykłego

    Jezus im odpowiedział: "Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli?" I opowiedział im następującą przypowieść (Łk 13,2.6a).

    Bo Bóg pokarał ich za grzechy... już może nie zdarza się tak często, jak kilkanaście lat temu, ale wciąż jeszcze można się spotkać z takim myśleniem. W czarno-białym obrazie ś

wiata wszystko wydaje się proste. Jest grzech, jest kara. Proste i często błędne myślenie. 

    Efektem takiego oglądania rzeczywistości i patrzenia na Boga jest duchowy paraliż i lęk. Z takim sposobem myślenia trudno cieszyć się życiem, pomagać innym, a co dopiero wzrastać i owocować.

    Jezus pokazuje, że takie myślenie jest błędne, a opowiadając przypowieść o jałowym figowcu (właśnie w kontekście takiego myślenia) zdaje się mówić:

* paraliż i lęk sprawiają, że stajesz się jałowy jak bezowocne drzewo figowe;

* potrzeba zmiany myślenia - nawrócenie, którego owocem jest zaufanie wobec Boga, a nie lęk;

* Bóg potrafi cierpliwie czekać na nasze owoce, nie tylko czekać, ale wspierać i obejmować troską, by one się pojawiły.

    Nie ścina, bo ma nadzieję, że w naszym sercu, bez względu na doświadczenia, które są naszym udziałem, obudzi się zaufanie i zrodzą się owoce. 

Piątek 29. Tygodnia Zwykłego

    Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój (Ef 4,1-3).

    Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże obecnej chwili nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie, co jest słuszne? (Łk 12,56-57).

    Paweł kieruje swoje słowa do wspólnoty w Efezie, którą budowali zarówno ci, którzy wywodzili się z judaizmu, jak i ci, którzy wywodzili się ze świata pogańskiego. Inna kultura, inna mentalność i zaproszenie do jedności i życia według powołania, którym zostali obdarzeni w Chrystusie. Chodzi o przyjęcie i realizowanie Bożego zamysłu wobec naszego życia i wobec tych, do których są posłani. Dlatego tak ważny jest wymóg jedności. Paweł bardzo wyraźnie określa styl, który ma cechować powołanych. 

    Zachęca do pielęgnowania postaw bardzo prostych i bardzo wymagających zarazem: pokora, łagodność, wyrozumiałość, miłość, jedność i pokój. Życie ucznia Chrystusa wymaga także wysiłku, wytrwałości i zaangażowania.

    Pan powołuje i wzywa, a nasza odpowiedź ma zawsze wymiar osobisty, jest naszą codzienną odpowiedzią.

    Na to, co dzieje się w naszej codzienności, zwraca uwagę także Jezus. Żyjemy w czasach, w których wszyscy zdają się znać na wszystkim i często formułują kategoryczne osądy. Jezus zachęca nas jednak, byśmy spojrzeli poza granice własnych przekonań i uznali, że być może umykają nam ważne aspekty rzeczywistości, w której żyjemy, a także zdolność rozeznawania tego, co rzeczywiście jest sprawiedliwe.

    Nie wystarczy interpretować wydarzeń wyłącznie przez pryzmat własnych przekonań i sposobów myślenia. Jesteśmy wezwani, aby odczytywać znaki obecnego czasu w świetle Ewangelii, poszukując tego, czego Bóg oczekuje od nas w każdej sytuacji.

Czwartek 29. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Jana Pawła II

    Zginam kolana moje przed Ojcem, (...) aby według bogactwa swej chwały sprawił w was przez Ducha swego, by potężnie wzmocnił się wewnętrzny człowiek.  Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach, abyście w miłości zakorzenieni i ugruntowani (...) zostali napełnieni całą pełnią Boga (Ef 3,14.16-17.19b).

    W świetle słów św. Pawła próbuję popatrzeć na życie patrona dzisiejszego dnia - św. Jana Pawła II, szczególnie ostatnie lata jego posługi na stolicy Piotrowej.  

    Jego życie było bardzo głęboko zakorzenione w Chrystusie. On wiedział, że prawdziwa siła człowieka płynie z obecności w sercu Chrystusa. Nie dziwi więc, że tak wiele miejsca, nawet pośród wielkiego zmęczenia, poświęcał modlitwie. Tak wzrastał i umacniał się w nim wewnętrzny człowiek.

    Szczególnej wymowy nabierają te słowa w odniesieniu do ostatnich lat życia Jana Pawła II.  Ciało stawało się coraz słabsze, a duch wciąż pozostawał mocny. Nawet cierpienie stawało się świadectwem wiary, cierpliwości, ufności i bezgranicznego oddania.