Piątek po Objawieniu Pańskim

    I o co prosić będziemy, otrzymamy od Niego, ponieważ zachowujemy Jego przykazania i czynimy to, co się Jemu podoba. Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał (1J 3,22-23).

    Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło (Mt 4,16).

    W świecie, w którym tak łatwo się pogubić, św. Jan daje trzy bardzo precyzyjne wskazania uczniom Jezusa:

* modlić się, bo Bóg udziela darów tym, którzy proszą, ale pod warunkiem, że
* zachowujemy Jego przykazania, które streszcza się w dwóch słowach:
* wierzyć w Jezusa  i miłować braci. 

    Modlitwa, wiara i miłość. Te trzy rzeczy zawsze muszą iść razem. Kto nie wierzy w Jezusa jako Syna Bożego, nigdy nie będzie w stanie modlić się do Ojca, a jego serce zawsze będzie puste i niespokojne, bo nie poznało głębi miłości. 

    Nie wystarczy teoretyczna wiara, znajomość prawd wiary. Wiara musi być aktywna, prowadzić do życia w miłości, tak jak  żył Chrystus. 

    Chrystus - Światło przychodzi, aby rozświetlić nasze ciemności, nasz świat, który wciąż żyje w mroku śmierci. Rozświetla mroki, byśmy potrafili zobaczyć, że potrzebujemy nawrócenia, usunięcia z życia wszystkiego, co złe, aby wypełnić je miłością. Bez tego światła nie ma życia. 

1. Jakie zagrożenia współczesnego świata niepokoją mnie najbardziej?

Uroczystość Objawienia Pańskiego

    I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu. Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki (Iz 60,3-4).

    …poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię (Ef 3,6).

    Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon» (Mt 2,1-2).

Uroczystość Objawienia Pańskiego. Uroczystość, w której Bóg objawia się już nie tylko Izraelowi, ale wszystkim ludom ziemi. Dzisiaj nie uświadamiamy sobie do końca znaczenia tego wydarzenia, które zapowiadał Izajasz, a św. Mateusz zapisał w swojej Ewangelii. Chrześcijaństwo przestaje być traktowane jako jakiś nowy nurt judaizmu, który jedynie inaczej interpretuje Prawo.

     Chrześcijaństwo jest religią, w której centrum jest osoba Jezusa Chrystusa i w przeciwieństwie do judaizmu obejmuje wszystkie narody. Nie było łatwym zadaniem przekonać do tego myślenia chrześcijan, którzy wywodzili się z judaizmu. Problemem zajmował się pierwszy sobór jerozolimski, który pokazywał nowość Chrystusa, nie przekreślał całego bogactwa judaizmu, ale pokazywał, że zbawienie dokonuje się przez wyznanie wiary w Jezusa i otwarcie na Jego łaskę. 

     My już nie potrzebujemy tego tłumaczenia. Jest to dla nas oczywiste. Ale w kontekście tej dzisiejszej uroczystości musimy postawić sobie równie ważny problem – czy i jaką drogą idziemy, aby spotkać dzisiaj Zbawiciela; gdzie i jak Jezus Zbawiciel uobecnia się w naszym życiu, jak się nam objawia, co Mu składamy w ofierze?

     Święto Objawienia to święto światła. Mówi nam o gwieździe, którą widzieli mędrcy, która poprowadziła ich na spotkanie, do miejsca, gdzie był Jezus. Pod koniec Świąt Bożego Narodzenia dobrze jest zadać sobie pytanie, czy widzieliśmy światło, gwiazdę, która prowadzi nas do Niego, który jest Światłem. 

    Władcy ze Wchodu odbyli długą podróż, aby odkryć Jezusa w całej prostocie Betlejem, małego i bezbronnego, ubogiego. Zwykłe Dziecko. Człowieka. I to w człowieku odkryli Boga: padli na twarz i oddali Mu pokłon. Nie bój się uklęknąć przed Bogiem – to wtedy twoje życie nabiera największej wielkości.

1. Co zmieniło we mnie Boże Narodzenie? 

Środa przed Objawieniem Pańskim

    Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci (1J 3,16).

    Filip spotkał Natanaela i powiedział do niego: «Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy - Jezusa, syna Józefa z Nazaretu». Rzekł do niego Natanael: «Czyż może być co dobrego z Nazaretu?» Odpowiedział mu Filip: «Chodź i zobacz!» (J 1,45-46).

    Życie bez miłości jest jedynie udawaniem, symulowaniem życia chrześcijańskiego, ponieważ brakuje mu prawdziwego życia, Bożego życia, które jest miłością. 

    Jezus, który kocha, daje swoje życie. Nasza miłość to także dawanie siebie dla innych. Ale trzeba o to prosić Pana Boga, bo jest to dar. Łatwiej nam bowiem słuchać egoistycznych pragnień, które wychodzą z każdego zakamarka naszego serca, aniżeli oddać życie za braci. Prosić Boga, aby uzdolnił nasze serce, by kochało innych Jego miłością. 

    Jan ukazuje w Ewangelii Jezusa, który zaczyna już powoływać swoich uczniów. Wczoraj słyszeliśmy o powołaniu Andrzeja i Szymona, a dziś Filipa i Natanaela. 

    Andrzej i Filip mówią o swoim spotkaniu z Jezusem Szymonowi i Natanaelowi, zapraszają na spotkanie. Ale każdego z nich osobiście powołuje Jezus. 

    Wielu z nas zostało ochrzczonych z w okresie niemowlęctwa, poznawaliśmy Jezusa dzięki świadectwu innych ludzi, dzięki katechezie, ale przychodzi taki moment, kiedy Jezus zwraca się do nas po imieniu, indywidualnie, bo nas zna. I to osobiste spotkanie z Nim jest nieodzownym warunkiem pójścia za Nim. Inicjatywa zawsze należy do Niego. 

Wtorek przed Objawieniem Pańskim

    Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu - gdzie mieszkasz?» (J 1,37-38).

    Wchodzimy w nowy rok. Otrzymaliśmy od Pana Boga nowy rozdział życia, przed nami puste kartki do zapisania naszej osobistej historii. 

    I na samym początku pojawia się zaproszenie do pójścia za Nim. Zaproszenie dla nas, którzy idziemy... To jest jakby zaproszenie do pierwszej miłości, do tego dnia, kiedy Chrystus nas zachwycił i postanowiliśmy towarzyszyć Mu na drogach, którymi nas poprowadzi.

    Różne było tempo tej wędrówki, czasem gubiliśmy się gdzieś na szlaku, ale On zawsze czekał. Gdzie i z kim byliśmy w tym czasie? kim byli ludzie, którzy nam o Nim mówili? co chcieliśmy znaleźć, co nas do Niego przyciągało? 

    To spojrzenie wstecz i przypomnienie sobie pierwszego zachwytu Jezusem, pozwala nam zobaczyć działanie Jezusa w naszym życiu. To spojrzenie pełne wdzięczności. 

    Ale nie o nostalgiczne wspominanie chodzi w spotkaniu ze Słowem. Ono jest wciąż aktualne, ma tę samą moc  i z tą samą Miłością pyta dzisiaj każdego: Czego szukacie? Czego ty szukasz? 

    I jak tamci uczniowie, być może nie wiedząc dokładnie, jak nazwać te nasze pragnienia, marzenia i poszukiwania, ale przeczuwając, że odpowiedź na nie znajduje się w Nim, bo wciąż patrzy na nas z miłością, możemy Go zapytać: Gdzie mieszkasz? Gdzie Cię znajdziemy pośród naszych wątpliwości i zniechęcenia, pośród naszych pragnień i nadziei? Gdzie mieszkasz? 

    A On, jak i wtedy, tak i dzisiaj, pozostawi bez odpowiedzi naszą potrzebę, by już dziś wszystko wiedzieć i po prostu zaprasza, by iść za Nim i doświadczać Ewangelii, która staje się w nas ciałem, byśmy później mogli towarzyszyć innym i przyprowadzić ich do Niego. Chodźcie, a zobaczycie. Z tego miejsca, w którym dzisiaj się znajdujemy, z rzeczywistości, w której żyjemy, z możliwości, które mamy, z bagażem doświadczeń, które niesiemy, możemy znów wyruszyć z Nim. 

1. Czy jest we mnie ta chęć pogłębiania relacji z Jezusem?

Poniedziałek przed Objawieniem Pańskim

    Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Każdy, kto trwa w Nim, nie grzeszy, żaden zaś z tych, którzy grzeszą, nie widział Go ani Go nie poznał (1 J 3,1b.6).

    Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: "Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym". Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym» (J1,33-34).

    Święty Jan stwierdza, że świat nas nie zna, ponieważ nie poznał Jezusa. My, których świat nie zna, w tym liście św. Jana to ci, którzy pozwolili się objąć Bożą łaską, którzy podjęli sami wysiłek poznawania Jezusa. 

    Ale może nie trzeba oburzać się na świat, który nas nie zna i popatrzeć na to stwierdzenie św. Jana inaczej. Świat nas nie zna, ponieważ nasze spotkanie z Jezusem jest bardzo ubogie, my sami Go nie znamy i nie chcemy poznawać. Nie ma w nas Jego uczuć, zniekształcamy Jego oblicze, nie zachowujemy się tak jak Ten, który przeszedł przez świat dobrze czyniąc. I dlatego świat nie potrafi w nas rozpoznać Jego. 

    Przyszedł do swoich, a swoi Go nie przyjęli. Bóg nierozpoznany. Benedykt XVI w Adhortacji Verbum Domini przypomniał: Nie przyjąć Go znaczy nie słuchać Jego głosu, nie podporządkować się Logosowi. Natomiast tam, gdzie człowiek, choć ułomny i grzeszny, otwiera się szczerze na spotkanie z Chrystusem, rozpoczyna się radykalna przemiana: « Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi » (J 1, 12). Przyjąć Słowo znaczy pozwolić, by nas kształtowało, ażebyśmy mocą Ducha Świętego upodobnili się do Chrystusa, do « Jednorodzonego Syna przychodzącego od Ojca » (por. J 1, 14). Jest to początek nowego stworzenia, rodzi się nowe stworzenie, nowy lud. Ci, którzy wierzą, czyli ci, którzy są posłuszni wierze, « z Boga się narodzili » (J 1, 13), stają się uczestnikami Boskiego życia: « synami w Synu » (por. Ga 4, 5-6; Rz 8, 14-17).

    Święty Jan daje świadectwo o Jezusie, ponieważ Go sam rozpoznał. Wskazuje na Jezusa, jako Baranka, który gładzi grzech świata. 

    Dzięki wierze rozpoznajemy Jezusa w tajemnicy Jego narodzin w Betlejem. Doświadczamy Jego przebaczenia, zgładzenia naszych grzechów w sakramencie pojednania. I doświadczamy Jego obecności w tajemnicy Eucharystii. 

    Również do nas należy dawanie świadectwa o tym, co widzieliśmy, czego doświadczyliśmy, mimo naszej słabości i małości. Musimy głosić światu, że Bóg posłał swojego Syna, aby Go zbawić. 

1. Czy podejmuję wysiłek poznawania Jezusa? Jak to wpływa na moje życie?

    

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim

    Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli (J 1,1.10-11).

    Słyszeliśmy już te słowa św. Jana w samo Boże Narodzenie, a teraz słyszymy je ponownie. Na początku było Słowo…

Tak to się zaczyna. Prolog Ewangelii. Święty Jan ukazuje w sposób teologiczny osobę Jezusa, Jego dzieła, sygnalizuje również to, co się z Jezusem stanie.

To Dziecko, które narodziło się dla nas w Betlejem, nie jest zwykłym Dzieckiem. Jest Słowem; Słowem Boga, które przemówiło, stało się ciałem, stało się człowiekiem. Bóg wcielony. 

     W swoim prologu św. Jan ogłasza: Bóg przemawia przez Jezusa Chrystusa. Ale jednocześnie ostrzega nas przed dramatem: Słowo Boże wypowiedziane do ludzi nie zostanie usłyszane, wysłuchane i przyjęte. Zostanie odrzucone.

     Jednak dzisiejsze Boże Narodzenie przypomina nam, że Bóg wciąż pokłada nadzieję w człowieku, że Boża oferta jest wciąż aktualna dla każdego z nas, dla każdego człowieka. Bóg, który stał się Człowiekiem, który stał się Dzieckiem, wciąż puka do drzwi naszego świata, do drzwi naszego serca i naszego życia. Przyjęcie Jezusa jest wolną decyzją. Wiara nie jest narzucana, jest proponowana.

    Jeśli uwierzymy i przyjmiemy Jezusa, staniemy się dziećmi Bożymi. Powiesz: przecież przyjąłem chrzest, a zatem przyjąłem Jezusa. Tak, ale trzeba to czynić w sposób świadomy, każdego dnia.

     Jako ludzie wierzący i uczniowie Jezusa, jesteśmy powołani do tego, aby być, osobiście, ale także w wymiarze wspólnotowym, głosem Słowa pośród naszego świata. Głosem Słowa.

1. Jakie wydarzenie zapoczątkowało moje świadome chrześcijaństwo?

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi

Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje  i niech cię obdarzy pokojem (Lb 6,24-26).

        Piękna formuła błogosławieństwa, której Bóg nauczył i przekazał za pośrednictwem Mojżesza. Słowo błogosławieństwo oznacza dobrze mówić. Bóg zawsze dobrze mówi o swoich dzieciach, ponieważ je kocha. A ponieważ Boże Słowo ma rzecz twórczą, kiedy Bóg mówi o nas dobrze, Jego słowo działa w nas, przemienia, czyni w nas dobro. Wystarczy wspomnieć te wszystkie spotkania Jezusa – żywego Słowa – z grzesznikami, by to zrozumieć. Bóg widzi w nas to, czego jeszcze nie ma, a błogosławiąc sprawia, że dorastamy do Bożego marzenia.

     Niech cię Pan błogosławi… To także słowa życzenia. Bóg błogosławi nam nieustannie, towarzyszy nam i chce być obecny. Ale czasem jesteśmy tak bardzo zajęci naszymi sprawami, że tego błogosławieństwa nie zauważamy nawet. Bóg błogosławi, ale jesteśmy wolni w przyjmowaniu Jego błogosławieństwa. Jesteśmy wolni, by uciec przez tym dobroczynnym działaniem Boga. 

Kiedy prosimy Boga, aby obdarzył nas swoim błogosławieństwem, otwieramy się na Jego przemieniające działanie. Być błogosławionym, to żyć w łasce, żyć w zgodzie z Bogiem. To nie uchroni nas od trudności i prób, ale błogosławieństwo pomaga nam iść przez życie.

Kiedy mówimy do kogoś drugiego: niech cię Bóg błogosławi, również wyrażamy pragnienie, by ta osoba otworzyła swoje serce na Boże błogosławieństwo, by mogło w niej działać i przemieniać. 

1. Czy potrafię błogosławić innym ludziom?

Pątek w Oktawie Bożego Narodzenia

    Oto teraz właśnie pojawiło się wielu Antychrystów; stąd poznajemy, że już jest ostatnia godzina. Wyszli oni z nas, lecz nie byli z nas; bo gdyby byli naszego ducha, pozostaliby z nami; a to stało się po to, aby wyszło na jaw, że nie wszyscy są naszego ducha (1J 2,18b-19).

    Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo (J 1,1).

    Ten fragment jest jednym z niewielu w Nowym Testamencie, który mówi o antychryście. Wielu uważa, że to zły duch, który przystąpi do walki przeciwko Chrystusowi u końcu czasów. 

    Jan mówi jednak o ludziach, którzy już występują przeciwko Chrystusowi: anty-Chrystus. Wyszli od nas, ale nie byli z nas. Doświadczamy  tego także dziś. Jestem katolikiem, ale nie praktykuję, wierzę w Boga, ale nie w Kościół, a potem wypuszczają serię swoich prawd sprzecznych z nauką Chrystusa. Są z nami, ale nie są z nas.

    Bycie chrześcijaninem ma konsekwencję eschatologiczną - ostateczne spotkanie z Chrystusem. Ale to spotkanie zaczyna się tutaj: mamy namaszczenie od Ducha i On prowadzi nas do spotkania z jedyną Prawdą: z Chrystusem. 

    W tym dniu zamykamy drzwi i otwieramy je na nowy rok kalendarzowy. Słuchamy pierwszych słów Ewangelii wg św. Jana, wpatrując się i kontemplując życie Boga-Człowieka. Papież Benedykt XVI przypomniał nam, że w tych słowach prologu zawarta jest cała istota naszej wiary. 

    W Słowie jest Życie, które jest Światłem. Wcześniej nie mogliśmy Go widzieć, teraz Bóg pragnie objawić się w pełni i przejmuje inicjatywę, przyjmuje nasze ciało, staje się jednym z nas, abyśmy mogli Go zobaczyć. 

    To nie jest iluzja, która zniknie, lecz rzeczywistość, która będzie trwać. Bóg ma ludzką twarz. Obietnica została spełniona. Przepaść między Bogiem a człowiekiem w osobie Jezusa została zasypana, nie istnieje. 

    To Słowo, które jest Światłem, rodzi nas jako dzieci Ojca. To długi proces, który będzie trwał przez całe nasze życie. Bóg nas kocha i pragnie wprowadzić nas w swój świat, w którym jest tylko Życie. 

1. Za co chcę podziękować, za co przeprosić, o co prosić w perspektywie kończącego się roku kalendarzowego?

Czwartek w Oktawie Bożego Narodzenia

    Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście mocni i że nauka Boża trwa w was, i zwyciężyliście Złego (1J 2,14).

    Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy (Łk 2,38).

    Żyjemy w czasach, które nazwano pokoleniem selfie, pokoleniem chwili. Czytanie, które proponuje nam liturgia dzisiaj, mówi nam o silnych, zdecydowanych młodych ludziach, którzy nie boją się stawić czoła Złemu.

    Jan nazywa rzeczy po imieniu, bez owijania w bawełnę. Tak, jak to lubią czynić ludzie młodzi. Chociaż należą do pokolenia cyfrowego, nadal potrafi poruszyć ich prawda, piękno i dobro. I potrafią być hojni w swoim oddaniu i poświęceniu, kiedy ofiaruje się im Życie, prawdziwą drogę. 

    Dlatego to czytanie jest skierowane do wszystkich młodych ludzi dzisiaj, do wszystkich dzieci, do nas wszystkich, którzy podejmujemy walkę ze złem i nie pozwalamy się złapać w pułapkę różnym uwodzicielom pochodzącym ze świata i ciągle przychodzą z tą samą ofertą: pożądliwością ciała, oczu i pragnieniem ludzkiej wielkości. 

    Ileż energii potrafi poświęcić człowiek na pogoń za marnymi przyjemnościami, za władzą czy chęcią posiadania. Dzisiaj żyjemy w pułapce najnowszego modelu. Coś kupione dopiero wczoraj, a już dziś jest przestarzałe. 

    Jezus zaprasza nas do tego, co istotne, a porzucenia tego, co powierzchowne i próżne, a potrafi wypełnić nasze oczy i serce. 

    Anna rozpoznała Jezusa i mówiła o Dziecku wszystkim na terenie świątyni. W naszym społeczeństwie, które z Bożego Narodzenia czyni produkt czysto konsumpcyjny, nikt nie mówi o Dziecku. Są kolorowe światełka na choince, prezenty, przyjęcia - ale gdzie w tym wszystkim jest to Dziecko? Co świętują ci, którzy nie wierzą, albo nie chcą się do Niego przyznać?

1. Czy potrafię dostrzegać i wybierać w życiu to, co najważniejsze?

Środa w Oktawie Bożego Narodzenia

Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. Kto mówi: "Znam Go", a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy (1J 2,3-4).

A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim (Łk 2,25).

    Wobec poglądu, który stawia tezę, że do zbawienia wystarczy samo poznanie Boga, św. Jan przypomina prawdziwe nauczanie: kto mówi: "Znam Go", ale nie zachowuje Jego przykazań, jest kłamcą. Jezus powiedział to bardzo wyraźnie: Nie każdy, który mi mówi: "Panie, Panie" wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto pełni wolę Bożą. Po owocach ich poznacie. Każde dobre drzewo przynosi dobre owoce, a każde złe drzewo przynosi złe owoce. To nasze zachowanie, nasze uczynki mówią, czy naprawdę jesteśmy naśladowcami Jezusa, czy nie. 

    To, co wiemy o Bogu z Ewangelii, trzeba wprowadzać w życie. Innej drogi do zbawienia nie ma. 

    Józef i Maryja wypełniają prawo, ale czynią to z pragnieniem, by być wiernym Bogu. To nie tylko rytualizm, ale pragnienie serca, które chce ofiarować dar.

    Symeon przepełniony tęsknotą wychodzi na spotkanie. Jego życie stało się czystym, bezinteresownym i tęsknym oczekiwaniem za zbawieniem, które Bóg obiecał. Tak bardzo tęsknił. że posiadł zdolność dostrzeżenia Światła zbawienia tam, gdzie inni nic nie widzieli. 

    Radość spełnionego życia w spotkaniu z Dzieckiem, które na zewnątrz nie daje żadnego znaku, a w którym starzec rozpoznaje Tego, który ma przyjść.

    Potrzeba tak kształtować serce, aby z tęsknotą wyglądało i prowadziło na spotkanie ze zbawieniem, które przychodzi do nas w osobie Dziecka, które nic nie ma i nic nie może...

1. W jakich tęsknotach zanurzone jest moje serce?

Święto Świętych Młodzianków z Betlejem

    Nowina, którą usłyszeliśmy od Niego i którą wam głosimy, jest taka: Bóg jest światłością, a nie ma w Nim żadnej ciemności (1J 1,5).

    Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał oprawców do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mędrców (Mt 2,16). 

    Historia, którą ukazuje Ewangelista Mateusz, to obraz największego barbarzyństwa i całkowite zaprzeczenie tego, czego wyrazem jest Boże Narodzenie. Kiedy Bóg tak bardzo angażuje się po stronie człowieka, że sam staje się jednym z nas, przychodzi jako Dziecko, człowiek podejmuje decyzję o zamordowaniu dzieci. Wydarzenie, które nie pasuje do radości Bożego Narodzenia, a nawet może być irytujące, bo wciąż przypomina o tragedii bardzo wielu niewinnych istot ludzkich. 

    Pierwsze czytanie proponuje nam drugą definicję Boga: pierwsza to Bóg jest Miłością, druga, wypowiedziana przez św. Jana to Bóg jest Światłością. 

    W Bogu nie ma żadnej ciemności. To światło, które niszczy nasze ciemności. Prawdziwe światło, które przychodzi od Boga, które możemy znaleźć w Słowie. Światło, które ujawnia nasz grzech i dlatego może też irytować, ale służy temu, by grzech został rozpoznany, wyznany i przebaczony. Człowiek nie może nigdy zrezygnować z poszukiwania tego światła, choć czasem jego jasność może ukłuć ludzką pychę i egoizm. 

    Święty Mateusz chętnie podkreśla w swojej Ewangelii, że Jezus jest nowym Mojżeszem ludu wybranego. Tak jak Mojżeszowi oszczędzona została śmierć zadekretowana wobec hebrajskich chłopców przez faraona, tak Jezus zostaje uratowany przed siepaczami Heroda. Jak Mojżesz wychowany w Egipcie przychodzi, by wyprowadzić Izraelitów z niewoli, tak Jezus, jako nowy Mojżesz, przybędzie z Egiptu, aby w sposób ostateczny wyzwolić człowieka z niewoli błędu i grzechu. 

1. Co przeszkadza mi cieszyć się w pełni Bożym światłem?

    

Święto świętego Jana Ewangelisty

    Co było od początku, co usłyszeliśmy, co na własne oczy zobaczyliśmy, co dokładnie obejrzeliśmy i czego ręce nasze dotykały odnośnie do Słowa życia - objawione bowiem zostało życie; my ujrzeliśmy je i jesteśmy jego świadkami; ogłaszamy wam to życie, wieczne życie, które było u Ojca i nam zostało objawione (1 J 1,1-2).

    Dopiero wówczas wszedł także ten drugi uczeń, ten, który pierwszy przybył do grobowca. Zobaczył i uwierzył (J 20,8).

    Jan, apostoł Jezusa, wiernie przekazuje to, co widział, słyszał, czuł. Sam zostawił wszystko, aby pójść za Jezusem; miał szczęście towarzyszyć Jezusowi w całym publicznym Jego życiu, być tak blisko, by pochylić w czasie ostatniej wieczerzy ku Jezusowemu sercu, być u stóp krzyża na Golgocie, słyszeć ostatnie słowa, przyjąć Maryję za swoją Matkę, wypełniając w ten sposób ostatnią wolę Mistrza. Umiłowany uczeń. 

    To jest uczeń, który mówi nam o Słowie Życia, które stając się Ciałem, stało się widzialne wśród nas. Daje świadectwo o tym, co widział, o Życiu wiecznym, które było u Ojca od początku, a które przychodząc do nas, objawiło się ludziom. 

    Wiara, podobnie jak najważniejsze rzeczy w życiu, została nam dana w prezencie. Nie została wynaleziona przez nasze pokolenie, nie kupiliśmy jej i nie możemy jej sprzedać... jest to dar, który przychodzi do nas od tych, którzy idą przed nami... i jest on dany każdemu pokoleniu, aby nadało mu swój osobisty wymiar. Wszystko jest darem. Z czystej łaski. Ten dar ma swoje źródło w osobie Jezusa.

    W Starym Testamencie nikt nie mógł zobaczyć Bożego oblicza, a teraz zostało ono objawione w Chrystusie, który przyszedł jako małe Dziecko w Betlejem. Jesteśmy zaproszeni do udziału w Bożej miłości i do niesienia jej innym.

    Umiłowany uczeń, który w pierwszym czytaniu dał świadectwo o tym, co widział, słyszał i czuł, wobec pustego grobu mówi o sobie w krótkich słowach: zobaczył i uwierzył. 

    Ten, który widział Jezusa umierającego na krzyżu, owiniętego w całun i pogrzebanego, słysząc świadectwo Marii Magdaleny, pobiegł z Piotrem do grobu, wszedł, zobaczył całun i uwierzył. Nie potrzebował wyjaśnień, nie czekał na objawienie się Jezusa, po prostu uwierzył.

    To lekcja dla nas. Zbawienie przychodzi do nas przez wiarę, która często, wobec życiowych problemów, niepewności i trudów, jest taka niezdecydowana, pełna wątpliwości. Ale abyśmy mieli życie, życie wieczne, On prosi nas o wiarę: czy nie mówiłem ci, że jeśli będziesz mieć wiarę, ujrzysz chwałę Boga?

    Jesteśmy zaproszeni do wiary w to nowo narodzone Dziecię w Betlejem; wiary, mimo trudnych chwil życia, w obliczu tak wielu obaw i niewiary, które nas otaczają. Możemy wciąż prosić o ten dar słowami Ewangelii: Panie, przymnóż nam wiary. 

1. Jak często modlę się o dar wiary prawdziwej dla siebie?

Uroczystość Świętej Rodziny z Nazaretu

A Dziecko rosło i napełniając się mądrością, nabierało siły. Łaska Boża była nad Nim. A Jezus robił coraz większe postępy w mądrości, w dojrzałości i w łasce u Boga i u ludzi. (Łk 2,40.52).

Jeszcze wczoraj wpatrywaliśmy się w tajemnicę Narodzenia, a dziś Ewangelia zaprasza nas do przeskoku o dwanaście lat. To już nie jest Niemowlę, które mamy rozpoznać jako Zbawiciela, lecz Chłopiec, który coraz bardziej zaczyna podkreślać swoją samodzielność.

I ten przeskok od narodzenia po epizod dzisiejszy św. Łukasz łączy jednym zdaniem: Dziecko rosło i napełniając się mądrością, nabierało siły. 

    Rosło w rodzinie Maryi i Józefa, którzy jako swoją główną misję widzieli stworzenie klimatu dla tego wyjątkowego Dziecka, aby rosło i nauczyło się tych wszystkich ważnych rzeczy, które tylko rodzice przekazują swoim dzieciom, otwierając im drogę do życia i wiary. 

    Ani przedszkole, ani szkoła, ani grupy przyjaciół, ani parafia, nie potrafią i nie mogą tak głęboko wniknąć w intymność dziecka jak rodzice, osoby, od których dziecko jest całkowicie zależne przez pierwsze lata życia.

     Byli świadomi własnego powołania. I pewnie małżeństwo Maryi i Józefa jest bliskie tym małżonkom, którzy poważnie traktują słowa wypowiadane przed Bogiem: chcę dobrowolnie i bez żadnego przymusu zawrzeć związek małżeński, wytrwać w tym związku w zdrowiu i w chorobie, w dobrej i złej doli aż do końca życia oraz z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy…

A jednak często pojawiają się problemy, które sprawiają, że patrzymy na małżeństwo Maryi i Józefa jak na ideał wolny od trudności. Święta Rodzina, więc trochę jakby nie nasza.

1. Czy i jakie działania podejmuję, by moja rodzina była bliska ewangelicznym wartościom?

Życzenia na Bożę Narodzenie

Boże Narodzenie jest świętem nieznanego i oczekiwanego, jest świętem nadzwyczajności, która wdziera się w prostotę tego, co zwyczajne, w ciszę nocy, w to, co niezauważalne. Bóg, sam Święty, staje się małym Dzieckiem, silnym i kruchym jednocześnie, staje się człowiekiem, staje się Bogiem z nami - Emmanuelem. 

    Staje się odzieniem, płaczem, żłóbkiem, pieśnią, kołyską, łzami, staje się bezbronnym Dzieckiem, które potrzebuje innych do życia. Staje się śmiechem, rodzinną radością, która jest dzielona w małości i wielkości żłóbka otoczonego zwierzętami, gnojem, słomą, kamieniami. Największy rodzi się jak każdy nas, aby ustanowić najpiękniejszą tajemnicę: Bóg staje się Człowiekiem, człowiek jest zaproszony do życia z Bogiem i do bycia bratem dla drugiego człowieka.

Piątek 4. Tygodnia Adwentu

    Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, że spojrzał i dał Wyzwolenie swojemu ludowi; że umieścił dla nas Róg Ocalenia w rodzie Dawida, swojego sługi, tak jak powiedział przez usta swoich świętych, już dawnych proroków, Ratunek przed naszymi wrogami i przed ręką wszystkich, którzy nas nienawidzą; wyrwani z ręki wrogów bez strachu służyć Mu będziemy przez wszystkie dni nasze, w świętości i sprawiedliwości przed Nim (Łk 1,68-72.74-75).

    Każdego dnia, odmawiając jutrznię, powtarzam słowa Zachariasza. Dziś chcę je odczytać jeszcze raz, jako hymn, który pozwala mi zobaczyć jak wiele Bóg uczynił dla człowieka na przestrzeni dziejów. Zobaczyć to wszystko i zrozumieć cel: abyśmy bez strachu Mu służyli, w świętości i sprawiedliwości...

    Odczytuję pojedyncze wersety jak modlitwę. Bez strachu... W relacji z Bogiem nie ma już miejsca na lęk. W miłości nie ma lęku. Staje się jednym z nas, by usunąć obawy, by być blisko. Patrzy z miłością. 

    Wyrwani z ręki wrogów... Wokół jest wiele problemów, wciąż nierozwiązanych, czasem małych, a czasem wielkich. Wciąż wielu tych, którzy doświadczają wrogości, prześladowań, którzy cierpią, bo wierzą. Być może, jak co roku w Boże Narodzenie, w jakimś kraju znów dojdzie do ataku na kościół. Wyrwani z ręki wrogów... Widzę Boga, który ochrania i daje siłę, by znieść cierpienie. Słucham słów św. Jana Chryzostoma: dopóki jesteśmy owcami, zwyciężamy wilki; ale kiedy stajemy się wilkami, ponosimy klęskę, ponieważ tracimy ochronę Pasterza. Uczyć się rezygnowania z odpłaty, zła, mimo złych doświadczeń.

    Służyć Mu w świętości i sprawiedliwości... Świętość i sprawiedliwość. Zużyte słowa. Wielu już uważa, że świętość nie dla nich. Niektórzy starają się żyć sprawiedliwie. Być sprawiedliwym, bo to pomaga zachować pokój serca. W świętości, szczęśliwie, z błogosławieństwem. Cieszyć się sobą i innymi. 

    Przez wszystkie dni... przed Nim. Życie może być trudne, nawet przerażające. Kiedy coraz więcej rozumiemy z otaczającego świata, coraz więcej gromadzimy negatywnych doświadczeń i zawodów, życie może się zdawać nie do uniesienia. Ale z Nim mogę stawić życiu czoła. On jest Bogiem rzeczy po ludzku niemożliwych. On jest Zbawieniem, Błogosławiony.

1. Czy potrafię zobaczyć działanie Boga w moim życiu?

Czwartek 4. Tygodnia Adwentu

    Ósmego dnia przyszli obrzezać dziecko i nazywali je imieniem jego ojca Zachariasza. Na to jego matka powiedziała: "Nie! Ono otrzyma imię Jan". Odpowiedzieli jej: w twojej rodzinie nikt nie nosi takiego imienia". Gestami zapytali jego ojca, jakie imię ma ono według niego nosić. On poprosił o tabliczkę i napisał na niej: "Jego imieniem jest Jan" (Łk 1,59-63). 

    Biologicznie jest dzieckiem Elżbiety i Zachariasza, to jednak duchowo jest dzieckiem Boga, dla którego żadna rzecz nie jest niemożliwa. To dziecko jest cudem.

    Jego rodzice dobrze to rozumieją, dlatego kiedy krewni, przyjaciele i znajomi chcieli narzucić imię dla dziecka i nazywali je imieniem ojca Zachariasza, Elżbieta interweniuje: Nie! Ono otrzyma imię Jan. To imię potwierdzi sam Zachariasz. 

    Cierpiący z powodu własnego zwątpienia Zachariasz jest przekonany, że to dziecko jest darem od Boga i poniesie wyjątkowe przesłanie skierowane do wszystkich ludzi. Do dziecko wskaże palcem na osobę Jezusa, jako oczekiwanego Mesjasza. Dlatego wszystko jest nowe, nawet imię, którego nikt w rodzinie nie nosi. Jan - cieszący się Bożą łaską. 

    Ci, którzy doświadczyli cudu związanego z narodzeniem Jana i nadaniem mu imienia, pytali zdumieni: Kimże to dziecko będzie? Rzeczywiście ręka Pana była nad nim... Nie tylko Elżbieta i Zachariasz potrafią zauważyć Boże działanie. Wątpliwości Zachariasza stają się pewnością wiary. To dziecko mówi im, że nadzieja wciąż jest żywa, że oczekiwania nie są daremne, że zbawienie jest bliżej, niż się człowiek spodziewa. Dużo bliżej. 

1. Co mówi mi dzisiaj o bliskości Boga w moim życiu?

Środa 4. Tygodnia Adwentu

    O tego chłopca się modliłam, i spełnił Pan prośbę, którą do Niego zanosiłam. Oto ja oddaję go Panu (1 Sm 1,27-28).

    Uwielbia dusza moja Pana. Duch mój weselem się napełnił dzięki Bogu, mojemu Zbawicielowi, że spojrzał na taką małość swojej służebnicy (Łk 1,46-48a).

      Anna jest jedną z kobiet Starego Testamentu, które mogą cieszyć się darem macierzyństwa dzięki szczególnej przychylności Boga. Tam, gdzie kończą się ludzkie możliwości, w naszej bezradności i jałowości, Bóg przychodzi z pomocą, by wskrzesić życie tam, gdzie życia nie ma. 

    Dla Anny było oczywiste, że nawet owoc jej modlitwy - dziecko, o które prosiła, należy do Boga. I Bogu je oddaje. Umieć uznać, że wszystko co nasze, jest Jego darem, owocem miłosierdzia Pana wobec nas, jak głosi Maryja w pieśni uwielbienia.

    Maryja wobec zachwytu i słów Elżbiety potrafi zobaczyć własną małość i wielkość Boga. Całą chwałę, która spływa na nią za sprawą Elżbiety, przypisuje Bogu i pełna radości wyśpiewuje Magnificat. 

    Magnificat, modlitwa uwielbienia, jest eksplozją radości serca, które wie, że jest kochane miłością bezwarunkową, bez żadnej swojej zasługi. Każdego dnia w liturgicznej modlitwie Kościoła wracamy do tej modlitwy, aby nie zapomnieć o tym, jak Bóg na nas patrzy: wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy... wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny... 

    Bóg patrzy z miłością, obdarza darami. Kiedy spotyka się z pokornym i prostym sercem, takim jak serce Maryi, dokonuje wielkich dzieł. 

1. Czy widzę swoje życie jako Boży dar?

Wtorek 4. Tygodnia Adwentu

    W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy (Łk 1,39).

    Pośpiech przedświąteczny jest nam znany. Czas wydaje się kurczyć, coraz bliżej... Ale jednak czy ten pośpiech, który przeżywamy, którego doświadczamy, jest pośpiechem ku drugiemu człowiekowi, by mu usłużyć?

    Dopiero co przeżyła wyjątkowe doświadczenie, przyjęła Słowo, które w Niej nabierze ludzkich kształtów i wybiera się z pośpiechem w góry. Nawet dzisiaj piesza wędrówka z Nazaretu do Judei wydaje się znaczącym wyzwaniem, a wówczas - bez telefonów, bez wyraźnych drogowskazów i wygodnych dróg... A Ona z pośpiechem ruszyła... Zamiast zajmować się sobą. 

    Trudno nam czasem zainteresować się tym, co dzieje się z sąsiadem mieszkającym obok czy z krewnym, którego dawno nie widzieliśmy. Często jesteśmy zbyt leniwi, by odpowiedzieć na czyjeś wołanie o pomoc na terenie parafii... Nie chcemy się mieszać w cudze sprawy, nawet kiedy to obok naszego domu... A Ona wyruszyła z pośpiechem, aby pomóc Elżbiecie. Wystarczyło jedno zdanie - krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości...

    Jest pełna łaski, a ci, których łaska przepełnia, nie mogą zatrzymać jej dla siebie. To jakiś wewnętrzny przymus serca, by się dzielić, przekazać dalej. 

    Elżbieta jest zadziwiona: a skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Czy jest w nas to zadziwienie, że sam Bóg przychodzi do nas? Nie tylko w Święta Bożego Narodzenia. Przychodzi w swoim Słowie, przychodzi w sakramencie pokuty w znaku przebaczenia, przychodzi jako Chleb Eucharystii. Przychodzi. Gdybyśmy częściej chcieli się zapytać: a skądże mi to? Może łatwiej byłoby nam zanieść Boga innym.

1. Czy towarzyszy mi zadziwienie Bożą obecnością w moim życiu?

Poniedziałek 4. Tygodnia Adwentu

    Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel (7,14). 

    Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus (Łk 1,30-31).

    Imię w Biblii bardzo często wskazuje na misję, którą Bóg zleca. Izajasz mówi o narodzinach Emmanuela - Boga z nami. Bóg nie jest istotą nieobecną. Chce być obecny z życiu człowieka. W naszych radościach i cierpieniach, w naszej ludzkiej historii. A dzieje się to poprzez tajemnicę wcielenia Bożego Syna.

    Bóg z nami, to wyraźne zaangażowanie Boga w życiu, które jest Jego dziełem. Bóg jest z nami w naszych narodzinach i naszej śmierci. To Bóg, który wciąż przychodzi, stawia nam wyzwania, okrywa nas swoją łaską i sprawia, że potrafimy zmienić nasze zamierzenia, niezależnie od tego, jak wiele mają one wspólnego z naszym osobistym spełnieniem. 

    Maryja ze zdumieniem wsłuchuje się w głos anioła. Zostaje napełniona łaską, ale to pozdrowienie złamie wszystkie Jej osobiste plany na życie. W jaki sposób człowiek, doświadczając własnej małości i kruchości, może przyjąć Bożą historię? Łaski pełna - czy serce ludzkie jest w stanie pomieścić Bożą pełnię?

    Jej misja - nadać imię Życiu, które w Niej się narodzi: nadasz imię Jezus. Dać Mu życie, wychować Go, towarzyszyć Mu, kochać Go. Maryja nie uniknie bólu związanego z misją i odda swoje życie Bogu. 

    Nie wszystko skupia się jednak na Maryi. Centrum stanowi Chrystus. Matka koncentruje się na życiu swojego dziecka. Maryja skupia się na życiu Chrystusa. 

1. Jak odczytuję swoją misję, którą Bóg objawia w swoich planach?

IV Niedziela Adwentu

    Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, podskoczyło dzieciątko w jej łonie, a Elżbieta napełniona została Duchem Świętym. Wtedy głośno zawołała: Ty wśród kobiet błogosławiona! Błogosławiony owoc twojego łona! A skądże mi to, że matka mojego Pana przyszła do mnie!? Bo właśnie gdy tylko zabrzmiał głos twojego pozdrowienia w moich uszach, dziecko podskoczyło z radości w moim łonie (Łk 1,41-44).

    Bohaterką tej ostatniej niedzieli Adwentu jest Maryja. Tym, co zwróciło moją uwagę w dzisiejszym słowie, jest doświadczenie błogosławieństwa. Boże błogosławieństwo nie czeka na wyznanie wiary, nie jest nagrodą. Bóg udziela swojego błogosławieństwa, bo mnie kocha. I udziela tego błogosławieństwa od pierwszej chwili mojego istnienia.

    To błogosławieństwo napełnia radością. Dwukrotnie św. Łukasz podkreśla w swojej Ewangelii, że podskoczyło dzieciątko z radości. Skacze się z radości, bo posiada się Boże dary. To jest radość z rozpoznania Zbawiciela, tak jak później będą się cieszyć pasterze i królowie. To jest radość każdego człowieka, który w swoim życiu rozpoznaje błogosławiącą rękę Boga i przeżywa głęboką wdzięczność za otrzymane dobro. 

    Jestem odbiorcą Bożego błogosławieństwa, od pierwszych chwil mojego życia. Otrzymałem i otrzymuję tak wiele rozmaitych darów. To jest powód do świętowania z radością. Dlatego Boże Narodzenie jest czasem radości. I nie wolno nam rezygnować z tej radości, chociaż wielu chce ją nam zabrać. 

    Bóg często zaskakuje nas swoimi darami. Jeżeli spojrzymy wstecz na nasze życie, zauważymy, że doświadczaliśmy wydarzeń, które były dla nas darem. Bóg zaskakuje nas przez intuicje, ludzi, doświadczenia. Tak zaskoczył Elżbietę wizytą Maryi. Dlatego woła: A skądże mi to, że matka mojego Pana przyszła do mnie!? Elżbieta wyraża radość z otrzymanego daru, podkreśla to, czym Bóg ją obdarował: podskoczyło dzieciątko z radości w moim łonie! 

    Maryja jest szczęśliwa, ponieważ uwierzyła. Wiara nie jest doświadczeniem, które nas obciąża lub przytłacza. Nie jest też ideologią, która próbuje ukryć nasze frustracje. Nie powoduje, że nie dostrzegamy już ludzkich dramatów i niesprawiedliwości. Maryja jest szczęśliwa, ponieważ ufa, że spełni się to, co przekazał Jej anioł. 

    W każdym spotkaniu ukryty jest nieoczekiwany dar. Pierwszą konsekwencją wcielenia Syna Bożego jest spotkanie i głęboka radość. Mieć Boga przy sobie, to znaczy wychodzić ku innym.

    Samo spotkanie jest darem. Jeśli idziesz niechętnie na jakieś spotkanie, z przymusu, kiedy myślisz, że tak naprawdę to nie masz ochoty się spotykać, spotkanie nie może skończyć się radością. Nasze codzienne spotkania przypominają raczej krótkie zderzenia. Zbytni pośpiech sprawia, że nie wymieniamy się niczym, nie zostawiamy innym nic z siebie. Krzyżują się nasze drogi, ale nie ma spotkania. 

    Przyjście Jezusa jest zaproszeniem do spotkania z drugim człowiekiem. Ten sam Pan, który ukaże się nam w chwalebnym dniu, teraz wychodzi nam na spotkanie w każdej osobie i w każdym wydarzeniu, abyśmy Go przyjęli. 

    Inną ważną rzeczą jest przyjrzenie się temu, co nosimy w swoim sercu, w sobie. Ponieważ to właśnie będziemy przekazywali innym, nawet jeśli nie otworzymy ust. 

1. Czy moje spotkania z najbliższymi i przyjaciółmi w tym czasie adwentu niosą w sobie głębię daru?

Sobota 3. Tygodnia Adwentu

    Za jego dni Juda dostąpi zbawienia, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie. To zaś będzie imię, którym go będą nazywać: "Pan naszą sprawiedliwością" (Jr 23,6).

    Józef, jej mąż, ponieważ był sprawiedliwy i chciał jej oszczędzić niesławy, postanowił skrycie ją oddalić. Gdy już to obmyślił, anioł Pana ukazał mu się we śnie i powiedział: "Józefie, synu Dawida, nie bój się przyjąć Maryi (Mt 1,19-20).

    Bóg, który jest Sprawiedliwy wybiera Józefa sprawiedliwego, aby pod jego opieką wzrastał Ten, który nosi imię: "Pan naszą sprawiedliwością".

    Chociaż święty Mateusz podkreśla tę jedną cechę Józefa i w ten sposób definiuje go na zawsze jako osobę, to widać w tych niewielu słowach coś jeszcze - Józef jest zakochany miłością czystą, która zawsze szuka dobra osoby, którą się kocha. Wobec rzeczywistości, której nie rozumie, która stawiała go w uprzywilejowanej sytuacji i pozwalała oskarżyć Maryję. A on, chociaż z pewnością cierpi, myśli o tym, co zrobić, by oszczędzić Jej niesławy. To potrafi tylko miłość. 

    Miłość pozwala mu również pokonać własne rozczarowanie, może utratę męskiej dumy i przyjąć Maryję, objąć opieką Ją i Tego, który się narodzi. 

1. Czy staram się szukać zawsze dobra drugiej osoby?

Piątek 3. Tygodnia Adwentu

    Zbierzcie się i słuchajcie, synowie Jakuba, słuchajcie Izraela, ojca waszego! (Rdz 49,2).

        Rodowód  Jezusa  Chrystusa,  syna  Dawida, syna  Abrahama.
Tak więc w całości od Abrahama do Dawida jest czternaście pokoleń; od Dawida do przesiedlenia babilońskiego czternaście pokoleń; od przesiedlenia babilońskiego do Chrystusa czternaście pokoleń (Mt 1,1.17). 

    Patriarcha Jakub zbiera swoje dzieci i mówi do nich: synowie Jakuba, słuchajcie ojca waszego Izraela...". Są synami Jakuba i niosą na plecach całą historię swojego rodu, nie zawsze jasną i piękną. Ale są również, dzięki Bożemu działaniu i powołaniu synami Izraela - błogosławionymi dziećmi obietnicy, którą Bóg im złożył.

    Kiedy przychodzimy na świat, każdy z nas jest w pewien sposób obarczony, naznaczony, historią własnej rodziny, narodu. I nie zawsze ta historia musi być powodem chluby. Są w niej karty piękne, ale są i takie, których czasem przychodzi się nam wstydzić. Ale kiedy w sakramencie chrztu otrzymujemy tytuł dzieci Bożych, dzieci w Jednorodzonym Synu Jezusie Chrystusie, stajemy się również dziećmi obietnicy, które Bóg zaprasza, by niosły, by rozszerzały błogosławieństwo i ogłaszały, że tylko Bóg swoją miłością potrafi wyzwolić człowieka. 

    Święty Mateusz zaczyna swoją Ewangelię od ukazania genealogii  Jezusa. Przodkowie Jezusa ukazują nam coś niezwykłego: są to mężczyźni i kobiety (tylko cztery), których historia życia jest bardzo różna - zawiera momenty chwalebne, ale również i haniebne, życie piękne i splamione. Ale są to mężczyźni i kobiety, którzy kochani, prowadzeni opatrznościową ręką samego Boga. Na swojej drodze życia, na której światło często zagłuszane było ciemnością grzechu, oni właśnie podtrzymywali pochodnię wiary narodu wybranego z pokolenia na pokolenie. 

    W tym katalogu imion z Jezusowego rodowodu warto zobaczyć trzy podkreślenia św. Mateusza:

* Jezus Chrystus, Syn Dawida;
* Józef, mąż Maryi;
* Maryja, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem.

    Te trzy podkreślenia ukazują opatrznościowy plan Boga wobec nas. Gdyby nie było tej opatrznościowej ręki Boga, historia zbawienia zostałaby przerwana już na samym początku. Ale Bóg jest wierny swojej miłości i Mateusz ukazuje poprzez tę wielość osób historię miłości Boga do człowieka.

    Spojrzenie na ten tekst św. Mateusza oczami wiary i miłości, pomaga i nam przyjąć własną historię, dziedzictwo naszej rodziny, naszego narodu, w której również pośród blasków i cieni widać opatrznościowe działanie Boga, który poprzez swoje Słowo,  uzdrawia, umacnia, daje pokój, obdarza nadzieją. Prośmy o ten dar, byśmy umieli tak patrzeć na własną historię i ją przyjąć jako historię zbawczego działania samego Boga. 

1. Co jest największym problemem dla mnie w zaakceptowaniu historii mojej rodziny i mojej osobistej historii?

Czwartek 3. Tygodnia Adwentu

    Gdy posłańcy Jana odeszli, zaczął mówić o Janie do rzesz: "Co wyszliście oglądać na pustkowiu? - Trzcinę przez wiatr kołysaną? No, co wyszliście zobaczyć? Człowieka odzianego w miękkie szaty? Przecież ci, co są w odzieniu wspaniałym i w przepychu, w domach królewskich przebywają. No więc, co wyszliście zobaczyć?" (Łk 7,24-26).

    W ostatnim dniu pierwszej części Adwentu słyszymy pytania, które stawia nam Jezus. Pytania w charakterystycznym dla Niego stylu, które przede wszystkim stanowią wyzwanie, są prowokacją. To pytanie, które zmuszają do zastanowienia. Dlaczego coś robisz lub czegoś starasz się unikać? To są pytania o naszą autentyczność. 

    Co wyszliście zobaczyć? Na pustynię idzie się po to, aby spotkać siebie i Boga. Gdyby Jan był zwykłym człowiekiem, który swoje szczęście utożsamia z przyjemnością, nie poszedłby na pustynię. Mówiłby gładkie słowa i nikomu się nie naraził. Ale Jan na pustkowiu znalazł Boga i innym na Niego wskazywał. Spotkał się z niezrozumieniem ze strony elit i odrzuceniem, a wreszcie prywatnym odwetem za głoszone upomnienie. Tak człowiek potrafi udaremnić zamiar Boży względem siebie...

    Dziś oczekuje się od Kościoła, by dostosował się do świata, zmienił swoje nauczanie w zakresie moralności, małżeństwa, aborcji, eutanazji, ukazując niektóre ludzkie rozwiązania jako niezwykłe osiągnięcie cywilizacji. A kiedy papież, traktowany przez wielu, powtarza jednak wciąż to samo nauczanie Kościoła, pojawia się krytyka, oskarżenia, oburzenie. I można zapytać tych wszystkich oburzonych: Co wyszliście usłyszeć i zobaczyć? Nie dziwcie się swojemu oburzeniu, jeżeli wyszliście spotkać coś innego niż Ewangelię, Boga i prawdę o sobie. Na pustynię wychodzi się w poszukiwaniu Boga i siebie, prawdy o sobie. 

        Jezus chwali Jana za jego umiłowanie prawdy i autentyczność. Może dla wielu wydawał się dziwaczny - poprzez styl życia, sposób przekazu, szorstkość. Ale był autentyczny i nie dbał o to, by zadowolić tych, którzy go słuchali. Nie wskazywał na siebie, ale na Mesjasza, którego przyszedł głosić, dlatego nie zależało mu na tym, jak sam jest odbierany. I ta autentyczność i uczciwość Jana przyciągała na pustkowie tłumy. 

    Cały lud, gdy to usłyszał, a nawet poborcy opłat, uznawali sprawiedliwość Boga. Prości ludzie zazwyczaj nie mylą się w swoich ocenach. Dlatego potrafili zaufać Janowi, bo wyszli na pustynię, szukać Boga i prawdy. 

    Bóg, który w ten adwentowy czas wyprowadza nas na pustynię, pragnie przemawiać do naszego serca i pozwolić nam poznać Jego oblicze. Trzeba mieć nadzieję, że nasze adwentowe postanowienia, udział w roratach i sakramentach, jest rzeczywiście podyktowany pragnieniem spotkania Go na pustkowiu i poznawania prawdy o sobie. Bo tak łatwo można się rozminąć pomiędzy ludzkimi oczekiwaniami, a Bożym pragnieniem. 

1. Czego oczekuję od adwentowego czasu?