Piątek 7. Tygodnia Wielkanocy

    Oskarżyciele nie wnieśli przeciwko niemu żadnej skargi o przestępstwa, które podejrzewałem. Mieli z nim tylko spory o ich wierzenia i o jakiegoś zmarłego Jezusa, o którym Paweł twierdzi, że żyje. Nie znając się na tych rzeczach, zapytałem, czy nie zechciałby udać się do Jerozolimy i tam odpowiadać przed sądem w tych sprawach. Ponieważ Paweł zażądał, aby go zatrzymać do wyroku Cezara, kazałem go strzec, dopóki go nie odeślę do Najdostojniejszego» (Dz 25,18-21).

    Paweł zaczyna wchodzić na własną Kalwarię. Jest w więzieniu w Cezarei, oskarżany przez Żydów, którzy już go potępili. Aby uniknąć wydania w ręce tych samych ludzi, którzy Jezusa przybili do krzyża, posłuszny Duchowi Świętemu, który wskazuje mu Rzym, jako miejsce misji, jako rzymski obywatel, odwołuje się do sądu cesarza. To odwołanie otwiera przed nim drzwi do długiej, pełnej incydentów podróży do Rzymu, gdzie odda swoje życie. 

    Wydłużający się czas podróży daje Pawłowi możliwość wspierania wspólnot, które założył. Czyni to za pomocą listów. Misja głoszenia Chrystusa, uobecniania Dobrej Nowiny wszystkim narodom, nie zostaje przerwana mimo trudności, które Paweł przeżywa. 

    Odwołał się do Cezara. Być może dzisiaj Paweł mówi nam, że obrona przez niebezpieczeństwami, odwołanie się do władzy, może być uprawnionym użyciem naszej wolności. Ale tylko wówczas jest uprawnione, kiedy nie zdradzamy wiary w Chrystusa. 

    Wiele naszych decyzji podyktowanych jest obawami, troską o ludzka opinię, czasem pragnieniem utrzymania swojej pozycji. Paweł potrafi to wszystko przezwyciężyć: Chrystus żyje - i jeśli tak prowadzi go Duch Święty - będzie o tym świadczył nawet wobec Cezara, nawet wobec zagrożenia śmiercią w Rzymie, w kajdanach i więzieniu. 

1. Co przeszkadza mi żyć w wolności i wierności wobec Ewangelii?

Czwartek 7. Tygodnia Wielkanocy

    

Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał (J 17,20-21). 

    Jezus ukazuje uczniom horyzont, którego nie znali. Jako Żydzi byli przekonani, że dar przymierza, odkupienie, łaska jest dla Narodu Wybranego. Jezus rozszerza ich perspektywę - tą perspektywą jest świat, Jezus prosi o dar wiary i miłości dla wszystkich wierzących: aby wszyscy stanowili jedno... 

    Jedność, o którą prosi Jezus dla swoich uczniów i dla wszystkich, którzy uwierzą, nie oznacza jednak ujednolicenia, braku indywidualności. Jedność i braterstwo chrześcijan nie mogą być postrzegane jako zagrożenie, ale jako możliwość wzajemnego ubogacania się. 

    O tym, że nie jest to zadanie łatwe, można się przekonać, śledząc uważnie Dzieje Apostolskie. Wraz z otwarciem na pogan rodzą się w łonie wspólnoty napięcia. To ciągłe wyzwanie, przed jakim stajemy. Naturalnym instynktem jest to, że staramy się wiązać z tymi, którzy przynależą do naszej kultury, mówią tym samym językiem. Inny, obcy często jawi się nam jako zagrożenie, a w najgorszym przypadku jako wróg. To rodzi podziały na świecie, rodzi konflikty, często krwawe. 

    Słowa Jezusa są jasne, nie wymagają interpretacji i objaśnień jak przypowieści. Wiarygodność chrześcijaństwa potwierdza zdolność do życia w braterskiej wspólnocie z tymi, którzy są różni od nas. A to zaczyna się od zaakceptowania drugiego takim, jakim jest. to pierwszy krok do jedności. 

    Kiedy nie szukamy wyróżniania się, narzucania swojej woli, rywalizacji, ale raczej pomocy, zrozumienia, wsparcia, kładziemy fundamenty pod wiarygodność chrześcijaństwa. 

    Braterstwo chrześcijańskie znajduje swój fundament i wzorzec  nie w ludzkich układach i porozumieniach, ale w głębokiej komunii, która objawia się w Trójcy. To nie jest coś, co się narzuca. To dar, który można przyjąć i pielęgnować. To dar Ducha Świętego, na którego czekamy.

Boże nasz, Trójco miłości,
z potężnej komunii Twego boskiego życia wewnętrznego
rozlej pośród nas rzekę braterskiej miłości.
Daj nam tę miłość, która się odzwierciedlała w gestach Jezusa,
w jego nazareńskiej rodzinie i w pierwszej wspólnocie chrześcijańskiej.

Daj nam, chrześcijanom, żyć Ewangelią 
i rozpoznawać Chrystusa w każdym człowieku, 
by zobaczyć Go ukrzyżowanego w udrękach opuszczonych
i zapomnianych tego świata
i zmartwychwstałego w każdym bracie, który powstaje.

Przybądź, Duchu Święty, ukaż nam swoje piękno
odzwierciedlone we wszystkich ludach ziemi,
by odkryć, że każdy jest ważny,
że wszyscy są potrzebni, że są różnymi obliczami
tej samej ludzkości umiłowanej przez Boga. Amen.

                                        (Encyklika "Fratelli tutti " papieża
                                         Franciszka, 2020 r.)

Środa 7. Tygodnia Wielkanocy

    A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski. Ono jest zdolne budować i dać udział wśród wszystkich uświęconych. Po tych słowach uklęknął z nimi wszystkimi i modlił się. Wtedy wielki płacz wszystkich się podniósł. Najbardziej cierpieli z powodu tego zdania, w którym powiedział, że już go więcej nie zobaczą (Dz 20,32.36-37a.38).

    Emocje, łzy, obawy, poczucie straty. Ta scena aż kipi bólem rozstania. Paweł w tym trudnym dla siebie momencie daje im wskazania, które pozwolą im wzrastać, ostrzega przed zagrożeniami, których należy unikać i zachęca do zaufania Chrystusowi. Wypowiada wreszcie słowa pełne nadziei: Polecam was Bogu i słowu Jego łaski. Ono jest zdolne budować... 

      I tak jest, Słowo nas buduje, czyni nas nowymi ludźmi pośród świata. Nie uodporni nas na niebezpieczeństwa, ale uczyni nas ludźmi silnymi, by niebezpieczeństwom stawić czoła. 

    Słowo buduje, kiedy się nim karmimy, kiedy się na nie otwieramy. W nim znajdujemy pokrzepienie, którego potrzebujemy w codziennym życiu. Poprzez Słowo oddajemy cześć Bogu i zaspokajamy pragnienie naszej duszy. 

    We wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, trzeba wspierać słabych. To ostatnia rada św. Pawła, o której nie można zapomnieć. Słowo nie jest oderwane od życia i miłości. Kształtuje wrażliwość serca, rozświetla i pozwala widzieć tych, którzy potrzebują pomocy. 

1. Czy moja praca służy dobru?

Wtorek 7. Tygodnia Wielkanocy

    Wiecie, jakim byłem wśród was od pierwszej chwili, w której stanąłem w Azji. Jak służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spotkały z powodu zasadzek żydowskich (Dz 20,18-19).

    To już siódmy tydzień, jak czytamy tekst Dziejów Apostolskich, spotkaliśmy Szawła, który pod Damaszkiem stał się Pawłem i mogliśmy mu towarzyszyć podczas apostolskich podróży, codziennych zmagań z przeciwnościami, mogliśmy słuchać jego świadectwa i przyglądać się jego pracy.  I dziś możemy mu odpowiedzieć - wiemy, jesteś autentyczny w tym co mówisz i robisz. 

    Ten tekst pożegnania się Pawła ukazuje trzy elementy misyjnej działalności, które warto podkreślić:

* pokora w służbie Panu. To cnota nieznana światu pogańskiemu, w naszym świecie w dużej części zapomniana i taka nieżyciowa. Ale jest to cecha autentycznego naśladowcy Jezusa, który przyszedł, aby służyć, a nie być obsługiwanym;

* śmiałość w głoszeniu Ewangelii, mimo trudności, zasadzek, przeciwności, które przychodziły ze strony ludzi. Paweł nie poddaje się w swojej misji, nie zniechęca. Głoszenie Ewangelii staje się dla niego sensem życia;

* wielkoduszność, która prowadzi Pawła do całkowitego ogołocenia siebie, oddania wszystkiego. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: bylebym dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej. Nic inne nie jest ważne. 

    Paweł porzuca swoistą strefę komfortu, gdzie jest znany, lubiany, gdzie cieszy się szacunkiem uczniów. Udaje się do Jerozolimy, stoi przed jego oczami mroczna przyszłość, naznaczona uciskiem, więzieniem, walką. Przynaglany przez Ducha jest przekonany, że ten Duch będzie z nim do końca.

    Być może papież Franciszek widział św. Pawła, kiedy pisał w Evangelii Gaudium, jakim powinien być ten, który chce być świadkiem Dobrej Nowiny. Kiedy trwamy w oczekiwaniu na dar Ducha Świętego, niech te słowa będą zaproszeniem do otworzenia się na ten Boży dar, bez którego ludzkie działania, mogą pozostać bezowocne: 

    Ci, którzy głoszą Ewangelię, powinni bez lęków otworzyć się na działanie Ducha Świętego. W dniu Pięćdziesiątnicy Duch sprawił, że Apostołowie wyszli ze swych ograniczeń i zostali przemienieni w głosicieli wielkich dzieł Bożych, których każdy zaczyna rozumieć w swoim własnym języku. Ponadto Duch Święty obdarza siłą do głoszenia nowości Ewangelii śmiało, na głos, w każdym czasie i miejscu, także pod prąd. Wzywajmy Go dzisiaj, umocnieni na modlitwie, bez której każde działanie narażone jest na ryzyko, że pozostanie puste, i bez której orędzie w końcu zostaje pozbawione duszy. Jezus pragnie ewangelizatorów głoszących Dobrą Nowinę nie tylko słowem, ale przede wszystkim życiem przemienionym obecnością Bożą (Evangelii Gaudium 259).

1. Czy i jakim jestem świadkiem Ewangelii?

Poniedziałek 7. Tygodnia Wielkanocy

    Rzekli uczniowie Jego: «Patrz! Teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści. Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie trzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś». Odpowiedział im Jezus: «Teraz wierzycie? (J 16,29-31).

    Słyszę delikatną ironię w słowach Jezusa teraz wierzycie? Wobec deklaracji uczniów, że wszystko już dla nich jest zrozumiałe, że już wiedzą, Jezus chce dać im do zrozumienia, że to jeszcze nie ten moment. Godzina pełnego zrozumienia jest bliska, ale jeszcze nie nadeszła. 

    Uczniowie z iluzoryczna wiarą źle zinterpretowali słowa Jezusa. I On z cierpliwością nauczyciela, który kocha swoich uczniów, odpowiada im: teraz wierzycie? 

    Autentyczna wiara dopiero przyjdzie. Ona zawsze odnosi się do Jezusa na krzyżu, a Jego poddanie się, pozorna klęska, jest siłą zbawczą dla każdego człowieka, dla całej ludzkości.

     Uczniowie wierzą, że idą za wyjątkowym Mistrzem, pełnym wiedzy, ale Jezus jest Mistrzem z krzyża, przez swoje ogołocenie i poddanie. Kiedy będą musieli zmierzyć się z tą rzeczywistością, porzucą Jezusa, zostawią Go samego. 

    Nie wystarczy uznać, że Ojciec jest z Nim, że Jezus pochodzi od Ojca. Trzeba również przyjąć, że Jezus poddaje się woli Ojca całkowicie, poprzez oddanie siebie na krzyżu. Dopiero potem jest zmartwychwstanie.

    Jezus ich uspokaja. Zwycięstwo należy do Niego, chociaż świat będzie ogłaszał Jego klęskę i śmierć. Kto pozostaje z Nim zjednoczony, zachowa pokój. Tylko Jezus może nam dać ten pokój, który czyni nas zdolnymi  do stawienia czoła przeciwnościom, pokój, który podtrzymuje nas na duchu i z radością pozwala przeżywać każdy dzień naszego życia. 

    I nas może zapytać, jak wówczas uczniów: teraz wierzycie?  A jeśli tak, to czy ten Jezus, w którego wierzycie, nosi znaki męki? 

1. Idę za wyjątkowym Mistrzem, czy jednak ze spokojem przyjmuje trudności życia?

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

    A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. (Dz 1,4.9).

    A zatem zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój (Ef 4,1-3).

    Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga (Mk 16,19).

     Wniebowstąpienie Pańskie jest w niektórych Ewangeliach umiejscowione jest na górze. Św. Mateusz mówi nam, że góra ta znajduje się w Galilei, a św. Łukasz wskazuje na Górę Oliwną, ponieważ wszystko rozgrywa się w pobliżu Betanii, a zatem w Judei. Liturgia dzisiejszej niedzieli umieszcza jednak to wydarzenie w kontekście wspólnego posiłku, Marek mówi o tym w wersecie poprzedzającym dzisiejszą Ewangelię, a Łukasz w 4 wersecie Dziejów Apostolskich. 

     O ile wyobrażenie sobie tego wydarzenia po wyjściu na górę wydaje się logiczne, to kontekst posiłku i stołu może wydawać się nieco zadziwiający.

     Wniebowstąpienie jest czwartym znaczącym wydarzeniem, które ma miejsce podczas wspólnego posiłku. W ten sposób kończy się fizyczna obecność Jezusa na ziemi. I Jezus szuka tu dobra nie tylko bezpośrednich świadków, ale dobra nas wszystkich: dobre jest dla was moje odejście, bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. 

    Wniebowstąpienie jest koniecznym ogniwem łączącym rzeczywistość ziemską i rzeczywistość niebieską, rzeczywistość fizyczną i duchową. Teraz Jezus nie jest obok nas, jak był z uczniami w czasie ziemskiego życia. Jezus jest w nas, w tym  co w każdej osobie jest najbardziej prawdziwe, piękne i dobre. A to czyni nas świątynią Boga.

    Nie jest to jakieś subiektywne i indywidualne doświadczenie, ale coś, co – jak ucztę – dzielimy z innymi ludźmi. 

Świętować Wniebowstąpienie to znaczy być świadkiem Jezusa. Nie możemy wciąż wpatrywać się w niebo. Czeka na nas ziemia, a na niej ludzie, z którymi żyjemy, o których ocieramy się w codziennym życiu. Wobec nich musimy być świadkami Jezusa, świadkami Jego zmartwychwstania, świadkami Jego sposobu bycia. 

1. Czy doświadczam obecności Jezusa w swoim życiu?

2. Czy moje życie jest potwierdzeniem tej obecności?

Sobota 6 Tygodnia Wielkanocy

Pewien Żyd, imieniem Apollos, rodem z Aleksandrii, człowiek wymowny, przybył do Efezu, a był bardzo biegły  w zakresie Pism. Przyjął on już pewne pouczenia o drodze Pańskiej i teraz z zapałem ducha przemawiał i dokładnie wykładał o tym, co dotyczy Jezusa, choć chrzest znał tylko Janowy (Dz 18,24-15).

O tak, zapewniam was: o cokolwiek poprosicie Ojca w imię moje, da wam. Proście, a otrzymacie, aby wasza radość była pełna (J 16, 23b.24b).

To pierwsze pojawienie się Apollosa we wspólnocie wierzących, która zaczyna obejmować świat rzymskiego imperium. Z tego krótkiego przedstawienia możemy się wiele o nim dowiedzieć:

- Żyd, ale zhellenizowany, o czym świadczy imię, 

- wykształcony w zakresie Starego Testamentu, ale także w retoryce. Mówi w sposób przekonujący i z łatwością, a zatem przyciągający orator, 

- uczciwy i sumienny, 

- przyjął chrzest nawrócenia, chrzest Janowy, 

- nie wiedział zbyt wiele o Jezusie, ale to, co wiedział, zafascynowało go i dlatego próbuje zafascynować innych, mówi o Jezusie to, co już wie. 

Kiedy wczytywałem się w ten fragment, zobaczyłem wielką różnicę w podejściu do ewangelizacji pierwotnego Kościoła i naszym podejściem. Niezliczone wymagania lub oczekiwania: konieczność studiów, tytułów, dyplomów, aby móc głosić. To nie zawsze przekłada się na zafascynowanie Jezusem. Doświadczenie życia, doświadczenie, że Bóg mnie kocha, o czym mówi Jezus - to pozwala zapalać w innych światło wiary: albowiem Ojciec sam was miłuje, bo wy Mnie umiłowaliście i uwierzyliście, że wyszedłem od Boga. 

    Tekst Ewangelii przypomina nam, że mamy możliwość proszenia Boga o różne rzeczy. Rodzi się jednak pewne ryzyko: można uznać, że wiemy, czego nam potrzeba w życiu i zapomnieć o otwarciu na Boże plany. W innym miejscu Ewangelia przypomni nam, że nie wiemy, o co prosimy, ale my lubimy wierzyć, a nawet jesteśmy przekonani do słuszności naszych próśb. 

Od Ojca otrzymujemy wszystko, co jest nam potrzebne, aby stawić czoła życiu, chociaż pewnie wciąż uważamy, że to za mało. Jest pewnie wiele rzeczy, które są dla nas ważne, jest wiele delikatnych spraw i problemów, przez które przechodzimy w ciągu życia, ale nie ma nic ważniejszego, nic większego, niż Jezus, którego daje nam Ojciec, Jezus zmartwychwstały, zawsze obecny, który pozwala nam stawić czoła temu, co się dzieje, nawet pośród naszych słabości. 

1. Czy nie wzbraniam się przed świadczeniem o Jezusie, bo za mało wiem?

Piątek 6. Tygodnia Wielkanocy - Święto św. Macieja Apostoła

    I tak się pomodlili: «Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego wybrałeś, by zajął miejsce w tym posługiwaniu i w apostolstwie, któremu sprzeniewierzył się Judasz, aby pójść swoją drogą». I dali im losy, a los padł na Macieja (Dz 1,24-26).

    Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał - aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje (J 15,16).

    Zajął miejsce po Judaszu. Nic więcej o nim nie dowiemy się z Dziejów Apostolskich. Święty Euzebiusz i święty Hieronim mówią, że Maciej był jednym z 72 uczniów, których Jezus wysłał na misję, po dwóch, do miast, do których sam zamierzał dotrzeć. Starożytność mówi o jego ukamieniowaniu a następnie ścięciu głowy toporem, dlatego w ikonografii przedstawiany jest z toporem w ręku. W dużej mierze pozostał jednak niezauważony. Nawet w kanonie rzymskim, gdzie wymienieni są wszyscy apostołowie, nie pojawia się wśród nich. ale dopiero razem z Janem Chrzcicielem, Barnabą i Szczepanem. 

    Uzupełnił grono Dwunastu - symboliczna liczba, odniesiona do dwunastu pokoleń Izraela. Wybrany przez los, co może wydawać się niezrozumiałe. Wtedy było to praktykowanym zwyczajem. Co tydzień w świątyni jerozolimskiej rzucano losy rozdzielając pomiędzy kapłanów funkcje i zadania. Ostatnim przypadkiem odnotowanym w Biblii, kiedy Boży wybór zostaje dokonany losem, to wybór Macieja - los padł na Macieja. 

    Ostatecznie to Bóg jest Panem historii, który kieruje drogami Kościoła. Ani zdrada Judasza, ani nasze osobiste zdrady i grzechy nie sprawią, że Boży plan zostanie zmarnowany. Ewangelia będzie głoszona. 

    Ewangelia zapewnia nas, że Bóg wybrał każdego z nas. Uczynił z nas swoich przyjaciół. Możemy cieszyć się Jego bliskością, zaufaniem, Jego miłością. Jesteśmy wybrani i zaproszeni, by przynosić owoc.

1. Czym jest dla mnie bycie przyjacielem Jezusa?

Czwartek 6. Tygodnia Wielkanocy

    Paweł oddał się wyłącznie nauczaniu i udowadniał Żydom, że Jezus jest Mesjaszem. A kiedy się sprzeciwiali i bluźnili, otrząsnął swe szaty i powiedział do nich: «Krew wasza na waszą głowę, jam nie winien. Od tej chwili pójdę do pogan» (Dz 18,5b-6).

Wówczas niektórzy z Jego uczniów mówili między sobą: «Co to znaczy, co nam mówi: "Chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie"; oraz: "Idę do Ojca?"» Powiedzieli więc: «Co znaczy ta chwila, o której mówi? Nie rozumiemy tego, co mówi» (J 16,17-18).

    Od momentu, kiedy Jezus ukazał się Pawłowi pod Damaszkiem i skradł jego serce, kiedy objął to serce w swoje posiadanie, Paweł nie zajmuje się niczym, jak tylko głoszeniem Jezusa. Nie ma dla niego ważniejszej sprawy. 

    Widzimy go w Koryncie, gdzie głosi Jezusa. Zaczyna od synagogi, ale kiedy spotyka się z bluźnierstwem i odrzuceniem, zaczyna głosić wśród pogan. Przeżywa to odrzucenie, ale nie przestaje opowiadać o wielkim skarbie, który nosi w sercu. 

    Pod pewnymi względami dzisiejsza sytuacja Kościoła bardzo przypomina tę czasów Pawła. Spotykamy ludzi, którzy Jezusa odrzucają, obrzucają bluźnierstwami, a nawet ni chcą o Nim słyszeć. A jednak nie możemy milczeć. Skarb, który został złożony w nasze serce przynagla nas, aby o Nim mówić, bo pragniemy dobra, pragniemy zbawienia każdego człowieka, ponieważ Jezus jest najlepszą nowiną, jaką innym możemy ofiarować.

    Pod wieloma względami jesteśmy jednak w lepszej sytuacji od pierwszych uczniów. Oni nie rozumieli słów wypowiadanych w Wieczerniku, a my, znając wydarzenia Wielkiego Piątku i Wielkanocnego Poranka, te słowa rozumiemy. 

    Od czasu, kiedy Chrystus wyszedł nam na spotkanie, obdarzył łaską wiary i zaprosił do pójścia za Nim, nigdy nie przestał nam towarzyszyć. Możemy cieszyć się Jego obecnością 24 godziny na dobę. Nie pozostawię was sierotami..., oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni...

    Musimy nauczyć się przeżywać naszą rzeczywistość, wszystko, co jest naszym udziałem, w zjednoczeniu i przyjaźni z Jezusem. Nie zagubić tego skarbu, który został złożony w naszym sercu, nie zamienić na błyskotki, które oferuje świat. 

1. Czy Jezus jest dla mnie najcenniejszym Skarbem?

    

Środa 6. Tygodnia Wielkanocy

    Paweł zatem, postawiony na środku Wzgórza Aresa, tak przemówił: "O, Ateńczycy, na każdym kroku tu widzę, jak bardzo jesteście religijni. Gdy bowiem chodziłem, oglądając to, co służy waszej religii, napotkałem też ołtarz, na którym było napisane: Bogu niepoznawalnemu (Dz 17,22-23). 

    Kiedy przyjdzie On, Duch prawdy, On was wprowadzi w całą prawdę. On mnie otoczy chwałą, bo ode Mnie weźmie i wam objawi (J 16,13a.14).

    Tak zaczęło się niezwykłe kazanie Pawła na Areopagu, gdzie zbierali się ateńscy intelektualiści - filozofowie i elita życia polityczno-społecznego. 

    Wcześniej przemawiał na agorze, ale to właśnie filozofowie postawili go na wzgórzu Aresa, aby tam przemówił, do nich, do elity. 

    Paweł ukrywa swój gniew, który w nim wzbierał, kiedy widział wiele posągów bóstw, potrafi wyrazić uznanie dla niezrozumiałej dla siebie religijności Greków, która doprowadziła do "zalania" miasta figurami bożków. Odwołuje się do ołtarza poświęconego nieznanemu, niepoznawalnemu bogu. Dla Pawła ten nieznany Bóg jest jego Bogiem, Bogiem chrześcijan. I wobec ateńskiego politeizmu Paweł daje świadectwo jedynemu Bogu, w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. 

    Jest to Bóg, który sądzi z miłosierdziem, ale też który domaga się nawrócenia. I aby człowiek mógł się nawrócić, Bóg dał swojego Syna - Człowieka, wyjątkowego Człowieka, dla którego pieczęcią uwierzytelniającą jest zmartwychwstanie. I kiedy Paweł mówi o niezwykłości Chrystusa, który Bożą mocą zmartwychwstał, co świadczy o Jego niezwykłości i wyjątkowości , Paweł zostaje wyśmiany i odrzucony. 

    Grupa intelektualistów, do których przemawiał, składała się głównie z epikurejczyków, których nie interesowało zmartwychwstanie, ich troską było to, by szczęśliwie żyć na tym świecie oraz stoików, którzy owszem, skłaniali się ku nieśmiertelności duszy, ale odrzucali ciało, które było jej więzieniem, a zmartwychwstanie odnosiło się do ciała. 

    Paweł wskazuje, że fundamentem wiary jest prawda o zmartwychwstaniu Jezusa. To kwestia wiary, a nie racjonalnej dedukcji. Gdybyśmy się ograniczyli tylko do tego, do czego może dotrzeć rozum, wyśmialibyśmy każdego, kto mówi o zmartwychwstaniu. 

    Nie brak i dzisiaj areopagów, na których spotkać się można z lekceważeniem, szyderstwem, kpiną czy odrzuceniem. Tak bardzo człowiek zaufał sile swojego rozumu, że nie ma już miejsca dla Boga niepoznawalnego, którego rozum objąć i zrozumieć nie może. 

    Tylko dzięki Duchowi możliwe staje się poznanie prawdy, poznanie Jezusa i Ojca. Pełnią prawdy jest sam Jezus. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie. Trzeba jednak otworzyć się na Ducha Jezusa, Ducha Ewangelii, którym jest Duch Święty. Nikt też nie jest zdolny powiedzieć: "Jezus Panem", chyba że dzięki Duchowi Świętemu.

    Ludzki rozum, chociaż osiągnął wiele, wobec najistotniejszych dla życia pytań, pozostaje bezradny i nie potrafi znaleźć odpowiedzi. Nie potrafi też ogarnąć tajemnicy Boga. 

1. Czy proszę Ducha Świętego o dar poznawania Boga?

Wtorek 6. Tygodnia Wielkanocy

    O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali. Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany (Dz 16,25-26).

Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was (J 16,7). 

    Często spotykam się z takim przekonaniem, że chrześcijaństwo czasów apostolskich, początki Kościoła, to był taki piękny i łatwy czas - cuda, liczne nawrócenia, niezwykłe znaki, namacalna obecność Ducha Świętego. Ale kiedy wczytujemy się w Dzieje Apostolskie czy listy św. Pawła, bardzo łatwo zobaczyć, że to błędne myślenie. To nie był łatwy czas. Ci, którzy nieśli Ewangelię, napotykali na swojej drodze społeczności, , które już posiadały swoje ugruntowane zwyczaje, obrzędy, a Ewangelia rodziła opór skierowany przeciwko jej zwiastunom.

    W Filippi apostołów spotyka więzienie. Bez względu jednak na to, jak bardzo mieszkańcy miasta starali się zablokować Zmartwychwstałego, On i tak idzie swoją drogą, zamknięte drzwi potrafi uczynić otwartymi do nawrócenia i chrztu.

    Bez względu na to, jak bardzo człowiek chce wyrzucić Boga ze środowiska w którym żyje, jak bardzo chce triumfować nad Bogiem i Go zwalczać, On będzie obecny. Duch wieje tam, gdzie chce i nie sposobu, aby zatrzymać ten wiatr.

    Wydaje się, że świat wokół nas jest gotów usunąć Boga z ludzkiego środowiska, zdejmuje krzyże i wyrzuca na śmietnik dziejów lub zamyka w magazynach, gdzie mają poczekać na ostateczne usunięcie, kiedy już nikt  nie będzie się oburzał. 

    Tymczasem ci z nas, którzy twierdzą, że są uczniami, wierzącymi, katolikami, milczą, czasem są przerażeni, ze smutkiem wspominają czasy minione, kiedy takie rzeczy były nie do pomyślenia. Zapominamy, że Bóg pomaga, bez względu na to, jak bardzo niesprzyjające są warunki. Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. W zamkniętym lochu, w dybach, po doświadczeniu upokorzenia i biczowania rózgami. 

    Bóg będzie żył, bez względu na to jak bardzo człowiek będzie chciał Go zabić. I Kościół, wyszydzony, pogardzany, uczyniony przedmiotem drwin, również będzie żył, bez względu na to jak wielu będzie chciało go zniszczyć. Zawsze znajdzie się jakiś strażnik, który przygotuje kolację apostołom Dobrej Nowiny, zawsze jakieś trzęsienie ziemi otworzy drzwi więzienia. 

    Ostatnie wspólne chwile w Wieczerniku, gęstniejąca atmosfera, brak zrozumienia tego, co On mówi. Jakby nie docierały do apostołów Jego słowa. Nawet nie pytają, to On sam stawia pytania, które gdzieś niepokoją ich serca. Może się zdarzyć, że wiemy, co On mówi, rozumiemy doskonale, ale nie chcemy uwierzyć Mu na słowo. 

    Chcieli zatrzymać Jezusa, nie chcieli, aby odszedł. U Jego boku czuli się bezpieczni. Ale za kilka godzin, kiedy będzie pojmany, upokorzony i ukrzyżowany, uciekną ze strachu i schronią się za zamkniętymi drzwiami. 

    My też wolimy prywatnego Jezusa, takiego tylko dla nas, przy którym możemy czuć się bezpieczni. Tak łatwo ulec pokusie, by zamknąć się w Wieczerniku, pozostać z Nim tutaj, w kościele, w liturgii, w modlitwie, i zatrzymać też tutaj Jezusa. Wolimy prywatnego, osobistego Jezusa od tego, którego On nam ogłasza. Pożyteczne jest dla was moje odejście...

    On pragnie być dla wszystkich, a nie dla wąskiego grona zamkniętego w Wieczerniku. A to może się dokonać tylko wówczas, kiedy odejdzie, przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystus staje się Zbawicielem każdego człowieka, całego świata, a nie tylko wąskiej grupki zamkniętej w jakimś wieczerniku. Jezus odchodzi, aby mógł przyjść Duch Święty i rozjaśnić wszystkie ciemne chmury, które nas ogarniają, zasmucają i uniemożliwiają nam życie w pełni.

    Żyjemy w czasie Ducha Świętego, którego On nam posłał, który unosi się nad nami, czekając, aż usłyszymy ten delikatny powiew Jego obecności, pokochamy i przyjmiemy do naszego serca. Osobiście doświadczyłem Jego działania w czasie Seminarium Odnowy Wiary - doświadczyłem Ducha, który umacnia, napełnia odwagą, który prowadzi i wyzwala. 

1. Czy nie żyję złudzeniami "lepszych czasów chrześcijaństwa"?

2. Czy pozwalam działać w sobie Duchowi Świętemu?

Poniedziałek 6. Tygodnia Wielkanocy

    W tym mieście spędziliśmy jakiś czas. W szabat wyszliśmy poza bramę miasta nad rzekę, gdzie, jak sądziliśmy, było miejsce modlitwy. Usiedliśmy tam i rozmawialiśmy z zebranymi kobietami (Dz 16,12b-13).

    Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku (J 15,26-27).

    Oba czytania mówią nam dzisiaj o głoszeniu Dobrej Nowiny, o dawaniu świadectwa. To racja bytu Kościoła, a w konsekwencji misja i zadanie każdego ucznia, każdego chrześcijanina: głosić swoim życiem, słowem i świadectwem dobrą nowinę o Jezusie.

    Niemniej jednak widzę coś, na co często nie zwraca się uwagi. Paweł w Filippi głoszenie Ewangelii zaczyna od słuchania - usiadłszy tam, rozmawialiśmy z kobietami... Nie od razu zaczął mówić o Ewangelii, o Jezusie. Zaczyna czas od rozmowy, od wsłuchania się w to, o czym mówiły, co je trapiło. 

    Może to się wydawać paradoksalne, ale pierwszym świadectwem, jakie możemy dać Jezusowi, jest poświęcenie czasu na słuchanie, na pozwolenie drugiej osobie, aby nam powiedziała, aby opowiedziała o swoim życiu, o swoich problemach, bólu, o swoich radościach, nadziejach i oczekiwaniach.  

    Pierwszą rzeczą nie jest mówienie, nie wdzieranie się w drugiego człowieka z naszą mądrością, racjami, pomysłami i dobrymi radami. Pierwszą rzeczą jest milczenie, otwarcie uszu i serca, aby słuchać drugiego. Słuchać, aby wczuć się w drugiego, aby zostawić mu miejsce na mówienie i wyrażanie siebie, aby mógł wypowiedzieć to, co jest tak ważne dla niego. Dzisiaj świat cierpi z powodu braku tych, którzy potrafią słuchać. 

    Bóg także nie wtargnął w naszą intymność, ale najpierw przyszedł, stał się jednym z nas, aby słuchać, zrozumieć, pomóc, leczyć, karmić. Zawsze najpierw pyta: czego pragniesz?, a dopiero później odpowiada. 

1. Czy potrafię słuchać drugiego człowieka?

VI Niedziela Wielkanocy

    Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy (1J 4,7.10).

    To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich (J 15,12-13).

Na początku była Miłość Boga. A ponieważ miłość to komunikacja i ekspresja, Miłość zaczęła mówić i wszystko zmieniać: chaos, nieporządek i ciemność zostały pokonane i narodziła się światłość, życie, raj… i człowieka, aby mógł przejąć wszystko, czym był i co dał, i uczyniły go zdolnym do dialogu, więzi i miłości. A ponieważ wszystko było owocem Miłości, wszystko było bardzo dobre. 

Kiedy mówimy, że Bóg jest Miłością, to mówimy, że Bóg kocha, że jest stworzony z miłości, że wszystko co czyni, czyni z miłości, aby miłość wzrastała, aby miłość była możliwa. Miłość jest tym, co było przed i co jest po moich narodzinach. Bóg kochał mnie i chciał, abym istniał. 

Jest dla mnie bardzo znamienne, że Jezus, po tej pełnej miłości deklaracji wobec uczniów, po nazwaniu ich przyjaciółmi, po odkryciu przed nimi swojego serca, nie domaga się miłości wobec siebie. Byłoby logiczne, gdyby powiedział: I ty Mnie kochaj! Ale On mówi coś innego: dowodem tego, że Go kochamy, że przyjęliśmy Jego miłość, jest miłość, jaką mamy dla siebie nawzajem: To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali… Zdumiewające. 

    Znakiem, że kogoś kochamy, także Boga, jest to, że budujemy komunię, nawiązujemy więzi z innymi. Czujemy potrzebę, by ci, którzy nas otaczają, również czuli się kochani i sami kochali. 

Trzeba często sobie przypominać i zachwycać się tym, że Bóg jest Miłością i o tym wszystkim, co uczynił dla nas z miłości, abyśmy my, którzy zostaliśmy stworzeni z miłości na Jego obraz i podobieństwo, stawiali miłość na pierwszym miejscu. To Jego miłość sprawia, że nasza jest możliwa.

1. Jak odbieram Bożą miłość – jako dar czy jako coś, co mi się należy?

Uroczystość św. Stanisława, biskupa i męczennika

    Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? (Rz 8,35). 

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce (J 10,11.14-15).

    Zwyciężył nad mieczem, który nie zdołał odłączyć go od miłości. Ludzka perspektywa tego wydarzenia ukazuje zwycięstwo króla, który pozbył się biskupa. Ale ten ludzki sukces władzy szybko zamienił się w klęskę, a po życiu w królewskim majestacie pozostały tylko ruiny. To biskup zamordowany przy ołtarzu okazał się zwycięzcą. 

    Życie moje oddaję za owce... Żyć tak, aby życie miało swoją wartość, aby nie było na darmo. Mieć cel. A wówczas nawet pozorna klęska zmienia się w zwycięstwo. Życie nabiera wartości, kiedy dawane jest dla innych. Wtedy nabiera wartości na życie wieczne. 

    Dziś nie potrzeba już ani miecza, ani głodu, aby porzucić owce. Tym, co oddala od Chrystusowej miłości, od życia wiecznego, jest pragnienie własnej wygody, perspektywa grubego portfela lub salda na koncie, a czasem tylko pragnienie dostosowania się do głównego nurtu czy obowiązującej mody. Po cóż się wychylać i narażać na śmieszność. 

    I tylko pozostaje nadzieja, że głos dobrego Pasterza zostanie jednak w pewnym momencie usłyszany, że Pasterz zostanie rozpoznany jako Ten, któremu zależy na owcach. 

1. Jaki jest mój obraz Jezusa Pasterza?

    

Piątek 5. Tygodnia Wielkanocy

    Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo. Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne (Dz 15,27-28).

    To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich (J 15,12-13).

    Modlitwa, otwarcie na Ducha Świętego, dialog prowadzony w szczerości, dyskusja prowadzą do przezwyciężenia różnych punktów widzenia i wydania wspólnej decyzji - Duch Święty i my...

    Duch jednoczy w poszukiwaniu prawdy i wyznacza drogę pierwotnego Kościoła. Tego Kościół dzisiaj wciąż musi się uczyć. Nietrudno bowiem odnieść wrażenia, że zbyt wielu mędrków w Kościele, którzy wiedzą, a zbyt mało modlitwy i Ducha Świętego, stąd niezgoda i podziały. 

    Święty Łukasz ukazuje sobór jerozolimski jako działanie Ducha Świętego. Dla świętego Pawła sobór ten jest wyrazem wyzwolenia od starego Prawa, pozbawionego ducha. Do wolności wyzwolił nas Chrystus. Trwajcie więc i nie bierzcie na siebie znowu jarzma niewoli. 

    Przykazanie Jezusa wskazuje nam cel i ciągle nam uświadamia, że wciąż  nie możemy się zadowolić tym, co już osiągnęliśmy. Jesteśmy w drodze ku celowi, jakim jest miłość na wzór miłości Chrystusa. Szlachetna miłość Jezusa popycha do czynienia rzeczy wielkich i pobudza do pragnienia coraz doskonalszych. Miłość pragnie wznosić się wysoko, a nie grzęznąć w niskich popędach. Miłość pragnie być wolna i obca wszelkiej ziemskiej czułostkowości, aby nic nie przeszkadzało jej wewnętrznemu spojrzeniu, aby żadne przemijające szczęście nie uwikłało jej w drodze i nie zepchnęło w nieszczęście. Nic łagodniejszego od miłości, nic silniejszego, nic wyższego, nic ogromniejszego, nic szczęśliwszego, nic pełniejszego i lepszego w niebie i na ziemi, bo miłość wywodzi się z Boga i dlatego tylko w Bogu może spoczywać wzniesiona ponad całe stworzenie. (Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa).

    Musimy uznać, że nigdy sami nie dojdziemy do tego, aby kochać tak, jak On nas umiłował i prosić, aby uzdalniał nasze serca, byśmy chcieli żyć miłością, starając się dawać nasze życie, w wolności, zwłaszcza dla tych, z którymi żyjemy na co dzień.

1. Czy nie odpuszczam sobie wysiłku wzrastania w miłości?

Czwartek 5. Tygodnia Wielkanocy - Święto świętych Apostołów Filipa i Jakuba

    Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem... (1 Kor 15,1-2).

    Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy». Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? (J 14,8-9).

    Nie mogę udawać, że ogarniam całą Tajemnicę Słowa, które stało się Ciałem. Z pokorą uznaję, że jeszcze nie znam, mogę prosić o wzrost wiary. 

    Jezus chce, abyśmy Go poznawali, abyśmy się do Niego zbliżyli, abyśmy codziennie pozostawali z Nim tête-à-tête, sam na sam, jak z kimś najbliższym, Kogo darzymy zaufaniem. 

    Może zastanawiać, że tak często Jezus wzywa nas do zaufania i wiary, byśmy Jemu zaufali i uwierzyli. On dobrze zna nasze serca, wie, jak niewiele potrzeba, by zaślepić człowieka, odwrócić Jego spojrzenie, uwagę, za jak niewiele potrafimy porzucić Jego drogę, drogę życia, aby porzucić Jego.

    Potrzeba modlitwy i ciągłego poznawania, zwracania uwagi na Słowo. Potrzeba nam ciągłego przypominania Ewangelii, którąśmy przyjęli, przez którą będziemy zbawieni. Dlatego potrzebujemy też wspólnoty Kościoła, która będzie nam przypominać.

    Zbliżając się wciąż na nowo do Jezusa, do Słowa Życia, do Prawdy odnajdujemy Drogę i zyskujemy Życie. 

1. Czy jestem tym, który wciąż poznaje, czy może tym, który uważa, że już poznał?

    

Środa 5 Tygodnia Wielkanocy

    Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: «Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni». Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych (Dz 15,1-2).

    Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie - jeśli nie trwa w winnym krzewie - tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić (J 15,4b-5).

    Pierwszy sobór Kościoła - Sobór Jerozolimski.  Chociaż niewielki, ukazuje już cały styl postępowania wielu innych soborów w całej historii Kościoła. 

    Pojawia się konkretny problem w zakresie wiary, następuje odwołanie do tych, którzy uznawani są za filary Kościoła. Problem będący przedmiotem napięcia zostaje przedstawiony przez tych, którzy się z nim spotkali, podjęta zostaje debata oparta na szczerości. Wszystkim towarzyszy świadomość obecności Ducha Świętego, problem zostaje rozwiązany kolegialnie i będzie zakomunikowany wspólnocie. 

    Wobec nowych wyzwań ewangelizacyjnych pojawiło się zasadnicze pytanie: czy wiara w Jezusa, Jego łaska jest wystarczająca, aby osiągnąć zbawienie, czy też potrzeba czegoś więcej? 

    Niektórzy uważali, że nie można rezygnować z dotychczasowym praw czy przywiązania do tradycji (prawo żydowskie było przejawem woli Bożej). Pewnie pojawiały się i inne, ukryte intencje, dotyczące pierwszeństwa, pewnej dominacji ludu wybranego nad tymi, którzy przychodzili z pogaństwa. Paweł i Barnaba przybywają, aby zaświadczyć o działaniu Ducha Świętego wśród pogan. 

    Patrząc na mądrość młodego Kościoła, warto zapytać, jak dziś rozwiązywane są napięcia w Kościele. jak traktowany jest depozyt wiary powierzony wspólnocie. Czy potrafimy po bratersku dyskutować o naszych poglądach we wspólnocie Kościoła, uznawać autorytet papieża i biskupów, przyjmować z zaufaniem postanowienia Kościoła, z przekonaniem, że Duch Święty działa w nich i poprzez nich?

    Życie Kościoła, jego skuteczność apostolska, wypływa z jego zjednoczenia z Chrystusem i jest dziełem Ducha Świętego. Bez tego zakorzenienia w Chrystusie cała działalność Kościoła byłaby bezowocna. Aby zachować tę duchową i apostolską żywotność, potrzebuje  okresowo gruntownego przycinania suchych i obumarłych gałęzi. To zawsze jest bolesny proces, ale nie może pozbawiać nas tego pragnienia, aby pozostać mocno zaszczepionym w winnym krzewie. 

1. Czy szukam pośród różnicy zdań i wątpliwości dobra wspólnoty Kościoła?

    

Wtorek 5. Tygodnia Wielkanocy - wsp. św. Floriana

    Podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje (Dz 14,19).

    Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka! (J 14,27).

    Czytania liturgii Słowa mogą wywołać poczucie pewnego dyskomfortu - z jednej strony zapowiedź, obietnica pokoju, a rzeczywistość życia przynosi prześladowanie, ukamienowanie, wyrzucenie poza miasto prawie martwego Pawła. 

    Pokój mój daję wam -  to część dziedzictwa, które Jezus pozostawia swoim uczniom. W czasie każdej Eucharystii słyszymy te słowa tuż przed Komunią Świętą. Jest to dziedzictwo, którego nie da się skonsumować, nie da się go wydać jak pieniędzy. To dziedzictwo, którego doświadcza serce. 

    Pokój i walka są naszą codzienną rzeczywistością. Wiemy, czym jest pokój, ponieważ wiemy czym jest walka. Aby osiągnąć pokój, ten Chrystusowy pokój, trzeba najpierw stoczyć wewnętrzną walkę. Nie da się żyć, udając pokoju. Przychodzi taki moment, kiedy człowiek zmuszony jest do podjęcia wewnętrznej walki, do podjęcia walki w sobie, aby cieszyć się pokojem.

    Oparciem w tej wewnętrznej walce jest Prawda. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka, kiedy podejmujecie walkę o pokój. 

    Bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego. Te słowa spełniają w taki czy inny sposób w życiu każdego ucznia. w XXI wieku mniej lub bardziej musimy przejść przez wiele, jeśli chodzi o życie i głoszenie Ewangelii, dawanie świadectwa Jezusowi.

    Jezus ofiaruje uczniom swój pokój, bardzo różny od pokoju, jaki może ofiarować jakakolwiek osoba. Chrześcijanin nigdy nie jest sam: odchodzę i przyjdę znów do was. Zawsze jest obok Ten, który okazuje swoja miłość, na tysiące sposobów, w chwilach łatwych i w chwilach, kiedy trzeba przejść wiele, aby żyć w wierności Dobrej Nowinie

1. Czym jest dla mnie pokój?

Uroczystość NMP Królowej Polski

    Przy krzyżu Jezusa stała Matka Jego oraz siostra matki Jego, Maria, żona Kleofasa i Maria Magdalena. Gdy Jezus zobaczył Matkę i stojącego obok ucznia, którego kochał, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój” (J 19,25-26).

Zdumiewać może, że w Uroczystość Królowej liturgia Słowa kieruje naszą uwagę na krzyż, godzinę Jej cierpienia, a nie chwały. Mogłoby się wydawać, że bardziej odpowiednie byłyby słowa o Jej wybraniu, czy też moment, w którym uwielbiała Boga za wielkie rzeczy. A widzimy Ją w obrazie największego cierpienia, odartą z ludzkiego szacunku, kiedy  obelgi i drwiny wykrzykiwane w kierunku Jezusa, dodatkowo raniły Jej serce.

    Nasza Królowa. Na Jej wizytówce, według św. Łukasza, było napisane Służebnica. I Królowa – Służebnica domaga się pierwszeństwa, kiedy chodzi o przyjęcie zadania, o przyjęcie na swoje ramiona ciężaru. Ona potrafi zrozumieć, że Bóg spogląda przyjaznym okiem na tych, którzy potrafią się uniżyć: wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.  

Cisza, życie w cieniu, bez pchania się na afisz, skromność, pokora, dyskrecja, zajmowanie ostatniego miejsca – to przymioty zasadnicze. 

Maryjo, Królowo świata i Królowo Polski, przed której tronem klękali władcy i wielcy tego świata, pomóż mi zrozumieć, że do Bożego Królestwa wstęp osiągają osoby, które nie są uznawane za ważne w oczach tego świata, osoby wielkie w Bożych oczach. 

1. Jaki obraz Królestwa Bożego noszę w sercu?

V Niedziela Wielkanocy

    Po przybyciu do Jeruzalem próbował dołączyć się do uczniów, lecz wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. Dopiero Barnaba wziął go, zaprowadził do apostołów i opowiedział im, w jaki sposób zobaczył na drodze Pana (Dz 9,26-27a).

    Ja jestem szlachetnym krzewem winnym, a mój Ojciec jest gospodarzem (J 15,1). 

Ojciec mój jest tym, który go uprawia. Ojciec mój jest gospodarzem. Jesteśmy osłuchani z tym tekstem, łatwo przeoczyć to zdanie Jezusa. A co jeszcze gorsze, można uznać siebie osobiście, albo jako grupa – wspólnota chrześcijańska, a nawet jako Kościół, za właściciela winnicy, gospodarza, i uzurpować sobie miejsce Boga. 

    Ileż bezlitosnych sądów i cięć, które raniły i ranią, które wykluczają i potępiają, które próbują przycinać gałęzie, ale czynią to bez poszanowania i wrażliwości, bez cierpliwości, bez wyczekania właściwego momentu, bez dbałości o dobro winnego krzewu, byle tylko zaspokoić własne ambicje, zrealizować własne plany i często wątpliwe wizje dotyczące wspólnoty Kościoła. 

Jak wiele możemy nauczyć się od Barnaby z Dziejów Apostolskich. To człowiek, który jest dobry i wielkoduszny, posiada sztukę rozeznawania i rozpoznawania Bożego działania w Szawle – Pawle. 

    Kiedy Kościół się bał i nie chciał mieć z Szawlem nic do czynienia:  wszyscy bali się, nie wierząc, że jest uczniem… Barnaba potrafi zaufać, podejmuje się wstawiennictwa, mówi o nawróceniu Szawła, o tym, jak z odwagą dawał świadectwo o Jezusie.

1. Czy potrafię wstawić się za tymi, których inni wykluczają?

Sobota 4. Tygodnia Wielkanocy - wsp. św. Józefa, rzemieślnika

    W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość, i bluźniąc sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł (Dz 13,44-45).

    Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie - wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła! Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca(J 14,11-12).

    Zazdrość. Tak często jest motorem ludzkiego działania. Prowadzi do przewrotności i zaślepienia, nie potrafi dostrzec dobra i się nim ucieszyć. 

    Zazdrość wyrządza tak wiele szkód zarówno poszczególnym osobom, jak i wspólnotom czy społeczeństwu. Człowiek nie potrafi rozpoznać dobra, które ma w sobie, a patrzy złym okiem na drugiego. 

    Jesteśmy powołani do szczęścia i Bóg wyposażył nas we wszystko, aby to osiągnąć. Trzeba pozwolić Bogu wejść do swojego życia, otworzyć się na Ducha, aby przyjąć Dobrą Nowinę. Żyć uważnie, aby nie dać się pozbawić radości, która przychodzi do nas wraz z darem Słowa i pozwala się ucieszyć dobrem braci i sióstr. 

    Bóg uobecnia się w życiu Jezusa poprzez swoje dzieła i swoje Słowo. W Jezusie Bóg wychodzi nam na spotkanie i Jezus chce nas nauczyć widzieć, to znaczy chce, abyśmy odkrywali obecność Jego i Jego Ojca w tym, co pozornie jest po prostu ludzkie, przyziemne. 

    Otrzymujemy obietnicę: na drodze życie możemy cieszyć się Jego pomocą i obecnością, będziemy realizować Jego dzieła, będziemy uobecniać Go pośród pozornej nieobecności. Odkryjemy, poprzez osobiste doświadczenie, światło i życie, którego On pragnie nam udzielać. 

    To jest możliwe wówczas, kiedy otwieramy się na Jego zaproszenie, by czynić Ewangelię żywą w naszym życiu. Rozpoznajemy Jezusa, a w Nim Ojca, kiedy kochamy, modlimy się, kiedy przebaczamy, pozwalamy się przemieniać, kiedy wzrastamy jako osoby i otwieramy się na naszych braci i siostry. To wtedy dokonuje się przemiana społeczeństw, nie poprzez rewolucję, ale poprzez miłość. 

1. Jak przezwyciężam w sobie uczucie zazdrości wobec innych?