Wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny

    Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną w swe klejnoty (Iz 61,10).

    Lecz On im odpowiedział: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. (Łk 2,49-51).

    Bóg wybiera i obdarza pięknem. Wypełnia serce radością. I Maryja, której serce zostało przygotowane na godne mieszkanie dla Ducha Świętego, wyśpiewuje z radością hymn uwielbienia Boga. 

    Ta radość wydaje się zakłócona przez tę chwilę konsternacji, kiedy nie zrozumieli, co im powiedział...

    Inne tłumaczenia słów Jezusa mówią o domu Jego Ojca. Tym domem Ojca była świątynia - Pan bowiem wybrał Syjon, upatrzył go sobie na swoją siedzibę, tutaj będę mieszkał; wybrałem go bowiem dla siebie... Ale tym domem Boga stało się także serce Maryi.

    Bóg wypełnia to serce, czyniąc je swoim mieszkaniem. Serce, centrum osoby, w którym wszystko się dzieje, gdzie podejmowane są decyzje, skupiają się uczucia, pragnienia. Cała głębia osoby. I tam zamieszkuje Bóg. 

    Bóg pragnie przemawiać do ludzkiego serca i w nim zamieszkać. Pragnie nawiązać najbardziej intymną relację. 

    Wpatrując się w to Serce, które stało się mieszkaniem Ducha Świętego, można zobaczyć, że także to Serce, Serce Matki, zostało zranione, zostało przebite na podobieństwo Serca Jezusowego. Twoją duszę miecz przeniknie - zranione pod krzyżem Niepokalane Serce Maryi, jest stale otwarte na człowieka, by każdy miał wolny dostęp do łaski, którą Bóg rozlewa. Odsyła nas do swojego Syna, wskazuje na Niego. 

    Maryja nie rozumiała, ale zachowuje Słowo w swoim Sercu. Tam jest mieszkanie Bożego Słowa - ludzkie serce. Bóg wybiera ludzkie serce na swoje mieszkanie, jak wybrał serce Maryi.

1. Jak często pozwalam Słowu dotykać mojego serca?

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

    Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości wkorzenieni i ugruntowani, wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą (Ef 3,17-19). 

    Jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda (J 19,34).

    Święty Paweł mówi nam dzisiaj o bogactwie Chrystusa. Kiedy słyszymy - bogactwo - myślimy o obfitości. Ludzie są bogaci, bo mają dużo pieniędzy, mają tytuły. Wielu szczyci się obfitością. 

    Bóg, kiedy chce zbliżyć się do człowieka, z całej obfitości swoich bogactw, wybiera miłość. Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował... umiłował do tego stopnia, że Jego miłosierdzie jest nieskończone i niewyczerpane. Święty Jan chcąc ukazać nam tajemnicę Boga, powie: Bóg jest Miłością! 

    Święty Paweł zachęca nas dzisiaj, byśmy próbowali poznać i zasmakować, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość miłości Chrystusa do nas.

    Chrześcijan można opisywać, definiować na różne sposoby. Można mówić, że są uczniami Jezusa, naśladowcami Jezusa, głoszą Ewangelię. 

    W Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa spróbujmy popatrzeć na siebie jako tych, którzy poznali miłość Boga ku nam i uwierzyli w nią. A tę miłość poznajemy, kontemplując krzyż, umęczonego Jezusa i Jego otwarte Serce, z którego wypłynęła krew i woda. Wypłynęła natychmiast! Bóg nie zwleka z miłością. 

    Jezus kładł szczególny nacisk na to, by pokazać nam, że nas kocha i to kocha bezgranicznie, bo wiedział, że pokarmem, którego najbardziej potrzebuje człowiek, jest miłość, doświadczenie, że jestem kochany... miłość leczy wszystkie dolegliwości duszy, takie jak smutek, bezsens, rozczarowanie, beznadzieję. Jej uzdrawiająca moc sięga aż do śmierci. Tylko miłość jest silniejsza od śmierci, tylko miłość potrafi pokonać śmierć.

1. Jak często staję wobec tajemnicy Krzyża, kontemplując miłość, którą Bóg mnie obdarza?

Czwartek 10. Tygodnia Zwykłego

    Pan zaś jest Duchem, a gdzie jest Duch Pański - tam wolność. My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu (2Kor 3,17-18).

    Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!(Mt 5,23-24).

    Duch Święty działa nieustannie. Święty Paweł mówi dzisiaj o jednym z Jego zadań wobec każdego z nas - kształtować nas na obraz Pana, byśmy mogli odzwierciedlać w sobie Bożą chwałę. Aby inni mogli, patrząc na nas, doświadczyć, że Bóg jest obecny w nas. 

    Nie wszyscy przyjmują jednak Dobrą Nowinę, nie wszyscy otwierają się na działanie Ducha, bo bóg tego świata zaślepił ich umysły. Odrzucając Jezusa pozbawiają się radości, która płynie z przyjaźni z Nim.

    Dziś doświadczamy tego samego. Wielu ludzi, poruszonych przez Ducha, wybiera Jezusa na swojego Mistrza i Pana, przyjmuje Jego Ewangelię. Ale są i ci, którzy odrzucają, a jeszcze więcej tych, którzy podchodzą obojętnie, pokazując swoją postawą, że nie chcą mieć z Jezusem nic wspólnego.

    Patrząc na dzieło Ducha, którego On dokonuje w nas, warto z wdzięcznością zwrócić się ku Panu.

    W Ewangelii Jezus ukazuje, jak bardzo poważnie traktuje fakt, że jesteśmy dziećmi Bożymi - wszyscy, bez wyjątku, a konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że jesteśmy dla siebie braćmi i siostrami. Jezus kładzie nacisk na takie postawy, które są sprzeczne z tą godnością. 

    Jezus wskazuje na związek pomiędzy miłością Boga i miłością bliźniego. Nie możesz być w porządku wobec Boga, bez względu na to co i ile Mu ofiarujesz, jeśli nie jesteś w zgodzie ze swoim bratem czy siostrą. Taka jest Boża logika. 

    Właściwe podejście do bliźniego jest niezbędnym warunkiem uczciwości sprawowanego kultu, inaczej cześć oddawana Bogu staje się farsą. Ciągle muszę czuwać, by nie wpaść w religijność bez serca, otwierać się, by Duch kształtował moje serce. 

1. Czy pozwalam Duchowi działać w moim sercu?

Środa 10. Tygodnia Zwykłego

    Dzięki Chrystusowi taką ufność w Bogu pokładamy. Nie żebyśmy uważali, że jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, lecz [wiemy, że] ta możność nasza jest z Boga. On też sprawił, żeśmy mogli stać się sługami Nowego Przymierza, przymierza nie litery, lecz Ducha; litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia (2Kor 3,4-6).

    Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić (Mt 5,17).

    Temat ufności pokładanej w Bogu jest jednym z najważniejszych w nauczaniu św. Pawła. Chrześcijanin nie jest kimś nieśmiałym, zalęknionym. Jest człowiekiem pełnym przekonania i odważnym.

    Dzisiaj doświadczamy pewnej nieśmiałości, a nawet wstydu bycia chrześcijaninem, pewnego lęku przed świadczeniem o wierze, którym brzydziłby się św. Paweł, gdyby żył pośród nas. 

    Paweł nie opuszczał wzroku. Wobec swoich przeciwników prezentował się jako człowiek pewny siebie, swoich przekonań i wiary. Ale ta jego pewność nie pochodziła od niego samego. Paweł znał siebie, wiedział, że jest słaby. Jego pewność rodziła się z ufności Bogu. Panie, daj mi tę ufność, która swoje źródło ma w Tobie, a nie we mnie!

    Nauczanie Pawła spotyka się z oporem tych, którzy próbują go zdyskredytować i zarzucają mu, że odchodzi od Prawa Mojżeszowego, ulegając jakimś niepewnym nowościom. Paweł broni się, dokonując porównania Starego i Nowego Przymierza:

* Stare Przymierze - zbyt materialne, utrwalone w kamieniu... chwała odbita w obliczu Mojżesza... potępienie grzechu...

* Nowe Przymierze - duchowe i wewnętrzne... jawna i wspaniała chwała... usprawiedliwienie z grzechu...

    Historia zbawienia się rozwija. To, co Bóg objawił Mojżeszowi w jego czasach, było dobre. Ale to, co objawia nam w swoim Synu, Jezusie Chrystusie, jest lepsze. To nie oznacza, że można odrzucić przeszłość, trzeba wypełnić ją Duchem.

    Litera zabija, a Duch ożywia. To nieustanne niebezpieczeństwo, jakie zagraża każdemu z nas. Zatrzymać się na formalnych gestach, zadowolić się zewnętrzną prawością, zgodną z literą. W ten sposób najpiękniejsze rzeczy ulegają degradacji: tak dzieje się z powołaniem życiowym, zawodowym, z modlitwą, z miłością, z tak wieloma pięknymi uczuciami... 

    Pomóż mi, Panie, abym nie przestał ożywiać wszystkiego nowym życiem. Abym nie uczynił mojego powołania, moich codziennych obowiązków  formalną praktyką, bo tak trzeba coś wykonać, ale napełniaj mnie Duchem, bym w moją codzienność angażował całą moją istotę. 

    Duchu Święty, przyjdź i obdarzaj nowym życiem każdy mój dzień..., aby nie tylko zachowywać, ale wypełniać...

1. Czy nie przywiązuję się zbyt mocno do zewnętrznej formy religijności, zapominając o potrzebie ciągłego poszukiwania Boga?

Wtorek 10. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Jadwigi, królowej

    Bóg mi świadkiem, że w tym, co do was mówię, nie ma równocześnie "tak" i "nie". Syn Boży, Chrystus Jezus, Ten, którego głosiłem wam ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie był "tak" i "nie", lecz dokonało się w Nim "tak" (2Kor 1,18-19). 

    Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi (Mt 5,13).

    Wiemy bardzo dobrze, że w nas, z powodu naszej wrodzonej słabości, nasze tak może stać się nie. Możemy zobowiązywać się naszym słowem, deklarować budowanie życia na wartościach ewangelicznych, a później pójść w przeciwnym kierunku i żyć wbrew temu, do czego się zobowiązaliśmy. Nasze tak nie zawsze jest tak, może stać się nie. 

    W Jezusie tak jest zawsze tak. Jest wierny swoim naukom, swoim obietnicom. Jeśli mówi nam, że droga, którą wskazuje, prowadzi do życia, to znaczy, że naprawdę prowadzi do życia. 

    Słowa Jezusa o soli i świetle nabierają szczególnego znaczenia w czasach, w których żyjemy. W naszym społeczeństwie jest wciąż wielu, którzy nie słyszeli o Jezusie, a także wielu, którzy usłyszeli i odeszli, odłączyli się od Niego. Jedynym sposobem, aby mogli poznać Jezusa i Jego przesłanie, jest poznanie Go przez nas, przez nasze słowa i nasze życie. 

    Nie można zamknąć się w kościele, w małych grupach i wspólnotach. Trzeba wychodzić z orędziem Ewangelii do świata, do tych, którzy Jezusa nie znają lub którzy się od Jezusa odwrócili. Być światłem tam, gdzie jest ciemno, być solą tam, gdzie życie utraciło swój smak. 

1. Czy staram się, by moje tak było rzeczywiście tak? 

Poniedziałek 10. Tygodnia Zwykłego

    Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, Ten, który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek udręce, pociechą, której doznajemy od Boga (2Kor 1,3-4).

Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: «Błogosławieni ubodzy w duchu3, albowiem do nich należy królestwo niebieskie (Mt 5,2-3).

    Święty Paweł przypomina o niewyczerpanym źródle naszego życia, naszego starania, aby trudzić się dla Ewangelii. Bóg jest źródłem naszej pociechy, naszej miłości i przebaczenia. Otrzymujemy Boże dary, aby ofiarować je naszym braciom i siostrom, aby innych pocieszać, kochać, innym przebaczać, darzyć zaufaniem. Dałem wam przykład, abyście i wy tak czynili. 

    Punktem odniesienia chrześcijańskiego życia nie jest prawo czy nakazy. Punktem odniesienia jest Osoba - Chrystus.

    Pisał papież Benedykt w książce "Jezus": Tylko żyjąc autentycznie po chrześcijańsku, to znaczy pozwalając, by zamieszkał w nas Chrystus, możemy zrozumieć samo życie Chrystusa. I dodaje Benedykt: błogosławieństwa są portretem Chrystusa, Jego biografią. Jezus stał się ubogim, aby nas wszystkich ubogacić, będąc potężnym, stał się cichym i pokornym, pocieszał tych, którzy płakali, był miłosierny dla wszystkich, a zwłaszcza dla grzeszników, za głoszenie Królestwa i obronę sprawiedliwości był prześladowany, był prawdziwym budowniczym pokoju. 

    Błogosławieństwa Jezusa są dalekie od tego, co świat uważa za błogosławieństwo. Świat ogłasza szczęśliwymi tych, którzy mają dużo pieniędzy, którzy zajmują najwyższe stanowiska, zwycięzców, tych, którzy cieszą się życiem bez skrupułów. 

    Tylko otwierając nasze serce, pozwalając, aby Chrystus wszedł do niego i prowadził nas, będziemy mogli zrozumieć i żyć duchem błogosławieństw, nawet jeśli dla świata są one znakiem sprzeciwu. Tylko idąc za Chrystusem, będziemy mogli zrozumieć, choć trochę, wielkość i głębię błogosławieństw. 

    Błogosławieństwa nie są wreszcie tylko sytuacjami biernymi, których doświadczamy, które na nas spadają, które cierpimy. Błogosławieństwa wskazują na postawy, które trzeba w sobie kształtować: być miłosiernym, oczyszczać serce, podejmować wysiłek na rzecz pokoju, walczyć o sprawiedliwość, nawet jeśli spotyka nas niezrozumienie i prześladowanie. Błogosławieństwa są zaproszeniem do czynnego życia Ewangelią. 

1. Które z błogosławieństw praktykuję?

10. Niedziela Zwykła

    Pan Bóg zawołał na mężczyznę i zapytał go: «Gdzie jesteś?» On odpowiedział: «Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi, i ukryłem się» (Rdz 3,9-10).

    Jeśli zachowasz pamięć o grzechu, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby ze czcią Ci służono (Ps 130).

    Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone (Mk 3,28).

    Pierwsze pytanie, które zadał Bóg człowiekowi - Gdzie jesteś? Z pewnością wiedział, gdzie Adam się schował, ale szuka człowieka, nawiązuje z nim dialog. Nie pozostawia Adama i Ewy ich losowi, nie pozwala im zginąć w ich nieposłuszeństwie i grzechu. Bóg zawsze daje nam możliwość spotkania się z Nim.

    Człowiek się zawstydził. Rozpoznał swoją nagość i się ukrył. Poczucie wstydu towarzyszy nam zawsze, kiedy musimy się przyznać do popełnionego zła. Mówił papież Franciszek: nie jest łatwo stanąć przed drugim człowiekiem, nawet wiedząc, że reprezentuje on Boga, i wyznać swój grzech. Odczuwa się wstyd zarówno za to, co się popełniło, jak i za to, że trzeba się do tego przyznać przed drugą osobą. Wstyd jest uczuciem intymnym, które wpływa na życie osobiste człowieka. Już od pierwszych stron Biblia mówi o wstydzie. Po grzechu Adama i Ewy święty autor natychmiast zauważa: "otworzyły się im oczy i poznali, że są nadzy". Pierwszą reakcją na ten wstyd było ukrycie się przed Bogiem.

    Bóg przygotowuje im szaty, ubiera, aby wyrwać ich z bolesnego i upokarzającego poczucia wstydu.  Jeśli zachowasz pamięć o grzechu, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby ze czcią Ci służono (Ps 130). Bóg nie chce, aby nasza relacja z Nim rodziła się z lęku przed karą, ale poprzez doświadczenie miłosierdzia, z którego musi się zrodzić zarówno wdzięczność, jak i zdolność przebaczania. 

    Jezus w Ewangelii mówi o pragnieniu Boga, by przebaczać - wszystko może być odpuszczone... Tylko pycha, czasem w stroju rozpaczy, uniemożliwia przebaczenie, ponieważ opiera się darowi Ducha Świętego. Tak samo zareagował Piotr w Wieczerniku, kiedy Jezus pochylił się, by umyć mu nogi. Jeśli nie pozwalasz Bogu na przebaczenie, na obmycie twojego brudu, nie masz z Nim udziału. 

    Przyjacielu, gdzie jesteś? - może zawstydzony, upokorzony, ale pozwól Bogu, aby wyrwał cię z upokorzenia i wstydu.

1. Czy mam doświadczenie Boga, który mnie szuka?

Sobota 9. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Bonifacego

    A teraz uwielbiajcie Pana na ziemi i dziękujcie Bogu! A oto ja wstępuję do Tego, który mnie posłał. Opiszcie to wszystko, co was spotkało». I odszedł (Tb 12,20).

    Słowa archanioła Rafała zapraszają do spojrzenia na własną historię jako miejsce doświadczenia Boga. Nasze życie, z jego najbardziej bolesnymi i radosnymi wydarzeniami, jest historią świętą i dlatego powinno być wypełnione dziękczynieniem. 

    To właśnie w tym konkretnym życiu, naszym życiu, nie w abstrakcyjnych dywagacjach i przemyśleniach, objawia się miłość Boga. Moja indywidualna historia, jak i historia każdego innego człowieka, jest opowiadaniem, głoszeniem światu, że Bóg nie opuszcza, że jest Tym, Który Jest, który zawsze pozostaje. 

    Anioł dodaje bardzo ważny szczegół, który pozwala nam spojrzeć Bożymi oczami na historię naszego życia: A teraz: gdy ty i Sara modliliście się, ja przypomniałem błagania wasze przed majestatem Pańskim, a także, gdy grzebałeś zmarłych. W tych momentach wierności samotnej, czasem absurdalnego, a może nawet upokarzającego poddania się Bogu, kiedy wydaje się, że On jest nieobecny, Bóg jest. Wszystko, co czynimy, myśląc, że nie jest dostrzeżone, co dajemy z siebie, nie oczekując nagrody, wiara, którą zachowujemy w najbardziej rozdzierających i trudnych momentach, jest słyszane przez Pana, jest przyjęte i owocuje. Nic nie jest zmarnowane. 

    Jesteśmy zaproszeni, aby zaświadczyć, o Jego opiece i obecności, aby błogosławić Go za Jego dzieła. Zachować pewność w teraźniejszości, że On jest obecny - w tym pomaga nam pamięć o przeszłości, pamięć, która pozwala nam patrzeć z ufnością i wiarą.

1. Czy widzę w moim życiu obecność Boga? Czy błogosławię Boga za Jego obecność? 

Piątek 9. Tygodnia Zwykłego

    Sam Dawid nazywa Go Panem, na jakiej więc podstawie może być jego synem?» Wielki tłum słuchał Go chętnie (Mk 12,37).

    Jezus spotykał się z wieloma pytaniami, jakie padały z różnych stron. Niektóre wypływały z dobrej woli, z pragnienia poznania drogi, która prowadzi do Boga. Ale generalnie wszystkie pytania miały zabarwienie wątpliwości, a niektóre wprost były pułapkami w odniesieniu do osoby Jezusa lub Jego nauczania. 

    Dzisiaj to Jezus zadaje pytanie. I nie jest to pytanie, na które jego rozmówcy mogą łatwo odpowiedzieć. 

    Pytanie, chociaż zadane bezosobowo, odnosi się do Jezusa. Poznając pochodzenie Mesjasza, mogli by zrozumieć źródło Jego autorytetu i uznać wiarygodność nauki. 

    Jezus wskazuje na Dawida, ale jednocześnie wskazuje, że pochodzenie Mesjasza jest w samym Bogu, przekracza autorytet Dawida. Mesjasz, skoro jest Panem Dawida, może być tylko Synem Bożym. 

    Ta wojna pytań i odpowiedzi między Jezusem i Jego oponentami spotykała się z pozytywnym odbiorem pośród tłumu słuchaczy. Ludzie, słuchając tych pytań i odpowiedzi, poznawali, że jest tylko Jeden, który ma autorytet i uczy jak ten, kto ma władzę. 

1. Jak odbieram nauczanie Jezusa?

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa

    A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje» (Mk 14,22).

    Nie możemy nigdy zmęczyć się powtarzaniem, że relacja Boga z nami jest historią miłości. 

    Ponieważ Bóg nas kocha, szuka tego, czego pragnie każda kochająca osoba: zjednoczenia z osobą ukochaną. Miłość poszukuje zjednoczenia, a nie rozłamu i oddalenia od osoby, która kocha.

    Bóg nie ograniczył się do cudu dania nam życia, stworzenia nas przez naszych rodziców. Nie wycofał się ze sceny życia. Już w Starym Testamencie, o czym przypomina nam pierwsze czytanie, Bóg szuka bliskości, zawiera przymierze. Ja będę Twoim Bogiem, a ty będziesz moim ludem. Sąsiednie ludy, poznając obecność Boga  pośród Jego ludu, były zdumione.

    Ale sami Izraelici nie potrafili zachwycić się Bożą obecnością. Spowszedniała im i zdradzili przymierze, zdradzili swoją miłość.

     Kiedy nadeszła pełnia czasu, w szaleństwie miłości, przełamując wszelkie przejawy tzw. normalności, Bóg posyła na ziemię własnego Syna, aby Jego miłość i bliskość stała się wyraźniejsza, bardziej namacalna, bardziej ludzka.

        Boże szaleństwo miłości trwa nadal i nadal czyni cuda. Stał się Chlebem, bo pragnie być obecny w naszym życiu: Oto ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata.

    Stał się Chlebem, by być naszym pokarmem. Kiedy nasza życiowa wędrówka wydaje się nam trudna, kiedy brakuje sił, On ofiarowuje nam swoje Ciało, swoją przelaną krew, która zawiera w sobie miłość i życie w obfitości. 

1. Jak często dziękuję Bogu za cud Eucharystii w moim życiu?

    

Środa 9. Tygodnia Zwykłego

    Panie, rozkaż, niech będę uwolniony od tej niedoli! Pozwól mi udać się na miejsce wiecznego pobytu, nie odwracaj Twego oblicza ode mnie, Panie.  teraz wznoszę moje oblicze i zwracam me oczy ku Tobie. Pozwól mi odejść z ziemi, abym więcej nie słuchała obelg (Tb 3,6.12-13). 

    Potem przyszli do Niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: (...) przy zmartwychwstaniu więc, gdy powstaną, którego z nich będzie żoną? Bo siedmiu miało ją za żonę» (Mk 12,18.23).

    Modlitwa Tobiasza i Sary. dwóch osób, które doświadczają bolesnych doświadczeń, pogardy, odrzucenia. Trudno już im odpowiadać na obelgi i oszczerstwa, które codziennie wobec nich padają. Sara nawet gotowa była odebrać sobie życie, ale nie chce, by jej śmierć okryła jeszcze większą hańbą jej ojca. 

    W swoim trudnym do zaakceptowania po ludzku położeniu, kiedy już wszyscy ludzie zawiedli, zwracają się w modlitwie ku Bogu, któremu ufają. I Tobiasz, i Sara, proszą Boga, aby zakończył ich cierpienie, dając śmierć. Nie wątpią, że On może ich wybawić i chcą powierzyć siebie Jego dłoniom. 

    Święty Paweł powie w liście do Rzymian: jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?  Postawa Tobiasza i Sary są taką lekcją zaufania, że Bóg jest po naszej stronie, nawet wówczas, kiedy wszystko wydaje się ciemnością.

    Saduceusze nie uznają zmartwychwstania. Wyśmiewają je, wyszukując różnych argumentów. Jezus, odpowiadając im na pytanie, którego celem nie było poznanie prawdy, ale ośmieszenie Jezusa, wskazuje na dwie rzeczy:

* zmartwychwstanie nie może być pojmowane jako przedłużenie obecnego życia. To jest coś zupełnie innego, inna rzeczywistość. Będą jak aniołowie w niebie - tam życie będzie skoncentrowane na wychwalaniu i służbie Bogu. 

* Jezus odwołuje się również do Tory, przywołuje patriarchów: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nie jest to przypadek - to księgi, które saduceusze uznają. Interpretacji nie uznają. I przez to odwołanie Jezus wskazuje, ze Bóg jest wierny i ziemska śmierć nie może położyć kresu tej wierności. Bóg jest Bogiem życia; chce, aby wszyscy żyli wiecznie. 

    Z tej dyskusji warto wyciągnąć dla siebie dwa wskazania: po pierwsze - nie można do zmartwychwstania przykładać miary ziemskich kategorii, bo są one ograniczone i nieadekwatne. Trzeba zaufać Bogu i przyjąć zmartwychwstanie jako tajemnicę wiary. Po drugie - jeżeli wierzymy w Boga, w Jego stałe działanie w naszym życiu, nie możemy się dziwić, że nas stworzył i przeznaczył do życia wiecznego z Nim. 

1. Jak rozumiemy owo "życie wieczne"? Czy naprawdę wierzę, że Bóg troszczy się o mnie teraz i da żyć mi wiecznie?

Wtorek 9. tygodnia Zwykłego - wsp. św. Justyna

    Wtedy ona mi rzekła: "A gdzie są te twoje uczynki miłosierdzia!? Gdzie te prawe dzieła!?  O, widać wyraźnie, jak to wszystko odpłaca ci się (Tb 2,14).

    Odwieczny problem cierpienia człowieka dobrego, człowieka, który kocha Boga, który idzie Jego drogami. Kolejny rozdział tajemnicy zła na świecie, które tak trudno pogodzić z Bożą dobrocią i sprawiedliwością.

    Tobiasz jest człowiekiem dobrym i sprawiedliwym. Nawet narażając własne życie, stara się być wiernym Bożym nakazom, a spotyka go nieszczęście - traci wzrok. Staje się pośmiewiskiem przyjaciół, a nawet własnej żony. Na nic się zdało dawanie jałmużny, chowanie zmarłych. I w tym cierpieniu nie poddaje się zwątpieniu. 

    Sięgając po Nowy Testament, możemy trochę zrozumieć tę tajemnicę nieprawości. Bóg nie chce śmierci swojego Syna, ale pozwala na to, by ludzie, korzystając z własnej wolności, którą ich obdarzył, przybili Jezusa do krzyża. To nie Bóg, lecz ludzie ukrzyżowali Jezusa. Bóg odrzuca zło, opowiada się zawsze po stronie dobra, prawdy, miłości i prosi nas, byśmy poszli taką drogą, a nie drogą zła. 

    Nawet wtedy, kiedy dotyka nas cierpienie, Bóg nas nie zostawia samych. Bóg nie wyjaśnia nam do końca tajemnicy zła, ale próbuje nam ukazać miłość, którą ma dla każdego człowieka, zwłaszcza przez swojego Syna, Jezusa. To właśnie na tej miłości musimy polegać. 

1. Czy ufam Bogu, kiedy spotyka mnie cierpienie?

Poniedziałek 9. Tygodnia Zwykłego - Święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

    

Miłość niech będzie bez obłudy! Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem! (Rz 12,9).

Maryja weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę (Łk 1,40-41).

    Słyszymy fragment napomnienia, które Paweł kieruje do uczniów, wskazując na konkretne postawy i działania, jakimi powinien odznaczać się uczeń Chrystusa - na co dzień!

    To co uderza w tym tekście, to przede wszystkim forma imperatywu. Wykrzykniki aż kłują w oczy. To prawdziwa kaskada zasad lub też swoisty łańcuch zasad, którego ogniwa są ze sobą wzajemnie połączone. A wszystkie pod parasolem miłości. Miłość niech będzie bez obłudy! Nie udawajcie, nie grajcie miłości, bo zawsze zabrzmi fałszywa nuta. To miłość nadaje ton pozostałym zachowaniom, one rodzą się i są podtrzymywane przez miłość. Można nawet w oparciu o te wykrzykniki zrobić sobie rachunek sumienia:

* miej wstręt do złego!
* podążaj za dobrem!
* bądź życzliwy wobec innych!
* szanuj drugiego!
* bądź gorliwy! - nie oddawaj się lenistwu!
* zachowaj ducha w modlitwie!
* żyj z radością, która wypływa z nadziei!
* zachowaj cierpliwość w przeciwnościach!
* bądź wytrwały w modlitwie!
* bądź gościnny!
* pomagaj potrzebującym!
* błogosław, nie przeklinaj!
* żyj w harmonii z innymi!
* bądź pokorny!
* nie bądź wyniosły, pretensjonalny!

    Warto przeczytać do końca ten dwunasty rozdział z listu do Rzymian. Kończy się słowami, które przywoływał często bł. ks. Jerzy Popiełuszko: Nie dawaj się złu zwyciężać, ale zło dobrem zwyciężaj! Przeczytać i przejrzeć się w nim, jak w lustrze. 

    Łukasz przedstawia nam historię spotkania dwóch matek, które w istocie jest pierwszych spotkaniem ich synów: Jezusa i Jana Chrzciciela. Noszeni pod sercem i obaj poczęci dzięki nieskończonej łasce Boga. 

    Te dwie kobiety urzeczywistniają swoim życiem owe wskazania św. Pawła, o których mówiło pierwsze czytanie. Jest radość, nadzieja, błogosławieństwo, pośpiech, by pomóc, jest szacunek, pokora, gotowość służby i gościnność, jest duch modlitwy i uwielbienie Boga, pragnienie dobra i życzliwość. Błogosławieństwo Elżbiety wywołuje dziękczynną odpowiedź uwielbienia, modlitwę, która przetrwała w Kościele po dziś. 

1. Które z zaleceń św. Pawła wydaje mi się najtrudniejsze?

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

    Zapytaj no dawnych czasów, które były przed tobą... Czy usiłował Bóg przyjść i wybrać sobie jeden naród spośród innych narodów przez doświadczenia, znaki, cuda i wojny, ręką mocną i wyciągniętym ramieniem, dziełami przerażającymi, jak to wszystko, co tobie uczynił Pan, Bóg twój, w Egipcie na twoich oczach? (Pwt 4,34). 

    Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!» (Rz 8,15).

Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił (Mt 28,16).

    Gdyby ktoś poprosił o krótkie ujęcie przesłania Starego Testamentu, można by powiedzieć, że polega ono na nieustannym zaangażowaniu Boga w okazywanie bliskości człowiekowi. Od pierwszych kart Biblii Bóg jawi się  jako ten, który nawiązuje dialog z człowiekiem. Dobrze jest sobie o tym przypominać - zapytaj dawnych czasów... Potrzebujemy pamiętać, aby widzieć sens naszego życia, aby widzieć, że jest przepełnione bliskością i miłością Boga.

    Przeciwieństwem miłości nie jest grzech, ale lęk, który skłania nas do nieufności. A z tej nieufności wobec Boga rodzi się wszystko to, co ciemne, co nazywamy grzechem. Wiara nie polega na nieskazitelnym wyznawaniu wiary w jednego Boga, kiedy recytujemy Credo, ale na niezłomnym zaufaniu do Boga jedynego, Boga w Trójcy Osób, Boga żywego. To właśnie zaufanie otwiera nas na miłość i czyni nas Jego dziećmi. Ogień Ducha Świętego rozświetla to wszystko, co zaciemnia w nas Boży obraz, pozwala nam Go poznawać, pozwala nam rozpoznawać siebie jako braci i siostry.

    Apostołowie udają się do Galilei. Wracają do początku, aby sobie przypomnieć, chociaż początek będzie już inny, będzie nowy. Nie są już rozproszeni, ale wezwani, aby głosić, aby świadczyć, aby życiem zdobywać dla Chrystusa innych. 

    Droga ucznia, droga każdej wspólnoty, jest wędrówką przez doświadczenie bezinteresowności Bożej miłości, która prowadzi nas do przeszłości. Stajemy się świadomi własnych ograniczeń, jak i możliwości. Stajemy się świadomi, że wobec naszej niestałości Bóg pozostaje wierny, bliski, wciąż przychodzący z miłości.

1. Jak wygląda moja historia oczami Pana Boga?

Sobota 8. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Urszuli Ledóchowskiej

    Będąc jeszcze młodym, zanim zacząłem podróżować, szukałem jawnie mądrości w modlitwie. U bram świątyni prosiłem o nią i aż do końca szukać jej będę (Syr 51,13-14).

    Kiedy chodził po świątyni, przystąpili do Niego arcykapłani, uczeni w Piśmie i starsi i zapytali Go: «Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę, żeby to czynić?» Jezus im odpowiedział: «Zadam wam jedno pytanie. Odpowiedzcie Mi na nie, a powiem wam, jakim prawem to czynię (Mk 11,27-29).

    Radość i pochwała mądrości. Mądrość jest darem, ale wymaga postawy poszukiwania i umiłowania, przylgnięcia do niej. Znalezionej raz nie można przestać wciąż szukać. Rozwija się bowiem i zachwyca. W jej rozkwicie, jakby dojrzewającego winogrona, rozradowało się nią moje serce... Pozwala się znaleźć tym, którzy jej szukają. 

    Uczeni w Piśmie i arcykapłani stawiają pytania, ale nie szukają mądrości. Ciekawy jest ten dialog . Jezus nie odpowiada im na pytanie, ale sam stawia swoje. Pozostawia nas zaskoczonych - może byśmy chcieli poznać Jego odpowiedź... a On odwraca role, sam pyta. 

    Intencją pytających nie było poznanie prawdy, ale zniszczenie wizerunku Jezusa, potępienie Go i odrzucenie. Bóg nie daje sobą manipulować. Nie musi udowadniać swojego autorytetu - mądrość usprawiedliwiona jest przez swe czyny. 

    Uczeni w Piśmie i arcykapłani nie otwierają się na Mądrość Bożą, która pozwoliłaby im  uświadomić sobie, kogo mają przed sobą, uznać Jezusa za Mesjasza. 

    I nam grozi pokusa łatwych osądów, zamknięcia się na inne możliwości, kiedy inni myślą inaczej od nas. Możemy nie rozpoznać Bożego działania. Trzeba przyjąć zaproszenie do szukania mądrości, nieustannego o nią proszenia, przylgnięcia do niej. 

1. Czy nie uważam, że już wiem i nie muszę szukać?

Piątek 8. Tygodnia Zwykłego

    Wychwalajmy też sławnych mężów i naszych ojców według rodowodu. Owi mężowie - to ludzie miłosierdzia, ich sprawiedliwe czyny nie poszły w zapomnienie (Syr 44,1.10).

Wtedy zwracając się do drzewa, powiedział: "Niech już nikt nigdy nie spożyje z ciebie owocu". Jego uczniowie słyszeli to. Przechodząc rano obok owego drzewa figowego, zauważyli, że jest uschnięte aż do korzeni (Mk 11, 14.20).

    Trochę szkoda, że pierwsze czytanie nie obejmuje całości wypowiedzi mędrca, zawartej w wersetach od 1 do 15. Lepiej widoczny byłby kontrast pomiędzy tymi, którzy zachowali o sobie pamięć, a tymi, o których pamięć wygasła; zniknęli, jakby nie istnieli; byli, jakby nie byli; podobnie ich dzieci po nich. 

    Ludzie miłosierdzia, których wychwala pierwsze czytanie, to ci, którzy byli wierni łasce, przyjęli Bożą dobroć i uczynili z niej użytek wobec bliźnich. Wszystko przemija z wyjątkiem miłości. Wiara i nadzieja przemijają, miłość pozostaje. Święty Jan od Krzyża powie, że będziemy sądzeni z miłości. Pozostanie dobro, które uczyniliśmy, to ono jest nasieniem, które wydaje plon przez pokolenia. 

    Wiara, nadzieja i miłość. Trzy cnoty, które tak mocno są z sobą powiązane. Wiara jest motorem miłości, jest tym, co porusza serce do spełniania dobra, a wszystko łączy się z nadzieją, że dobro czemuś służy, że ma sens, ponieważ istnieje niebo i życie wieczne. 

    I w tym kontekście warto spojrzeć na długą Ewangelię, którą otwiera i zamyka scena z figowcem. Jest ona tłem, centralna scena rozgrywa się w świątyni. 

    Drzewo bez owoców jest symbolem ludu przymierza, który zgromadzony wokół świątyni, powinien wydawać owoce dobra, owoce miłosierdzia. Jezus zbliża się do figowca, podobnie jak przychodzi do serca tego ludu, do świątyni, aby poszukać owoców. I nic nie znajduje. 

    Owszem, w świątyni sprawowany jest oficjalny kult, przypominający szum liści figowca, ale ten kult nie rodzi owoców, nie wpływa na życie, na postawy - brakuje sprawiedliwości, miłosierdzia, troski o bliźniego, brakuje autentycznej modlitwy. 

    Jezus próbuje wskazać poprzez swój gest prawdziwe znaczenie kultu. Nie można uciekać się do religijnych praktyk, zapominając o czynieniu miłosierdzia, o braterskiej miłości. Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie - bezowocny kult. Nie może podobać się Bogu. 

1. Czy moja religijność kształtuje moją postawę wobec świata, drugiego człowieka?

Święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana

    Oto idą dni - mówi Pan - w których zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe. Umieszczę moje prawa w ich myśli, w sercu ich je wypiszę; i będę dla nich Bogiem, a oni będą ludem dla Mnie (Jer 31,31.33b).

    Gdy oni jedli, wziął chleb, wygłosił modlitwę uwielbienia, połamał, rozdał im i powiedział: "Weźcie, to jest moje ciało" (Mk 14, 22).

    Jeremiasz mówi o nowym przymierzu, które Bóg zawrze ze swoim ludem. Jest ono nowe, ponieważ pierwsze zostało złamane niewiernością człowieka, który sprzeniewierzył się swojemu słowu i poszedł za obcymi bogami, odwracając się od swojego Boga. 

    Jednak Bóg jest Bogiem wiernym, zachowuje swoje słowo, które dał ludowi. Bóg jest zdeterminowany, aby nawiązać znów relację ze swoim ludem, zawrzeć z nim nowe przymierze. Ale to przymierze będzie inne. Bóg odnawiając przechodzi zawsze na wyższy poziom. W nowym przymierzu Bóg nie zadowoli się zewnętrznymi znakami, wchodzi w głębszą relację, dotyka wprost ludzkiego serca. To już nie kamienne tablice, ale serce stanie się miejscem poznania Boga dla każdego. 

    Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg realizuje swoją zapowiedź i posyła swojego Syna. Nowe Przymierze wykracza poza granice Narodu Izraela, nikogo nie pomija. Jezus wymazuje kapłaństwo i ofiary Starego Przymierza, ofiarowując Ojcu samego siebie jako Ofiarę przebłagalną za grzechy każdy grzech. Swoją Krwią przypieczętował na zawsze Nowe Przymierze z każdym człowiekiem.

    Abyśmy nigdy nie zapomnieli o tym przymierzu, które z nami zawarł, ustanowił podczas Ostatniej Wieczerzy Eucharystię. Ona przypomina o Jego darze z samego siebie, o Jego miłości. Podczas każdej Eucharystii odnawiamy tę jedyną Ofiarę Jezusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana. 

    Wszyscy, jako Jego uczniowie, uczestniczymy w Jego wyjątkowym Kapłaństwie. W sposób dosłowny wówczas, kiedy dajemy swoje życie naszym braciom i siostrom, kiedy nie próbujemy go egoistycznie strzec, lecz dzielimy je z innymi. 

1. Jak często przyjmuję Eucharystię? Jaka postawa serca temu towarzyszy? Czy nie czynię tego bez zastanowienia?

Środa 8. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Filipa Neri

    Poświadcz tym, których kiedyś jako pierwszych postawiłeś, i spełnij proroctwa wypowiedziane w Twoim imieniu. Daj nagrodę tym, którzy Cię wyglądają, i niech Twoi prorocy odzyskają wiarygodność (Syr 36,14-15).

    Podeszli do Niego Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, i powiedzieli Mu: "Nauczycielu, chcielibyśmy, abyś nam spełnił to, o co Cię poprosimy" (Mk 10,35).

    Wierzący zwraca się ku Bogu, wołając: daj nagrodę tym, którzy Cię wyglądają. Na jaką nagrodę my, wierzący chrześcijanie, mamy nadzieję?

    Święty Augustyn, w ciągu całego swojego burzliwego życia, korzystał z wielu bogactw - nagród świata, by wreszcie je odrzucić, pozostając przy jednej - przy Bogu. To jest upragniona nagroda - cieszyć się Bogiem, Jego obecnością, Jego miłością, tym wszystkim, co wypływa z tej jedności z Bogiem. 

Późno Cię umiłowałem,
Piękności tak dawna, a tak nowa,
późno Cię umiłowałem.
Stworzyłeś nas bowiem jako skierowanych ku Tobie.
I niespokojne jest serce nasze,
dopóki w Tobie nie spocznie.
Powiedz duszy mojej: „Zbawieniem twoim jestem”.
Tak powiedz, abym usłyszał.
Czeka na Twój głos dusza moja, przemów do niej,
powiedz duszy mojej: „Zbawieniem twoim jestem”.
Pobiegnę za tym głosem,
pochwycę Ciebie, Panie!

    Każdy człowiek nosi w sobie pragnienie szczęścia i spełnienia, pragnienie bycia zauważonym. Nie inaczej było w przypadku Jakuba i Jana. Swoje szczęście widzą na ziemski sposób, w wywyższeniu, w zaszczytach, w tym, by być przy swoim Królu, Jezusie. Nie rozumieją, że w tym królestwie panować znaczy służyć. 

    Jezus objawia im istotę swojego Królestwa - jeżeli chcecie być pierwszymi, to bądźcie nimi w służbie, w poświęceniu, w miłości. Kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Jezus pragnie nauczyć prawdziwej drogi, która prowadzi do szczęścia.

    Na filmie poświęconym patronowi dzisiejszego dnia, św. Filipowi Neri, jest taka piękna scena, kiedy główny bohater otrzymuje propozycję bycia kardynałem. Była to forma nagrodzenia go za działalność wśród biednych dzieci Rzymu, dla których stworzył  oratorium. Święty Filip odrzuca kardynalski kapelusz, śpiewając piosenkę, której uczył dzieci: preferisco paradiso - wybieram niebo... W wolności, z radością. Wobec świata, gdzie liczą się zaszczyty, godności, tytuły i przywileje, wobec szlachetnie urodzonych i książąt Kościoła preferisco paradiso...

1. Jakiej nagrody oczekuję od Boga?

Wtorek 8. Tygodnia Zwykłego

    Dawaj Najwyższemu tak, jak On ci daje, hojny dar według swej możności! ponieważ Pan jest tym, kto odpłaca, i siedemkroć razy więcej odda tobie. Nie staraj się przekupić Go darem, bo nie będzie przyjęty, ani nie pokładaj nadziei w ofierze niesprawiedliwej (Syr 35,9-11).

    Wtedy Piotr zaczął mówić do Niego: «Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą». Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu...żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz...a życia wiecznego w czasie przyszłym. Lecz wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi» (Mk 10,28-31).

    Najważniejszym wymiarem kultu, oddawania czci Bogu, jest miłość. Dla Boga liczy się hojność serca człowieka wierzącego, jego postawa gotowa odpowiedzieć na Miłość Boga darem swojego życia. 

    Ta miłość wymaga zdecydowanego zaangażowania, aby odwrócić się od niesprawiedliwości. Nie można składać ofiary, jeśli ręce i serce są puste, bo nie angażowaliśmy wobec zła, które nas otacza, a szczególnie tego zła, które jest naszym udziałem z powodu naszych wyborów czy zaniedbań. Najpierw porzucić zło. 

    Ważna jest też radość, z jaką oddajemy Bogu cześć. Czasem niedzielna Eucharystia przypomina spotkanie smutasów na rytualnym obrzędzie: pytania i odpowiedzi, a wszystko odbija się w nieobecnych twarzach uczestników, zerkających ze zniecierpliwieniem na zegarki, ziewających i znudzonych. Może nie wierzymy, że Bóg czeka i jest bardzo uważny na nasze nastawienie wobec Niego, na naszą postawę. 

    W kontekście wypowiedzi o bogactwie i przez trzecią zapowiedzią Męki, św. Marek próbuje nam powiedzieć, czym jest wiara i naśladowanie Jezusa. Można właściwą postawę ucznia zamknąć w dwóch wymiarach - bezwarunkowa dyspozycyjność wobec Jezusa i Ewangelii, a to wymaga pokory serca. 

    Powołanie do bycia uczniem zawsze wyrywa człowieka z jego przywiązań, zwyczajów, wygód... Wzywa do wierności, aby odnaleźć głębszy sens  życia. Pokora jest natomiast łaską i jednocześnie zobowiązaniem miłości. Pokora pozwala zobaczyć, że bez Niego nic nie możemy, że bez Niego jesteśmy mało znaczącym pyłkiem na szali dziejów, że od Niego otrzymujemy tak wiele darów, każdego dnia...

1. Czy moje serce jest hojne wobec Boga?

    

Święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła

    Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: «Ponieważ to uczyniłeś, bądź przeklęty wśród wszystkich zwierząt domowych i polnych; na brzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę,  pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę» (Rdz 3,14-15).

    Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja» (J 19,26-27).

    Wszystko sięga pierwszych kart Biblii - Słowa, w którym zawarte zostało to pierwsze wołanie miłości Boga do człowieka, który zdradził miłość, zaryzykował własne szczęście i wierność, aby być trochę bardziej i więcej, który nie potrafił docenić swojego uprzywilejowania w rajskim ogrodzie. 

    Ta pokusa więcej, bardziej, jak Bóg jest silna i nieustępliwa. Grzech staje się towarzyszem człowieka. Ten pierwszy grzech rodzi strach, kłamstwo, brak solidarności pośród tych, którzy mieli być dla siebie pomocą, poczucie winy i wstyd. 

    Ale i wtedy pojawia się Boże Miłosierdzie. Bóg nie gniewa się na człowieka, nie złorzeczy. Bóg cierpi wobec tego bólu, który człowiek dopiero poniesie, bo złamał plan Miłości. Już w tym momencie pierwszego upadku Bóg ukazuje człowiekowi plan, który przekracza pierwotny zamysł: człowiek który zachlapał w sobie grzechem  Boże podobieństwo, zostanie zaproszony, by stać się dzieckiem w Bożym Synu - w Jezusie Chrystusie. 

    I w tym  momencie zapowiada rolę Kobiety - Matki wszystkich żyjących, Matki Kościoła. Maryja gromadzi Boże błogosławieństwo dla ludzkości, zachowuje je aż do końca czasów. 

    Godny podziwu jest ten realizm Słowa Bożego, jego trwałość ponad czasem. Słowo rozświetla doświadczenie każdego człowieka: grzech - łaska - zbawienie. Słowo pozwala zobaczyć wstawiennictwo Maryi, która została wybrana i zachowana bez grzechu.

    Odnajduję w tym samego siebie, w moim grzechu i doświadczeniu łaski oraz we wdzięczności za macierzyństwo Maryi nad Kościołem, nade mną. Są takie rzeczywistości, które uznajemy za oczywiste, jak oddychanie powietrzem. Takim jest też posiadanie Matki.

    Matka i Syn. Jezus kończy swoją ziemską misję i w ręce Matki i umiłowanego apostoła składa składa los Kościoła. 

1. Czy jest moim doświadczeniem czułość  Maryi?

    

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego

    Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali (Dz 2,1-2).

    Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5,22-23).

    Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku (J 15,26-27).

    Wieczernik wypełniony oczekiwaniem i lękiem. Drzwi wciąż są zamknięte. Zmartwychwstały przed swoim odejściem jest obecny pośród swojej wspólnoty, aby obdarzać pokojem i nadzieją. Siła, której Duch Święty udziela, uzdalniając do dawania świadectwa Zmartwychwstałemu, objawia się w naszym ludzkim doświadczeniu lęku. 

    Jezus Zmartwychwstały nakazuje oczekiwać. Jeszcze nie nakazuje działania. Tym, co uczniów czyni świadkami, jest działanie Ducha Świętego w ich i naszym kruchym człowieczeństwie. To Duch Święty posyła nas, abyśmy głosili Chrystusa Zmartwychwstałego, dzieląc się wiarą i życiem z ludźmi. 

To Duch Święty pomaga nam wychodzić z naszego zamknięcia, z naszego zastygłego chrześcijaństwa, które stara się pozostać zawsze takie samo, nawet jeśli wszystko wokół się zmienia… bez podejmowania ryzyka poszukiwania nowych dróg i odpowiedzi. Ktoś powiedział: są niebezpieczne nowości, ale są także jeszcze bardziej niebezpieczne antyki… Zdumiewa czasem ta determinacja, by zachować wczorajsze rzeczy, bo są wczorajsze, sprawdzone i odrzucać wszystko, co nowe, co związane jest z poszukiwaniem i zmianą. 

     Jest mało prawdopodobne, by wiara w Boga mgła być zachowana pośród zgiełku  i frywolności współczesnego życia, bez braterskiej wspólnoty, z którą można ją dzielić, w której można w wierze dojrzewać i z którą można o wierze świadczyć.

 

1. Czy moja wiara nie jest wiarą skostniałą i schematyczną?

Sobota 7. Tygodnia Wielkanocy

    Przez całe dwa lata pozostał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili, głosząc królestwo Boże i nauczając o Panu Jezusie Chrystusie zupełnie swobodnie, bez przeszkód (Dz 28,30-31).

    Ten właśnie uczeń daje świadectwo o tych sprawach i on je opisał. A wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe (J 21,24).

    Kończy się czas Wielkanocy i dobiega końca lektura Dziejów Apostolskich  i Ewangelii wg. św. Jana. 

    Możemy oglądać spełnianie się zapowiedzi Jezusa, że Dobra Nowina będzie głoszona aż po świata. 

    Paweł przebywa w Rzymie. Spotyka tych, którzy są uczniami, ale również tych, którzy przychodzą się dowiedzieć. Jego dom otwarty jest dla każdego: dla Żydów i pogan. Przez dwa lata domowego aresztu Paweł wciąż mówi o Jezusie. 

    Z tego miejsca, z niewoli, wychodzą listy pocieszenia - do Kolosan, Efezjan, Filemona i Filipian. W każdych z nich Paweł wyraża nadzieję na swoje uwolnienie. 

    Paweł swoją osobą ukazuje zbawcze działanie Jezusa, jedynego Zbawiciela ludzi. Ukazuje również, jak wiele trzeba wycierpieć, aby głosić to orędzie zbawienia światu, który jest mu wrogi. Ale Bożego Słowa nie da się zatrzymać - dociera aż po krańce ziemi.

    A święty Jan kończy swoją relację o Jezusie osobistym świadectwem - jego świadectwo jest prawdziwe, bo osobiście przeżył to, o czym pisze. Co więcej, cieszył się szczególną bliskością, jego głowa spoczywała na piersi Jezusa, wsłuchiwał się nie tylko w słowa Mistrza, widział nie tylko Jego dzieła. Jan słyszał serce Jezusa. Był tak blisko, jak nikt inny. Mógł usłyszeć to, co tylko serce sercu może powiedzieć, czego nie wyrażą słowa. Może dlatego jego relacja zawiera głębię, która wciąż ukrywa tajemnicę - nie da się przeniknąć umysłem, a serce wciąż potrafi się zachwycać. 

1. Czy staram się słuchać Jezusowego serca?