Wtorek 2. Tygodnia Wielkiego Postu

    Obmyjcie się, czyści bądźcie! Usuńcie zło uczynków waszych sprzed moich oczu! Przestańcie czynić zło! Zaprawiajcie się w dobrem! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie! (Iz 1,16-17).

    Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią (Mt 23,2-3).

    Bóg, zarówno przez proroków Starego Testamentu, jak i przez swojego Syna, nigdy nie przestaje nam powtarzać: przestańcie czynić zło! Zaprawiajcie się w dobrem! Powód jest prosty: kiedy czynimy zło, tracimy wszyscy. Oprócz tego, że krzywdzimy innych, krzywdzimy też samych siebie. 

    Droga dobra jest trudniejsza, ale to na niej rodzą się owoce pokoju serca, szczęścia, które jest możliwe na ziemi, kiedy kochamy, radości z tego, że można pomóc. 

    Zwrot ku dobru i ku Bogu zawsze spotyka się z Bożym miłosierdziem. Dobro Boga wobec człowieka jest oczywista.

    Jezus jest Prawdą. dlatego tak bardzo przeszkadza Mu wszystko, co jest z prawdą sprzeczne. Stąd ostre słowa dzisiejszej Ewangelii wobec tych wszystkich, którzy idą drogą sprzeczną z Prawdą. Mówią i głoszą jedno, a robią coś przeciwnego. Życie odbiega od prawdy, którą głoszą. Ich życie jest kłamstwem. 

    W tych ostrych słowach wyraźnie widać potępienie próżności, zabiegania o ludzką opinie, wynoszenia się nad innych, To nie jest droga prawdy. Prawda nie jest próżnością, jest miłością i służbą wobec bliźniego. 

1. Czy moje zachowanie nie powoduje zgorszenia? 

Poniedziałek 2. Tygodnia Wielkiego Postu

    Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone (Łk 6,36-37).

    Kolejny poniedziałek Wielkiego Postu wydaje się powracać do tego samego przesłania, które usłyszeliśmy tydzień temu, chociaż w innych słowach. Główne przesłanie możemy zamknąć w jednym zdaniu: człowiek sam decyduje o tym, jak będzie traktowany przez Boga: będzie to zależało od tego, jak tutaj traktuje innych ludzi. 

    Taka prosta, a zarazem niesłychanie trudna jest Ewangelia. To jak traktujemy innych świadczy o tym, jak traktujemy Boga i jak chcemy, aby On nas traktował. Mamy uczynić ziemię bardziej podobną do nieba. A to oznacza, że w relacjach, które zawiązujemy, istotne miejsce musi zajmować zrozumienie i przebaczenie. Trzeba podjąć wysiłek, by usunąć osądzanie i potępianie, stosowanie surowej miary i poniżanie innych. 

    Ludzka doskonałość nie polega na wynoszeniu się nad innymi i przyznawaniu sobie prawa do osądzania innych. Ludzka doskonałość sprawia, że potrafimy zrozumieć, okazać współczucie. We współczującym sercu zakorzenia się drzewo doskonałości. I tu rzeczywiście możemy stawać się podobni do Boga: w praktykowaniu miłosierdzia. 

    1. Jak się czuję, kiedy jestem oceniany i osądzany? Czy to jest dla mnie motywacją, by zrezygnować z oceniania i osądzania innych?

II Niedziela Wielkiego Postu

    Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie (Łk 9,29-31).

Ewangeliczne opowiadanie może oślepiać nas błyskami światła, które emanują ze sceny przemienienia. Zasłona, która dotąd skrywa boskość Jezusa, zostaje rozdarta, a uczniowie dostrzegają ulotny przedsmak chwały zmartwychwstania swego Mistrza, opisanej za pomocą bogactwa obrazów. Chwała, widzialna manifestacja obecności Boga, staje się widoczna dzięki przemianie oblicza Jezusa, które staje się chwalebne oraz dzięki szatom, które zaczynają lśnić. Mojżesz i Eliasz, przedstawiciele Prawa i Proroków, również pojawiają się w chwale. Uczniowie zostają otoczeni obłokiem, wchodzą w to wydarzenie, aby uczestniczyć w chwale przemienionego.

Ale jednocześnie Ewangelia rzuca światło na stronę smutną. To wydarzenie rozgrywa się pomiędzy pierwszą a drugą zapowiedzią Jezusa o Jego śmierci, która jest skierowana do uczniów. Święty Łukasz pokaże w tym samym rozdziale, że Jezus schodzi z góry i wyrusza w bolesną drogę do Jerozolimy. Wyraźnie również wskazuje na temat rozmowy przemienionego z Mojżeszem i Eliaszem – odejście, czyli śmierć, która ma się stać udziałem Jezusa w świętym mieście. 

Oba oblicza: krzyża i chwały, śmierci i zmartwychwstania – ukazują prawdę paschalnej drogi Jezusa, która rozświetla też naszą drogę jako wierzących. Nawet tam, gdzie jest dużo światła, pojawia się jakiś cień… w najbardziej pochmurnych wydarzeniach potrafimy odnaleźć promień światła. 

     W postawach uczniów uczestniczących w tym wydarzeniu na górze Tabor, spróbujmy odnaleźć także siebie, swoje reakcje i zachowania. Kiedy spotyka nas nieszczęście, chcemy, aby szybko minęło; trudno nam przyjąć cierpienie, bez względu na postać, w jakim do nas przychodzi: choroby, porażki, samotności… Ale kiedy przeżywamy chwile szczęścia i radości, chcielibyśmy, aby trwały wiecznie i aby czas zatrzymał się w miejscu. Z pewnością w słowach Piotra rozpoznajemy echo naszych własnych: jak dobrze nam tu jest, jak piękne jest to, co przeżywamy, jak dobrze czujemy się w tym środowisku czy z tymi ludźmi…

Być może pragnienie wyrażone przez Piotra odpowiada obu tym naszym reakcjom: ucieczce przed bólem i podtrzymaniu szczęścia.

1. Czy próbuję w modlitwie i Bożym Słowie szukać światła dla trudnych wydarzeń w moim życiu?

Sobota 1. Tygodnia Wielkiego Postu

    Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują (Mt 5,43-44).

    Wymaganie Jezusa, nawet w kontekście tego, co dzieje się na Ukrainie, wydaje się trudne do zrealizowania. Łatwo nam deklarować miłość wobec nieprzyjaciół, kiedy problem nie dotyka nas bezpośrednio. Możemy nawet deklarować miłość do całego świata i to nawet z przekonaniem, że tak jest. Dopiero kiedy nieprzyjaciel ma znaną nam twarz, pojawia się problem. 

    Ale zanim zaczniemy w ogóle zastanawiać się nad miłością nieprzyjaciół, może warto najpierw zastanowić się nad miłością do przyjaciół, do bliskich, do tych wszystkich, których Pan Bóg stawia każdego dnia na naszej drodze. Czasem nawet wyciągnąć ku nim rękę w geście przywitania; czasem wyciągamy, bo trzeba, ale nie zawsze jest to po naszej myśli. 

    A przecież to właśnie ten prosty gest wyciągniętej dłoni, poranny uśmiech i cześć czy dzień dobry wobec tych, z którymi dzielimy życie, codziennie życie, jest najprostszym przejawem miłości. Trudno wchodzić w głębsze relacje, skoro powitanie rodzi się w bólu. A skoro to takie trudne, to o ewangelicznej miłości trudno mówić. 

    Może warto ten pierwszy tydzień Wielkiego Postu zakończyć postanowieniem, żeby zaczynać dzień pozdrowieniem najbliższych, tych, z którymi pracuję - to właśnie z nimi spotykamy się na co dzień.

1. Jak wyglądają moje relacje z tymi, których spotykam na co dzień?

Piątek I Tygodnia Wielkiego Postu

    Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj!; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: Raka, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: "Bezbożniku", podlega karze piekła ognistego (Mt 5,21-22).

    Czytam te dwa zdania z Ewangelii wg św. Mateusza jakby po raz pierwszy. Słyszeliście, że powiedziano... a Ja wam powiadam... Pomaga mi w tym czytaniu refleksja jeszcze kardynała, późniejszego papieża Benedykta. 

    Zgodnie z tym fragmentem Ewangelii Chrystus jest kimś więcej niż prorokiem, kimś więcej niż nowym Mojżeszem. Aby "zobaczyć" to głoszenie Ewangelii, musimy skupić całą naszą uwagę na jej czytaniu. Antytezą nie jest "Mojżesz powiedział - Ja mówię"; antytezą jest "powiedziano - Ja mówię". To bierne "powiedziano" jest hebrajskim sposobem ukrycia imienia Boga. Aby uniknąć świętego imienia, a także słowa "Bóg", używa się głosu biernego, a przecież wszyscy wiedzą, że podmiotem nienazwanym jest Bóg. Dlatego w naszym języku antyteza ta powinna być tłumaczona  w następujący sposób: "Bóg powiedział do starożytnych, ale Ja wam mówię". Stwierdzenie to odpowiada dokładnie rzeczywistości historycznej i teologicznej, ponieważ Dekalog nie był słowem Mojżesza, ale słowem Boga, którego Mojżesz był jedynie pośrednikiem. Jeśli zastanowimy się nad tą konkluzją, odkryjemy coś niespotykanego: Jezus przemawia do nas na tym samym poziomie co Bóg, nie tylko jako nowy Mojżesz, ale z takim samym autorytetem jak Bóg. To "Ja" jest boskim "Ja". Bóg mówił do starożytnych; ten sam Bóg nie mówi czegoś innego w "Ja" Chrystusa, ale coś nowego: "To co dawne przeminęło, a oto wszystko stało się nowe (2 Kor 5,17).

    To, co powiedziano było dobre, było ważne. Ale nawrócenie, rzeczywistość Królestwa Bożego, wymaga czegoś więcej. Wymaga nowych postaw, w których ważna jest nie tyle zewnętrzna strona, ile wnętrze człowieka, czystość jego serca. Nie wystarczy już nie zabijać, trzeba się ze sobą pojednać. Mojżesz należy do przeszłości, a wraz z nim Synaj. Trzeba wejść na górę Błogosławieństw i odnaleźć się w orędziu Jezusa. 

1. Gdzie jestem w drodze pomiędzy Synajem a Górą Błogosławieństw?

(zacytowany fragment z rekolekcji watykańskich wygłoszonych w I Tygodniu Wielkiego Postu 1983 roku przez kard. J. Ratzingera)

Czwartek 1. Tygodnia Wielkiego Postu

    Królowa Estera, przejęta grozą śmierci, zwróciła się o pomoc do Pana. "Panie mój, nasz Królu, ty jesteś jedyny. Pośpiesz na ratunek mnie, samotnej i poza Tobą niemającej nikogo pomocnego, bo grożące mi niebezpieczeństwo już jest w zasięgu ręki" (Est 4,17k.l).

    Jeśli zatem wy potraficie, choć zepsuci jesteście, dawać swym dzieciom dobre dary, to o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, proszącym Go (Mt 7,11).

 

     Bóg jest Panem historii. Plan zbawczy, jak widzimy to w dzisiejszej liturgii, wypełnia się dzięki modlitwie Estery, która woła w imieniu swojego ludu. 

    Modlitwa Estery zasługuje na podziw i szacunek. Pierwszym krokiem w tej modlitwie, mimo ciężkiego doświadczenia, w jakim naród wybrany się znalazł, jest ufność wobec Boga, który jest jedynym Obrońcą i Panem. Tylko On może przekreślić plany, które przygotowuje zło. 

    Uniżenie przed Panem.  Świadomość własnej kruchości, małości, niewystarczalności. I zaangażowanie całej siebie w modlitwę. To nie są tylko słowa, w modlitwie jest cała Estera. Rezygnuje z własnego wywyższenia, ozdób i przepychu, który ją otacza. Posypuje swoje ciało popiołem, jakby chciała wyznać - jestem prochem, nic nie znaczę; wszystko jest w Twoich rękach. To nie znaczy, ze zrezygnuje z działania. Podejmie je, ale po zawierzeniu całej siebie Bogu i po rozeznaniu przed Bogiem, jak należy postąpić. 

    Bóg wysłucha jej modlitwy i odwróci los, który według kalkulacji zła jest już przesądzony. 

    Na taką modlitwę, jako skuteczne narzędzie, wskazuje Jezus, który był Człowiekiem modlitwy. Uczniowie mogli obserwować to Jego zawierzenie Ojcu. Prosili, aby nauczył ich tego. 

    I kiedy Jezus zaczyna wprowadzać uczniów w modlitwę zaczyna nazywać Boga Ojcem. Miłość rodziców do dziecka wydaje się najbliższa miłości Boga wobec człowieka, z całą świadomością, że miłość ziemskich rodziców ma swoje ograniczenia - zepsuci jesteście. Miłość Boga przewyższa miłość rodziców, którzy przecież kochają bezinteresownie, obdarzają darami, nie oczekując nic w zamian. 

    Modlitwa to także prośba. Trudno wyobrazić sobie dziecko, które nie prosi o nic swoich rodziców. I takiej postawy, pełnej zaufania, otwartej i potrafiącej prosić Ojca, uczy nas Jezus. Jesteśmy zaproszeni do zaufania wobec Boga, zaufania, którego uczą nas dzieci z ufnością proszący rodziców. 

 

1. Czy nie zniechęcam się w modlitwie?

Środa 1. Tygodnia Wielkiego Postu

    Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: «Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona». I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego (Jon 3,4-5).

    A gdy tłumy się gromadziły, zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza (Łk 11,29).

    Czterdzieści dni. Za półtora miesiąca będzie już za późno. Królestwo Boże jest na wyciągnięcie ręki. Trzeba się nawrócić i podjąć pokutę. Tak rozumieli to mieszkańcy Niniwy. 

    Jak to się stało, że mieszkańcy Niniwy uwierzyli? To pytanie postawił jeszcze jako kardynał papież Benedykt XVI. Mieszkańcy Niniwy musieli uznać, że to, co odnosi się do ich rzeczywistości, w przepowiadaniu Jonasza jest prawdą. Grzech miasta był czymś oczywistym, co więcej, zdali sobie sprawę, że ten grzech niszczy miasto. Nawrócenie było jedynym możliwym sposobem, żeby je uratować. 

    Przepowiadanie Jonasza odkrywa prawdę, uświadamia im prawdę, ale do tego potrzeba szczerości słuchaczy. 

    Odwróceniem tej sytuacji jest postawa rodaków Jezusa. Tam brakuje szczerości i otwartości. Proszą o znak, o coś, co ponad wszelką wątpliwość wskazałoby na to, że On jest Mesjaszem. Tę samą prośbę Jezus słyszał już na pustyni i ani wtedy, ani teraz nie odpowie zgodnie z oczekiwaniem rozmówców.

    Wszyscy jesteśmy po trosze jak tamci Żydzi. Wszyscy chcemy, prosimy i szukamy znaków, pewników i zapewnień. Szukamy objawień i dowodów na prawdziwość tego, w co wierzymy i co praktykujemy. 

    Syn Człowieczy będzie znakiem... Ten znak Jonasza nie odnosi się w tym wypadku do zmartwychwstania Jezusa trzeciego dnia, na podobieństwo Jonasza, który po trzech dniach zostaje zwrócony życiu. Odnosi się do faktu, że Jonasz był znakiem sam w sobie, bez potrzeby dokonywania cudów. Miał tylko Słowo, Boże Słowo. I to na ziemi pogan, a oni mu uwierzyli. 

    Jezus jest kimś więcej. Czyni cuda, naucza z mocą. A oni Mu nie uwierzyli. Prawdziwym znakiem jest Jezus, Jego osoba. Jest znakiem Ojca: Kto mnie zobaczył, zobaczył i Ojca.  Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał. Uwierzyć. Uznać Go za Syna Bożego, za Mesjasza, za Boga. 

1. Czy towarzyszy mi świadomość, że nie można marnować Bożych natchnień i łaski?

Wtorek 1. Tygodnia Wielkiego Postu - wsp. dowolne św. Faustyna Migueza (pijara)

    Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa (Iz 55,10-11).

    Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! (Mt 6,8b-9).

    Słowo Boże jest skuteczne. Chociaż nie potrafimy zobaczyć skuteczności deszczu, kiedy pada, to jednak woda ta sprawia, że ziarno przynosi owoce, daje życie i pożywienie. 

    Słowo Boże działa podobnie. Nie zawsze porusza od razu, ale działa. Domaga się odpowiedzi od człowieka, domaga się nawrócenia. Kiedy błagamy Boga o przebaczenie, Bóg udziela nam go bezinteresownie.

    I modlitwa zostawiona nam przez Jezusa. Prosta i głęboka. Dla wielu pierwsza modlitwa, której się nauczyli. W tej modlitwie wyznajemy, że Bóg jest Panem naszego życia, w Nim bije źródło naszego istnienia. Człowiek jest biedakiem, który o wszystko musi prosić Boga. 

    On wie, czego potrzebujemy. Dlatego nie potrzeba długich przemówień. Bóg pragnie naszego serca.

    Prosimy Boga o przebaczenie naszych grzechów. To być może największa prośba, jaka kierujemy do Boga. Z doświadczenia wiemy, co oznacza ciężar grzechu w naszym życiu.  I bez względu na to, jak bardzo byśmy się starali, o własnych siłach o własnych siłach nie uwolnimy się od niego. Potrzebujemy Bożej pomocy. Dlatego błagamy o przebaczenie.

    Ale ta prośba ma charakter warunkowy. Jezus zakłada wzajemne przebaczenie. Jeśli nie przebaczycie... to jest warunek. Nie możemy prosić Boga o przebaczenie, jeśli nasze serce nie potrafi przebaczyć innym. Nie można żyć w sposób prawdziwie chrześcijański, jeśli to prawo nie zostanie wyryte głęboko w naszym sercu w taki sposób, aby determinowało nasze postępowanie jako wierzących.

1. O jakim działaniu Bożego słowa w moim życiu mógłbym zaświadczyć?

Poniedziałek 1. Tygodnia Wielkiego Postu

    Pan powiedział do Mojżesza: «Mów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz! (Kpł 19,1-2).

    "Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie" (Mt 25,34-36).

    Aby dobrze zrozumieć przesłanie pierwszego czytania, warto zacząć od Ewangelii, która przywołuje przed nasze oczy obraz sądu, jaki będzie miał miejsce u końca czasów. Znamy ten obraz, ale pozwólmy mu z nową mocą przemówić do naszych zmysłów i wyobraźni. 

    Święty Mateusz artyzmem opowiadania pozwala nam wyobrazić sobie tę scenę. Sąd Ostateczny. Siła sugestii musi jednak ukierunkowana na coś najważniejszego: na końcu naszego życia będziemy sądzeni, - co do tego nie ma wątpliwości - ale ten sąd nie będzie podobny do tych procesów, które dokonują się w naszym świecie. Ludzkie sądy opierają się na tym, co obrzydliwe, co nie jest piękne, na tym, co zostało źle zrobione, na błędach.

    Sąd Boży opiera się na innym fundamencie: na uczynkach miłosierdzia, które spełniliśmy. Nie opiera się ani na błędach, które popełniamy, ani na wyjątkowych czynach, których dokonujemy. Bóg liczy na miłosierdzie. Im więcej miłosierdzia okażemy, tym większym miłosierdziem Bóg nas obejmie u kresu naszych dni. 

    I pierwsze czytanie w sposób praktyczny ukazuje nam też, na czym to polega. Świętość, w tym ujęciu, w którym ukazuje ją tekst Księgi Kapłańskiej ma więcej wspólnego z miłosierdziem niż z wyobrażeniem doskonałości moralnych cnót. 

    Świętość i miłosierdzie to synonimy. Im większe miłosierdzie, tym większa świętość. A im większa będzie nasza świętość, tym bardziej upodobnimy się do tego, Który jest Święty.

1. Jakie uczynki miłosierdzia podejmę w tym czasie Wielkiego Postu?

I Niedziela Wielkiego Postu

    Pełen Ducha Świętego, powrócił Jezus znad Jordanu i przebywał w Duchu Świętym na pustyni czterdzieści dni, gdzie był kuszony przez diabła. Nic w owe dni nie jadł, a po ich upływie odczuł głód (Łk 4,1-2).

Święty Łukasz, jak żaden inny z ewangelistów, podkreśla działania Ducha Świętego zarówno w życiu Jezusa jak i we wspólnocie Jego wyznawców. I dziś słyszymy słowa, że to Duch prowadzi i towarzyszy Jezusowi, wyprowadzając Go na pustynię, zanim rozpocznie misję powierzoną Mu przez Ojca. To ten sam Duch, który rozlany w naszych sercach i sprawił, że staliśmy się Bożymi dziećmi.

     Może warto rozpocząć naszą wielkopostną podróż od uświadomienia sobie tej obecności Ducha Świętego w nas, życia, do którego Duch wzywa oraz mocy, którą On daje, byśmy dotarli do celu. Uświadomić sobie Jego obecność i pokornie prosić na początku Wielkiego Postu o Jego pomoc, o to, byśmy się nie opierali Jego działaniu w nas, byśmy podjęli współpracę z Nim, by nasze życie i życie innych stało się pełniejsze, bardziej ludzkie, pełne nadziei. 

Duch wyprowadza dziś na pustynię. W Biblii pustynia ma wiele znaczeń. To miejsce, gdzie Izrael doświadcza pokus w swojej drodze do ziemi obiecanej; gdzie doświadcza Bożego milczenia, pustki i samotności; gdzie buntuje się i porzuca swojego Boga, aby zwrócić się ku bożkom. Ale pustynia jest także i przede wszystkim, miejscem modlitwy, spotkania z Bogiem, pierwszej miłości, miłosierdzia i wierności  Boga pomimo grzechu Jego ludu; jest miejscem daru przymierza. 

     Podczas wędrówki przez pustynię Izrael ulega licznym pokusom, jakie oferuje pustynia. Jezus pokazuje nam, że istnieje alternatywa wobec sideł zła, polegająca na zdecydowanym stawieniu oporu. Nie sami, ale w zjednoczeniu z Duchem i w owocnym dialogu ze Słowem, przez które Bóg objawił się ludziom. Napisane jest…, napisane jest…, powiedziano… odpowie Jezus temu, który będzie chciał Go odciągnąć od powierzonej Mu misji. Naród wybrany na pustyni swojego ratunku szukał w złotym cielcu – Syn Boży całą swoją ufność złożył w Ojcu. 

     Łukasz kończy swoje opowiadanie o pobycie Jezusa na pustyni zdaniem, które mówi o nieustannej walce. Gdy diabeł dopełnił całego kuszenia, odstąpił od Niego aż do czasu. Jezus nie był kuszony tylko raz, jak i my nie jesteśmy kuszeni tylko raz.

    Potrzebujemy mocy Ducha Świętego, aby trwać w jedności z Bogiem, zwłaszcza wtedy, kiedy zło pokazuje swoje okrutne pazury, a ufność w Bożą dobroć słabnie. Bez Jego pomocy Zły zawsze zasieje zamęt w naszym sercu. 

1. Jaki mój słaby punkt jest najczęstszym miejscem ataku złego ducha?

Sobota po Popielcu

    Jeśli u siebie usuniesz jarzmo, przestaniesz grozić palcem i mówić przewrotnie, jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się południem (Iz 58,9b-10).

    Na trudny czas, wobec wydarzeń, które obserwujemy, a może w wielu wypadkach uczestniczymy, Bóg daje nam Słowo, które jest światłem pośród mroków. 

    Prorok Izajasz uświadamia nam, że jest możliwy inny sposób życia, że ludzie mogą być braćmi, że to jest konieczne, aby nimi byli. Inaczej nasze serce nigdy nie dozna szczęścia, którego pragnie. 

    Postu nie można zaszufladkować do kategorii tego, co można i czego nie należy robić. Trzeba zrezygnować ze wszelkich złych uczuć, otworzyć się na dobroć, na miłosierdzie. Okazać serce, otoczyć troską i opieką braci, którzy są w gorszej sytuacji od nas.

    Odrzucić zło to pozwolić, aby w naszym życiu pojawiło się światło, które rozświetli ciemności naszego serca. 

    Bóg nie akceptuje postawy, która sprowadza post do zewnętrznego rytuału, bez nawrócenia serca. 

1. Z jakiego jarzma powinienem wyzwolić własne serce?

Piątek po Popielcu - Święto św. Kazimierza , królewicza

    Będąc jeszcze młodym, zanim zacząłem podróżować, szukałem jawnie mądrości w modlitwie. U bram świątyni prosiłem o nią i aż do końca szukać jej będę (Syr 51,13-14).

    Czcimy św. Kazimierza, królewicza, chociaż wydaje się taką postacią z nie naszej bajki, nie na nasze czasy. Ale wiemy też o nim niewiele. 

    Był drugim synem Kazimierza Jagiellończyka, władcy Polski i Litwy.  Ważną rolę w jego życiu odegrał Jan Długosz, kanonik krakowski. To dzięki niemu Kazimierz ukształtował w sobie wielką pobożność oraz poczucie moralności. Kształtowanie cnót towarzyszyło mu przez całe życie.

    Kiedy ukończył siedemnaście lat, towarzyszył swojemu ojcu w sprawach publicznych i podróży na Litwę. Życie dworskie nie przeszkadzało mu jednak w praktykowaniu cnót oraz rozwijaniu duchowości. Szczególnie przyciągała uwagę jego miłość do ubogich, czystość serca, życzliwość, pokora, roztropność oraz surowość życia. Żył duchem pokuty i umartwienia. 

    Kiedy w roku 1483 chciano go ożenić z córką cesarza, Kazimierz odmówił - wybrał życie w celibacie. Był już wtedy chory na gruźlicę i lekarze twierdzili, że małżeństwo będzie korzystne dla jego zdrowia, ale nie dał się przekonać do zmiany swojego postanowienia. 

    Zmarł na zamku w Grodnie, wyczerpany gruźlicą, r marca 1484 roku. Ciało przewieziono do Wilna, gdzie otoczony był wielką czcią. Ogłoszono go patronem Litwy i jednym z patronów Polski. 

    Kiedy przygotowywano się do jego kanonizacji, po otwarciu trumny, odnaleziono skopiowany tekst hymnu, który odmawiał każdego dnia: Omni die dic Mariae - Duszo moja, rzecz to twoja co dzień Maryję sławić... To właśnie ze zwojem w ręku, na którym widnieje hymn, przedstawiany jest św. Kazimierz w ikonografii.

1. Która z cnót Kazimierza królewicza jest dla mnie szczególnie cenna?

    

Czwartek po Popielcu

    Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, kładąc przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo (Pwt 30,15.19).

    Potem mówił do wszystkich: «Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje! (Łk 9,23).

    Znakiem popiołu rozpoczęliśmy Wielki Post. Z całą świadomością tego, że to tylko zewnętrzny znak rozpoczęcia drogi. Popiół nie zbawia! Tym, który daje życie, jest Bóg!

    Ta droga, którą ruszamy ma jasną perspektywę - Wielkanoc. Ale jednak trzeba tę drogę przebyć. Trzeba się przygotować, umieć pokonywać przeszkody, wiedzieć, na kogo można liczyć, gdzie szukać pomocy, kiedy dopada zmęczenie. I nie iść z posępną głową zwieszoną jak sitowie, ale cieszyć się krajobrazem, widzieć horyzont Zmartwychwstania. 

    I Pan Bóg na samym początku tej drogi daje nam mocne słowo: albo złożymy naszą ufność w Bogu, albo przegramy na tej drodze, nie dojdziemy. Wędrówka jest kwestią dobra i zła, podążania drogą, którą wskazuje sam Bóg lub też poszukiwania własnych ścieżek i skrótów. To sprawa życia i śmierci. Tu nie ma pośrednich rozwiązań. Jest radykalizm zaproszenia. Ten, kto wybierze życie - plan Boga, będzie żył. Ten, kto wybierze śmierć, zginie. 

    Na początku tej wielkopostnej drogi warto zadać sobie pytanie o życiowe wybory - co wybieramy, jak zamierzamy przeżyć Wielki Post. I to jest kwestia życia i śmierci, błogosławieństwa lub przekleństwa. Droga Wielkiego Postu nie jest jedyna, ma swoją alternatywę. Wybierajcie więc życie!

    Liturgia nie próbuje nas oszukiwać. Już od pierwszego dnia wyraźnie wskazuje, że droga wielkopostna to jest droga sukcesu usłana kobiercami. Przechodzi nawet przez śmierć. Kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa. Trzeba dać umrzeć temu, co nas degraduje jako ludzi, dać umrzeć pragnieniom poklasku, powszechnej akceptacji, zabieganiu o "właściwą" opinię. 

    Droga Wielkiego Postu to droga umierania dla tak wielu egoistycznych pragnień, które są obecne w naszym sercu i sprawiają, że zamykamy się na życie, wybierając śmierć. 

    Zyskujemy życie, kiedy potrafimy wyjść poza siebie, poza ciasny horyzont osobistych korzyści i zysków. 

1. Jakie moje wybory nie prowadzą do Życia? Z czego powinien się wyzwolić?

Środa Popielcowa

    Nawróćcie się do Pana Boga waszego! On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niedoli (Jl 2,13).

    Gdyby nasze życie było konsekwentne i uczciwe, bez niepowodzeń i niewierności - Środa Popielcowa i Wielki Post byłyby zbędne. Każdy z nas przecież przeżył swoje osobiste spotkanie z Jezusem, został zauroczony Jego osobą, Jego miłością, Jego słowami, Jego obietnicami... Kiedy zaprosił nas, byśmy poszli za Nim, przyjęliśmy Jego zaproszenie: Pójdę za Tobą dokądkolwiek się udasz...

    Nie zawsze jednak jesteśmy wierni temu słowu. Od czasu do czasu odwracamy się od Niego, by ruszyć na drogi inne od tych, które wyznacza nam Ewangelia, opuszczamy dom w złudnej nadziei, że osiągniemy większe szczęście niż to, które daje przyjaźń z Nim. 

    Ilekroć porzucamy Jezusa, życie przychodzi nam z pomocą i wywołuje jakiś wstrząs, byśmy mogli znów odkryć i zobaczyć, jak bardzo błędne jest nasze myślenie. To zarazem gorzkie i dobre doświadczenie. Za każdym razem, kiedy wchodzimy w grzech, gdy odwracamy się od Boga, nasze serce dotyka smutek. 

    Doświadczamy tego, że Jezus i Jego Ewangelia dają radość sercu, wypełniają je nadzieją. 

    Nie czujemy się dobrze z naszymi grzechami, nie dają nam one szczęścia, którego szukamy. I wtedy z serca udręczonego grzechem wyrywa się wołanie dziecka, które cierpi: wrócę do mego Ojca. Pragniemy tych dłoni Ojca, które obejmują miłością i zapraszają do stołu.

    Uzewnętrznieniem pragnienia powrotu, które odzywa się w naszym sercu, jest popiół, który przyjmujemy dzisiaj na nasze głowy. Przyjmujemy popiół, ale prosimy Ojca, aby przemieniał nasze serca, aby otwierał je na swoje Słowo - Syna. 

1. Jakie oczekiwania rodzi we mnie Popielec?

Wtorek 8. Tygodnia Zwykłego

    Na wzór Świętego, który was powołał, i wy stańcie się święci w całym waszym zachowaniu. Przecież jest napisane: " Będziecie święci, bo Ja święty jestem" (1P 1,15-16).

Odezwawszy się Piotr, tak Go zapytał: "Oto my zostawiliśmy wszystko i poszliśmy z Tobą" (Mk 10,28).

    Zbawienie, pełnia życia, udział w zmartwychwstaniu - to wszystko jest naszym udziałem dzięki Chrystusowi. Jego przyjście, zapowiadane przez proroków, ale to my, którzy urodziliśmy się po Chrystusie mamy to szczęście, że zostaliśmy przez Niego odnalezieni i powołani do jedności z Nim. Mamy nasze życie zjednoczyć z Jego życiem, być Jego naśladowcami, pójść Jego drogą, uczyć się Jego postawy wobec Ojca, wobec innych ludzi i wobec samym siebie oraz wobec rzeczywistości, która nas otacza. 

    To sposób, aby zostać włączonym w zbawienie, które On nam oferuje, aby stawać się świętym tak, jak Święty jest Ten, który nas powołał. 

    Święty Marek mówi o pytaniu Piotra, ale jakby urywa wypowiedź. Pytanie staje się stwierdzeniem, a może wątpliwością, czy rzeczywiście wszystko zostawili... A jednak Jezus odpowiada na to niedokończone pytanie...

    Wielu świętych prowadziło z Jezusem zupełnie inny dialog od tego, który rozpoczął Piotr. Kiedy poszli za Jezusem, nie pytali, co otrzymają, ale prosili  Go o to, by zawsze mogli cieszyć się Jego obecnością, Jego przyjaźnią... wszystko inne jest drugorzędne. 

    Święty Paweł posunie się nawet do stwierdzenia: Wszystko uważam za stratę z powodu nadrzędnej wartości poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana... i uważam to za śmieci, byleby tylko Chrystusa pozyskać. Piotr i apostołowie dopiero są na drodze, aby to zrozumieć, że największa wartość to Jezus, w którym otrzymujemy wszystko co potrzebne, by zdobyć świętość. 

1. Z czego najtrudniej mi zrezygnować na drodze ku Bogu?

Poniedziałek 8. Tygodnia Zwykłego

 

   On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie. Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym (1 P 1,3-5).

    Piękny początek Listu św. Piotra. Słowa, które pomagają nam odnaleźć głęboką prawdę o naszej rzeczywistości - wszystko, czym możemy się cieszyć w życiu, jest darem. Wszystko otrzymaliśmy. Nikt, choćby nie wiem jak potężny, nie może sam sobie dać życia. A to właśnie życie jest niezbędnym warunkiem wszystkiego, co dzieje się później w każdej osobistej historii. 

    Piotr dodaje coś więcej: zrodził nas do żywej nadziei... To zachęta, by poświęcić czas na wniknięcie w siebie, popatrzenie na swoją historię, poszukanie w niej Boga, na dziękczynienie.

    Już teraz żyjemy w przestrzeni, która jest obejmowana przez Boga, a Jego łaska pozwala nam stawiać czoła życiu, z jego możliwościami i ograniczeniami, radościami i cierpieniem, sukcesami i porażkami. Jesteśmy w drodze ku pełni, za którą tęskni serce człowieka.

    Często z trudem przychodzi nam zaakceptować ten fakt daru, ponieważ wydaje się, że w nasze DNA została wpisana potrzeba uznania, osiągnięć, samorealizacji. Takie postawy są też promowane w naszym społeczeństwie i czasem stają się celem w życiu - efekt, to się liczy. 

1. Czy potrafię zobaczyć, że moje życie jest darem? dla mnie i dla innych?

VIII Niedziela Zwykła

Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną  w dół obydwaj? Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? (Łk 6,39.41).

Przy pewnej okazji Jezus powiedział, że nie ma nic ukrytego, co by nie zostało ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie zostało odkryte. O tym mówią nam między innymi dzisiejsze czytania. 

    W czasach Jezusa, podobnie jak dzisiaj, wiele uwagi poświęcamy temu, co zewnętrzne, pewnym pozorom, aby pokazać się ludziom z jak najlepszej strony. Dlatego często zakładamy maski, aby ukryć to, kim naprawdę jesteśmy. Być może zakładamy te maski, kiedy wychodzimy do pracy, kiedy spotykamy się z przyjaciółmi, nawet kiedy przychodzimy do kościoła, by uczestniczyć w Eucharystii – i nie chodzi mi wcale o te maski, które wymusiła pandemia…

     Udajemy kogoś, kim nie jesteśmy. Maska to nic innego jak oszustwo. A kiedy wracamy do domu, zdejmujemy maskę i znów jesteśmy sobą. Ale wcześniej czy później zostaje to odkryte. 

Wszyscy znamy osoby, które dbają o pozory, o to, by dobrze wypaść, które bardzo się starają, by nie dać poznać swojego fałszu. I nie chodzi tu tylko o polityków czy osoby publiczne, które podlegają tej pokusie maskowania swojego prawdziwego oblicza – my też jesteśmy na to narażeni. 

     Jezus wiedział, że to była normalna praktyka wśród prominentnych ludzi Jego czasów, obejmowała zarówno świat polityki, społecznych relacji oraz religii. I nie chciał, aby Jego uczniowie podążali taką drogą fałszu. Chciał, by rzeczywiście byli dobrymi, a nie tylko udawali dobrych, by byli miłosiernymi i mądrymi, a nie sprawiali tylko takie wrażenie. 

W Bożym Królestwie pozory są bezwartościowe, bez względu na to, jak bardzo będą wyszukane te wszystkie maski, które staramy się ubierać, aby lepiej wyglądać. 

Jezus widzi również, że niektórzy z Jego uczniów, zamiast dojrzewać wewnętrznie, korygować swoje wady, swój egoizm i inne duchowe niedociągnięcia, woleli obwiniać innych za swoje wady. I w związku z tym daje nam wskazanie, byśmy najpierw zadbali o usunięcie belek z własnych oczu i serc, bo one przeszkadzają dobrze widzieć. Dopiero wówczas, z czystym sercem i spojrzeniem, będziemy mogli pomagać innym i prowadzić ich po drogach Królestwa. 

    Ewangelii nie można udawać, trzeba nią żyć. Zachowywanie pozorów nie otwiera drzwi Królestwa. Pozory mogą dawać jedynie chwilowe poczucie szczęścia. W dłuższej perspektywie rodzą smutek i frustrację. Potrzeba troski o wnętrze, o serce, trzeba usuwać z niego wszystko, co oddala nas od Boga. 

1. Czy dbam o własne duchowe życie i ciągłą pracę nad swoimi wadami? 

Sobota 7. Tygodnia Zwykłego

    Spotkało kogoś z was nieszczęście? Niech się modli! Jest ktoś radośnie usposobiony? Niech śpiewa hymny! Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone (Jk 5,13-15).

    Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: «Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; (Mk 10,13-14).

    Relacja z Bogiem ma zbawienny wpływ na relacje we wspólnocie wierzących. I o tym mówi dzisiaj św. Jakub. To modlitwa umacnia i oczyszcza więzi pomiędzy ludźmi. To modlitwa wzajemna za siebie sprawia, że każdy czuje się ważny i potrzebny nie czuje się ignorowany. Modlitwa za innych jest skuteczną obroną przed obojętnością na drugiego. 

    Taka modlitwa kształtuje i pogłębia relacje, umacnia miłość i nadzieję. Wzajemnie dla siebie stajemy się pośrednikami łaski i przebaczenia. Stajemy się żywym obrazem historii zbawienia, której Bóg dokonuje w nas. Wzajemna modlitwa, przebaczenie urazów sprawiają, że wspólnota staje się miejscem doświadczenia konkretnego i codziennego działania zbawczego Boga.

    Szczęśliwe dzieci zawsze trochę hałasują. Nie mogą nie wyrażać swojego szczęścia. Zaczynają zachowywać się inaczej, kiedy przestaną być szczere, kiedy ukryją swoją radosną witalność. Wtedy trzeba je zachęcać do śmiechu. 

    Dla Jezusa dzieci są żywym przykładem tego, jak żyć darem Królestwa. Dzieci nie zabiegają jeszcze o obronę nazwiska przed ludzkimi opiniami, nie wiedzą, co znaczy protokół właściwego zachowania. Potrafią  jednak jak żaden z dorosłych otworzyć swoje dłonie przed tym, który ofiarowuje im dar i podziękować z radością w oku. Czynią to z uśmiechem, który oczarowuje i sprawia, że można się zachwycić. 

    I tego oczekuje od nas Jezus - otwartego serca na dar Królestwa i radosnego przyjęcia tego, co Ojciec ofiaruje. 

1. Czy moja modlitw obejmuje tych, z którymi dzielę życie?

Piątek 7. Tygodnia Zwykłego

    Za przykład wytrwałości i cierpliwości weźcie, bracia, proroków, którzy przemawiali w imię Pańskie. Oto wychwalamy tych, co wytrwali (Jk 5,10-11).

    Jakub zachęca swoich czytelników, nas również, do przyjęcia cierpienia, do wytrwałości i cierpliwości. Nie ma wątpliwości, że naśladowanie Chrystusa niejednokrotnie związane jest z cierpieniem. 

    Cierpienie może być spowodowane wieloma przyczynami: to mogą być nasze własne niepowodzenia, zniechęcenie, nieprzychylne nastawienia innych, czy cierpienie, które wprost dzieje się na naszych oczach z powodu chorej ambicji i władzy.

    Tym, na co Jakub wskazuje, a co jest źródłem cierpienia, jest niedoskonałość, z jaką praktykuje się miłość we wspólnocie chrześcijańskiej. To jest podstawowym źródłem rywalizacji i napięć. 

    Jakub nie tylko piętnuje grzechy i niedoskonałości wspólnoty, ale proponuje sposób rozwiązania i naprawienia sytuacji. Wzywa do cierpliwości, wytrwałości i szukania spotkania z Panem w duchu pokuty, bo On jest pełen litości i miłosierdzia. 

1. Z jakim nastawieniem przyjmuję przeciwności?

    

Czwartek 7. Tygodnia Zwykłego

    Oto woła zapłata robotników, żniwiarzy pól waszych, którą zatrzymaliście, a krzyk ich doszedł do uszu Pana Zastępów. Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu rzezi (Jk 5,4-5).

    Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu byłoby lepiej uwiązać kamień młyński u szyi i wrzucić go w morze (Mk 9,42).

    Jakub pisze do wspólnoty jerozolimskiej, w której znaczącą część stanowią ludzie pokorni, prości i ubodzy. Ale są także ludzie bogaci, dobrze sytuowani, których grzech polega na tym, że nie dostrzegają biednych. Stąd słowa potępienia przypominające słowa proroków Starego Testamentu czy te, które wypowiadał sam Jezus. 

    Jakub nie potępia bogactwa, ale potępia jego nadużywanie i niesprawiedliwość, która się z nim wiąże. Radzi, że trzeba być bogatym przed Bogiem, unikając wszelkich ludzkich ambicji. 

    Aby osiągnąć Królestwo, trzeba być wolnym. A bogactwo rodzi niewolę. Człowiek może stać się niewolnikiem bogactwa zarówno na etapie zdobywania dóbr, jak i ich utrzymania, pomnażania czy chronienia. 

    Trudna karta z Ewangelii św. Marka. Mocne słowa. Ale Jezus mówi o tym od samego początku głoszenia Ewangelii: trzeba żyć jej pełnią, w sposób spójny. 

    Ewangelia nie jest orędziem, które trzeba przyjąć i którym trzeba żyć nie tylko w swoim wnętrzu, ale jest orędziem, które trzeba żyć pośród świata, przyjąć jako swoisty sposób życia. 

    Właściciel winnicy odcina gałęzie winorośli, aby przy następnych zbiorach przynosiła więcej owoców. Słowo Boże zobowiązuje nas do dokonania pewnych cięć w naszym ludzkim sposobie myślenia, decydowania, w kryteriach naszych wyborów, aby otworzyć drzwi na działanie Boga. 

    Niektóre z wymagań Ewangelii wydają się twarde i ostre. Ale to właśnie te wymagania umacniają naszą wiarę, chronią innych przed upadkami wobec naszych wątpliwości czy tchórzostwa. 

    Aby widzieli wasze dobre czyny..., ale kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych...

1. Jakie bogactwo może mnie zniewalać?

    

Środa 7. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Polikarpa

    Teraz wy, którzy mówicie: «Dziś albo jutro udamy się do tego oto miasta i spędzimy tam rok, będziemy uprawiać handel i osiągniemy zyski», wy, którzy nie wiecie nawet, co jutro będzie. Bo czymże jest życie wasze? Parą jesteście, co się ukazuje na krótko, a potem znika (Jk 4,13-14).

    Powiedzenie Bogu tak w naszej wolności wymaga czegoś więcej niż uwierzenia - wymaga konsekwencji w życiu. Dla Jakub nasze życie ziemskie jest tylko ulotnym oparem, który teraz jest, ale jutro już może go nie być. Tylko Bóg wie, bo On jest Panem życia. 

    Chociaż wyznajemy i deklarujemy wiarę, trudno nam zachować konsekwencje w naszym życiu. Tworzymy nasze plany, mając na uwadze własne interesy, które czasami stają się bożkami, które zaczynają zawłaszczać nasze życie, panują nad nami, wpływają na nasze wybory i obciążają. 

    Często myślimy, że Bóg próbuje ograniczyć naszą wolę, nie pozwala nam być tym, kim naprawdę chcemy być. A kiedy doświadczamy bezradności, w różnych trudnych momentach naszego życia, kiedy zdajemy sobie sprawę z ulotności naszych planów, które niszczy byle podmuch przeciwności, kiedy uświadamiamy sobie, jak bardzo jesteśmy słabi, jak bardzo nasz egocentryzm nam szkodzi - i jeśli potrafimy szukać Miłości Tego, który nie opuszcza człowieka - On przychodzi z pomocą, bo nigdy nie opuszcza człowieka i zawsze w nas wierzy.

1. Czy planując przyszłość, uwzględniam to, czego Bóg oczekuje ode mnie?

Wtorek 7. Tygodnia Zwykłego - Święto Katedry św. Piotra

    Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały (1 P 5,4).

    Ty jesteś Piotr czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie (Mt 16,18-19).

    Być może jednym z pierwszych przedstawień Jezusa był obraz Dobrego Pasterza, który można znaleźć już w katakumbach. Ten, kto kontynuował Jego dzieło kierowania wspólnotą, musiał być dobrym pasterzem na wzór Mistrza, zachowując warunki, które Jezus stawiał wobec pasterza: 
* znać owce;
* być poznanym przez owce;
* kochać owce;
* być gotowym dać życie za owce. 

    Piotr potrafił to odkryć i zrozumieć. W liście, którego autorstwo przypisuje się właśnie Piotrowi, wyraźnie podkreśla cechy dobrego pasterza.

    Ewangelia ukazuje nieco inną stronę tej samej Piotrowej posługi - posługę władzy. Moc związywania i rozwiązywania. Moc, która jest dana Piotrowi po wyznaniu wiary w Jezusa, jako Bożego Syna. 

    Kościół jest zbudowany na wierze, którą Piotr wyznaje - na wierze w Jezusa, Bożego Syna. To właśnie w tym wyznaniu wiary ma swoje źródło moc Piotra. Posługa Piotra łączy  sobie miłość do owiec, które rozpoznają w nim dobrego pasterza oraz władzę stanowienia wskazań i uwalniania od tego wszystkiego, co przeszkadza uczniowi Chrystusa wzrastać ku pełni. 

    Jezus nie przestaje zaskakiwać. Pewnie żaden zarząd wielkiej firmy nie powierzyłby kierownictwa Piotrowi, prostemu rybakowi z Galilei. A Jezus stawia go na czele wspólnoty swojego Kościoła, ponieważ Piotr potrafił uznać własną słabość, potrafił uznać Jezusa za Syna Bożego, bez którego nic nie może uczynić. Zaufał w pełni Jezusowi. To do Piotra Jezus skieruje niezwykłe słowa: Szymonie, Szymonie, oto szatan zażądał, żeby was przesiać ja pszenicę. Ja jednak prosiłem za tobą, żeby twoja wiara się nie zachwiała. I ty, gdy się nawrócisz, zacznij umacniać swoich braci. Piotr potrafił to zrozumieć.

1. Czy w modlitwie indywidualnej pamiętam o Piotrze naszych czasów?

Poniedziałek 7. Tygodnia Zwykłego

    Natomiast jeżeli żywicie w sercach waszych gorzką zazdrość i skłonność do kłótni, to nie przechwalajcie się i nie sprzeciwiajcie się kłamstwem prawdzie! Nie na tym polega zstępująca z góry mądrość, ale mądrość ziemska, zmysłowa i szatańska. Gdzie bowiem zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek (Jk 3,14-16).

    Odpowiedział Mu jeden z tłumu: «Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego. Ten, gdziekolwiek go chwyci, rzuca nim, a on wtedy się pieni, zgrzyta zębami i drętwieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby go wyrzucili, ale nie mogli» (Mk 9,17-18).

    Jako uczniowie potrzebujemy nauczycieli, którzy dzięki swej mądrości pomagają nam wierzyć w sposób rozumny. Ale od nauczycieli wymaga się ogromnej odpowiedzialności - nie wystarcza dyplom naukowy, świadectwo zdobytej wiedzy, która może być fałszywa, jeśli opiera się wyłącznie na teoretycznych dywagacjach. 

    Tekst Jakuba dementuje fałszywą ludzką mądrość, opartą na pozorach, mądrość, która prowadzi jedynie do konfliktów i zgorzknienia. 

    Prawdziwa mądrość przejawia się w Prawdzie i Miłości. Dlatego jest ona przejrzysta i przepełniona dobrym sercem. I nie jest to tylko teoria, ale rzeczywistością, która stała się Ciałem pośród nas w osobie Chrystusa. Prawdziwa Mądrość rodzi pokój, który może być zbudowany tylko na Miłosiernej Miłości Ojca. Jest zaproszeniem do życia wypełnionego sensem, prowadzącego do zgody. 

    Scena, którą ukazuje nam św. Marek jest zaproszeniem do refleksji nad ogromną siłą zła pośród nas. Uczniowie nie mogą sobie poradzić i dokonać uzdrowienia, bo w głębi duszy sami są skażeni tym złem. Wątpliwości ojca młodego człowieka są ich wątpliwościami, naszymi wątpliwościami. 

    Jezus w sposób kategoryczny konfrontuje nas z naszą ufnością: tylko wiara może zbawić, może uzdrowić ze zła. Aby tak się stało, trzeba jednak zrezygnować z własnej dumy, która wciąż mówi: poradzę sobie i powiedzieć Tak! bezmiernej miłości Boga, którą oferuje Jezus. 

1. Czy dostrzegam różnicę pomiędzy podziwem dla Jezusa, a osobistym zawierzeniem Jego mocy?

VII Niedziela Zwykła

Miłujcie waszych wrogów, dobrze czyńcie tym, którzy wami gardzą, błogosławcie tym, którzy wam złorzeczą, módlcie się za tych, którzy was krzywdzą (Łk 6,27-28).

Chciałoby się znaleźć jakieś inne tłumaczenie dla tych słów. Te wydają się trochę przesadzone. Trudno je zaakceptować i przyjąć. Kiedy czytam tę Ewangelię, doświadczam całej plątaniny uczuć: nakaz, Boże Słowo, ale takie dziwne, niemożliwe po ludzku, doświadczenie absurdu…

Ale chociaż kolejny raz próbuję odczytać, słowa wciąż są te same, nie zmieniają się. Wyrażone tak wprost, że nie wymagają żadnej interpretacji. Jezus mówi wyraźnie, do bólu. Mówi to, co mówi i nie da się tego zmienić.

     W świetle tych kilku słów wielu z nas, chrześcijan, jest uczniami Jezusa tylko z nazwy… Kochamy tych, którzy nas kochają, a nawet i to nie zawsze; czynimy dobro, kiedy skalkulujemy, że to się opłaci albo w ramach odpłaty za dobro otrzymane; pożyczamy, gdy jest szansa, że odbierzemy  z  zyskiem…. Potrafimy zredukować Ewangelię do kilku norm etycznych, wybranych według własnego uznania, niczym danie z restauracyjnej karty posiłków – dziś jedno, jutro może drugie.

     Jeśli to, o co prosi nas Jezus, wydaje się nam niemożliwe, zbyt wielkie, zaczynamy też rozumieć, że nasza odpowiedź zależy nie tylko od nas samych, ale od łaski, którą otrzymujemy. Tylko wtedy, kiedy otrzymamy Ducha, którego Bóg obiecuje, potrafimy świadczyć o miłości, przebaczeniu i pokoju, do których Jezus wzywa. 

    Przebaczenie zawsze ma swoje źródło w doświadczeniu religijnym. Chrześcijanin przebacza, bo sam doświadczył przebaczenia. Wszystkie inne motywacje są drugorzędne. Przebacza ten, kto wie, że żyje dzięki Bożemu przebaczeniu.

            Chrześcijańskie przebaczenie nie jest aktem sprawiedliwości. Nie można się go domagać ani od kogokolwiek żądać. Z prawnego punktu widzenia przebaczenie nie istnieje.

1. Czy nie mylę przebaczenia z brakiem poczucia krzywdy?