Czwartek 32. Tygodnia Zwykłego

    Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: "Oto tu jest" albo: "Tam". Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest» (Łk 17,20-21).

    Marzenie o Królestwie Bożym jest nieodłącznie związane z przyjściem Mesjasza i jako takie istniało w sercach współczesnych Jezusowi ludzi, także w sercach uczniów. 

    I to marzenie wciąż jest obecne, jako często bliżej nieokreślony ideał, rajski świat pozbawiony wszelkich problemów, chorób czy nieszczęść. 

    Człowiek próbował też pomóc Bogu, by Jego królestwo stało się namacalne i obecne, niestety najczęściej kończyło się to fatalnie.

    Ale jak zobaczyć i uwierzyć, że to pojawiające się w marzeniach królestwo pośród nas jest już obecne?

    Czym jest królestwo? Ze wskazaniem władcy nie byłoby problemu, a nie ma królestwa bez władcy. Znamy nawet cały katalog zasad, które Jezus zdefiniował jako te, które obowiązują w Jego królestwie, z podstawową zasadą, którą jest miłość. To z miłości wypływa wszystko inne: życie, prawda, sprawiedliwość, pokój, łaska, przebaczenie...

    I kiedy podejmujemy wysiłek, aby żyć tymi zasadami, rezygnując często z siebie, rezygnując z rywalizacji, agresji, kontrolowania innych, możemy doświadczyć dotyku Królestwa. Ziarna dobra, miłości, pokoju, prawdy zasiane są w sercach ludzi, ale nie dadzą owocu, jeżeli nie pojawi się zgoda na rezygnację z siebie, a to zawsze wiążę się z jakimś cierpieniem...

Czym dla mnie jest Królestwo Boże?

Środa 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna

    Niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim (Tt 3,3).

    Paweł mówi przypomina, co ma wyróżniać uczniów Jezusa, dotykając tego, jakimi byli ludźmi przed dotknięciem i doświadczeniem Bożego Miłosierdzia. Życie poza Bogiem jest życiem nierozumnym, w którym człowiekiem miotają różnego rodzaje instynkty i żądze, wyrażające się złością, zawiścią, nienawiścią.

    Kiedy jednak popatrzymy, jak dzisiaj wielu traktuje siebie nawzajem, mimo tego, że nazywają się wierzącymi, możemy zrozumieć, że wciąż daleko nam do życia Ewangelią. 

    Spolaryzowane, agresywne społeczeństwo, nie potrzeba wiele, by uruchomić negatywne emocje, fizyczne i psychiczne nękanie obecne od najmłodszych lat; grupy młodych ludzi, którzy potrafią organizować się w sieci, aby dać upust swojej frustracji i agresji, z byle powodu - wystarczy przynależność do fanów innego klubu sportowego...

    W agresywnym społeczeństwie wspierana jest nienawiść, brakuje dialogu i rozmowy. Ciągłe porównywanie się, które wypływa z zazdrości, i którego skutkiem staje się rywalizacja i patrzenie na drugiego jako przeciwnika. 

    Jeszcze wiele musimy zrobić, by zmienić nasze patrzenie na drugiego człowieka, by budować, a nie dzielić, by rozmawiać, a nie się zwalczać. 

    

Wtorek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Jozafata

    Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: "Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać" (Łk 17,10).

    Krótka wypowiedź Jezusa do uczniów znajduje się jedynie w Ewangelii wg św. Łukasza. I mówi nam o pokorze tych, którzy idą za Jezusem. Pokorze w dość szczególnym ujęciu, bowiem mówi o tym, że fakt pójścia za Jezusem i wypełnianie Jego misji nie może stać się dla nikogo powodem do wywyższania się nad innymi, czucia się lepszym czy oczekiwania na nagrodę. 

    Aby lepiej zrozumieć słowa Jezusa, musimy popatrzeć na stosunki społeczne jakie panowały w starożytnym świecie i relacje pana i niewolnika czy służącego. 

    Gdy właściciel pola po całym dniu siada do stołu, oczekuje, by jego sługa przygotował mu kolację. I nie jest ważne to, że ów sługa cały dzień spędził na ciężkiej pracy na polu. Gdyby pan spróbował zaprosić sługę do swojego stołu, naraziłby się na drwiny tych, którzy należeli do jego stanu. Dlatego odpowiedź słuchaczy na pierwsze pytanie Jezusa mogła być tylko jedna - nikt nie postąpiłby w taki sposób. Wyjątkiem będzie tylko jedna sytuacja, która wywoła zdziwienie i opór uczniów - kiedy Mistrz wstanie od stołu i zacznie umywać im nogi...

     A potem pada pytanie drugie - czy okazuje mu (słudze) wdzięczność? Tu również odpowiedź musiała być negatywna, chociaż dla nas jest to trudne do przyjęcia. Sługa wykonał jedynie swoją należność wobec pana. 

    Zakończenie tej krótkiej przypowieści stawia nas twarzą w twarz z naszą rzeczywistością. Wiara, którą się cieszymy i którą żyjemy, jest darem Boga, darem niezasłużonym i darmowym. I tym darem, który otrzymaliśmy, służymy innym, każdy na swój sposób, zgodny z otrzymanym powołaniem. Kiedy nie oczekujemy profitów z tego, co czynimy w duchu wiary, opieramy wszystko na łasce. To trudne, bo po ludzku każdy z nas oczekuje uznania, podziękowania, nagrody. Tylko wtedy tak łatwo zamiast głoszenia Ewangelii, trudnej i wymagającej nauki Jezusa, można zacząć szukać siebie i własnych korzyści, sprzeniewierzając się Ewangelii. 

Jak często szukanie uznania i pochwały jest motywacją moich działań?

    

Poniedziałek 32. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Marcina z Tours

    Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu, przez którego przychodzą. Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu dla jednego z tych małych. Uważajcie na siebie! (Łk 17,1b-2).

    Za słowem zgorszenie mogą kryć się bardzo różne rzeczywistości. Są ludzie, którzy mogą się poczuć zgorszeni przez coś bardzo drobnego, nieistotnego. Ich wrażliwe sumienie reaguje jednak. Dla innych zasadniczo oznacza to poważne rzeczy.

    Kiedy Jezus mówi o zgorszeniu, nie mówi o małych rzeczach. Jego dosadne stwierdzenie pokazuje nam, że chodzi o tych, którzy swoimi działaniami wyrządzają poważną krzywdę maluczkim, słabym, tym, którzy nie mają możliwości obronić się przed krzywdą. I chodzi o każdą sferę ludzkiego życia. 

    Uderza mocno to przekonanie Jezusa, że zgorszenie jest nieuniknione w ludzkim świecie, niepodobna, żeby nie przyszło. Słowo zgorszenie wywodzi się od greckiego słowa scandalon, oznaczającego pułapkę lub przeszkodę. Zawsze, nawet nieumyślnie, możemy stać się przeszkodą, na której ktoś się potknie na drodze wiary. Zachowanie, słowo, postawa - to wszystko może wywołać zgorszenie i odwrócić kogoś od Kościoła, a czasem i od Boga. 

    Kościół jako wspólnota nie jest wolny od zgorszeń wywoływanych przez tych, którzy do niego należą. Problemem jest to, że często próbujemy nie widzieć i nie potrafimy zaradzić w sytuacji zgorszenia.

    Zdumiewające jest to, że po słowach o zgorszeniu, Jezus od razu przechodzi do sprawy przebaczenia, które zawsze powinno być udzielone. Apostołowie zdają sobie sprawę, że propozycja Jezusa nie jest łatwa, wiąże się z wewnętrzną trudnością tego, który doświadcza krzywdy, czasem tak wielką, że wydaje się niemożliwa do pokonania. 

    Ta świadomość niemożliwości czy niezdolności ludzkiego serca, by zawsze przebaczyć, wywołuje w apostołach najwłaściwszą postawę: prośbę o przymnożenie wiary. 

    Ponieważ mamy wiele drzew morwowych, zarówno w osobistym życiu jak i wspólnotowym, które potrafią skutecznie zasłaniać Ewangelię, stawać się przeszkodą na drogach wiary, potrzebujemy również my tę prośbę apostołów uczynić naszym osobistym wołaniem: Panie, dodaj nam wiary!

Jak rozumiem swoją odpowiedzialność za wspólnotę Kościoła? Czy żyję Ewangelią i czy świadczę o niej?

XXXII Niedziela Zwykła

Potem usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele (Mk 12,41).

    Jezus obserwował. Podobnie jak i my – lubimy obserwować. Ktoś jest przystojny, wysportowany, zadbany. Ci, którzy cieszą się powodzeniem świata i mają wielu fanów, szybko znajdują naśladowców. Świat lansuje swoje wzorce, a my często ulegamy pozorom.

Pierwsze wrażenie – to ono pozostaje w wielu wypadkach. Złą rzeczą jest to, że te pierwsze wrażenia są bardzo powierzchowne, a jednak pozostawiają w nas głębokie przekonania i są trudne do zmiany.

     Sposób patrzenia Jezusa bardzo różni się od naszego, tak powierzchownego. Jezus stara się zrozumieć serce i życie człowieka, którego spotyka. Jego spojrzenie jest spokojne, nie osądza od początku, to spojrzenie wzbudzające zaufanie, spojrzenie, która szuka tego, co cenne w człowieku.

     Ewangelia zaprasza nas do otwarcia oczu na tak wielu ludzi wokół nas, którzy są jak owa wdowa. Bohaterowie naszej codzienności, hojni w wypełnianiu tego, co uważają za swój obowiązek. Bez oklasków, z pokorą, bez robienia hałasu. W żadnym wypadku nie szukają uznania, bycia zauważonym. Są ludźmi anonimowymi, jak owa wdowa: ponieważ mają tak wiele imion. 

Jak często i dlaczego ulegam pozorom? Jak często wobec innych nie potrafię być sobą?

Sobota 31. Tygodnia Zwykłego, Rocznica poświęcenia Bazyliki św. Jana na Lateranie

    Wy jesteście Bożą budowlą. Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? (1 Kor 3,9b.16).

    On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus (J 2,21-22).

    Nasze osobiste doświadczenie pozwala powiedzieć, że istnieje bardzo wiele miejsc, które mogą służyć naszemu spotkaniu z Bogiem i modlitwie. Jezus wycofywał się w miejsca odosobnione, dalekie od gwaru, w miejsca ciche, na górę, aby się modlić. Nie ma wątpliwości, że ciche miejsca, natura, delikatna muzyka, mogą nam pomagać w spotkaniu z Bogiem. 

    Ale pewnie większość zgodzi się z tym, że miejscem powszechnie przyjętym spotkania z Bogiem była i jest świątynia. Dziś jesteśmy zaproszeni do świętowania rocznicy poświęcenia jednej z pierwszych i najważniejszych bazylik dla nas - bazyliki św. Jana na Lateranie. 

    Budynek należał do cesarza Konstantyna i przez jego żonę został przekazany w IV wieku papieżowi Sylwestrowi. Stał się papieską rezydencją, miejscem soborów, duchowym centrum całego chrześcijaństwa, matką wszystkich kościołów rozsianych po całym świecie. To miejsce nadal służy temu pierwszemu celowi - spotkaniu z Bogiem. 

    Słowa Jezusa i słowa św. Pawła skłaniają jednak do popatrzenia jeszcze inaczej na model świątyni, w którym dochodzi do pełnego spotkania tego, co boskie, z tym co ludzkie.

* Maryja odwiedza Elżbietę. Maryja w pierwszej procesji Bożego Ciała z Nazaretu do Judei zabiera ze sobą Jezusa. Z Maryją i Jezusem działa również Duch Święty. Obecny jest także Ojciec, więc Maryja nie robi nic innego, jak tylko dziękuje i uwielbia za to wszystko, co uczynił w Niej i przez Nią. Elżbieta jest gospodynią spotkania. To jest model każdej świątyni: miejsce spotkania z Bogiem: Ojcem, Synem, Duchem Świętym i Maryją. I z kimś, kto jest doświadczony w spotkaniach z Bogiem, wita nas i wprowadza w głąb tajemnicy, w doświadczenie spotkania;

* chrzest Jezusa i góra Tabor. W obu tych epizodach możemy zobaczyć obraz świątyni i miejsce spotkania: Boga, który pozwala się usłyszeć, Ducha, który dokonuje uświęcenia i Jezusa. Góra, jedno z uprzywilejowanych miejsc dla Jezusowych spotkań z Ojcem. A Jordan, woda żywa, posłużyła Jezusowi do wielu przykładów nauczania;

* Betania. Marta, Maria i Łazarz. Przyjaciele Jezusa. Betania była wioską, ale dla nas jest domem Marty i Marii. Tu Jezus czuł się tak jak w domu, przychodził tu wielokrotnie. Tu była przyjaźń. I tam się modlili, tam Marta pracowała. To było miejsce, gdzie Jezus spotykał swoich przyjaciół, a oni spotykali Jego. 

    Dzisiejsze święto jest zaproszeniem, byśmy poczuli się zamieszkani przez Ducha, poczuli, że jesteśmy świątynią i żyjemy w obecności Boga. To w naszym sercu dokonuje się spotkanie z Bożą przyjaźnią i miłością. 

Czy moja obecność w świątyni pozwala mi odczuć, że jestem w domu Ojca, że jestem u siebie?

Piątek 31. Tygodnia Zwykłego

    Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana Jezusa, który przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować ( Flp  3,20-21).

    Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządzania, bo już nie będziesz mógł zarządzać (Łk 16,2b).

    Jesień, spadające liście, nawiedzane groby bliskich, cmentarze wypełnione światłem zniczy - to wszystko mówi nam o naszej przemijalności, a zarazem jest świadectwem naszej wiary, że to jednak nie koniec, że nasza ojczyzna jest w niebie. Nasze życie nabiera pełnego sensu dopiero w blasku zmartwychwstania - w Chrystusie, który może wszystko co jest, sobie podporządkować. 

    Święty Paweł stawia nas dzisiaj na baczność - chce, byśmy nie stracili z oczu naszego statusu, jako chrześcijan: jesteśmy obywatelami nieba! Każdy z nas na mocy chrztu świętego otrzymał ten szczególny paszport, potwierdzający naszą przynależność do Boga. 

    Nasze życie opiera się na Bogu, który nas kocha i troszczy się o nas. Jesteśmy wezwani do zawierzenia Bogu, który mówi do nas w swoim Słowie.  Mieć nadzieję w Bogu, który jest naszym dziedzictwem. Jesteśmy zaproszeni, aby kochać Boga Jego miłością, która została rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany. Kochać Go w Nim samym i naszych braciach i siostrach. 

    I św. Łukasz stawia nas do pionu: zdaj sprawę ze swego zarządzania! Jezus opowiada przypowieść o nieuczciwym rządcy, aby nam uświadomić potrzebę starania i zabiegania o najważniejsze rzeczy w naszym życiu - o zbawienie. Nie pochwala nieuczciwości, ale swoistą przedsiębiorczość, staranie i spryt, jakim człowiek potrafi się wykazać, zabiegając o ziemskie, doczesne sprawy. Człowiek potrafi wiele zrobić, aby zadbać o ziemską przyszłość. Dlaczego zatem to, co naprawdę cenne, nasza wieczność, nie popycha nas do działania i wysiłku, nie napędza naszego sprytu, by nie zmarnować wiecznego szczęścia?

    Przezorność nieuczciwego rządcy powinna nas uczyć zdolności przewidywania i dalekowzroczności, wykraczającej poza ziemski horyzont. Powinniśmy umieć przewidzieć konsekwencje naszych działań, to, w jakim stopniu mogą one służyć dobru. Zawsze z tą perspektywą, że nasza ojczyzna jest w niebie. Tej perspektywie podporządkować życie.

Na ile w mojej codzienności obecna jest perspektywa nieba?

Czwartek 31. Tygodnia Zwykłego

    Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? (Łk 15,4).

    Właściwie trzeba by odpowiedzieć, że rzadko kto postąpiłby w ten sposób... To Boże działanie, tylko Bogu zależy na każdym, bez wyjątku i nikogo nie spisuje na straty. Dlatego mówimy o Bożym Miłosierdziu.

    Wczytując się w te dwie przypowieści, możemy patrzeć na Boże działanie wobec nas, kiedy gubimy się na życiowych zakrętach i błądzimy daleko od Niego. On o nas nie zapomina, a Jego miłość sprawia, że wychodzi szukać, pragnie odnaleźć i przywrócić nam miejsce, które jest źródłem życia. 

    Nie tylko pragnie przygarnąć nas do siebie, ale raduje się z powodu odzyskania czegoś, co jest dla Niego bardzo cenne. 

Czy pozwalam się dotykać Bożemu Miłosierdziu? 

    

Środa 31. Tygodnia Zwykłego

    Wielkie tłumy szły z Jezusem. Od odwrócił się i rzekł do nich: "Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a..." (Łk 14,25-26a).

    Tłumów już nie ma. Ale wciąż są ci, którzy idą za Jezusem, słuchając Jego słowa, chcąc żyć tym, co głosi. Patrzę na Niego, który idzie przede mną i nagle się odwraca, by powiedzieć: jeśli chcesz mnie naśladować i nadal iść za Mną, bądź gotów porzucić wszystko ze względu na Mnie i ze względu na Królestwo.

    Bo jeśli rzeczywiście chcesz iść za Mną, musisz wiedzieć, że:

* możesz się znaleźć w niezgodzie ze swoimi najbliższymi krewnymi, a wtedy będzie trzeba poświęcić rodzinne uczucia i przywiązanie dla Królestwa, inaczej nie możesz być moim uczniem;

* być może będziesz musiał zrezygnować z dobrej opinii i reputacji, a w skrajnych przypadkach nawet z własnego życia, bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z mego powodu, ten je zachowa;

* być może będziesz musiał zrezygnować z większych zarobków, bogactwa i zysków, bo kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem;

    Jezus nie rezygnuje z wymagań, bo nie chce naszego rozczarowania na drogach do świętości. Byśmy idąc za Jezusem nie zakończyli naszej drogi jak ktoś, kto zaczął budować wieżę i nie skończył... 

Czy jestem gotów na ewangeliczny radykalizm?

Wtorek 31. Tygodnia Zwykłego

    Gdy Jezus siedział przy stole, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: "Szczęśliwy jest ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym". On zaś mu odpowiedział: "Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu..." (Łk 14,15-16).

    Siedzimy przy tym samym stole, co wczoraj, trwa posiłek. Jezus opowiada  przypowieść o Królestwie Bożym, o wielkiej wieczerzy, na którą tak wielu jest zaproszonych. 

    Tym, co uderza w tym obrazie, to fakt, że wszyscy zaproszeni jakoś znają gospodarza, który zaprasza. Ale nikt  z zaproszonych nie ma z nim specjalnych więzi. Odrzucają zaproszenie, ponieważ nie potrafią zobaczyć w uczcie zbawczego wydarzenia. Dla nich to kolejny zwykły dzień, codzienne sprawy i troski zagłuszają istotę uczty. 

    Eucharystia, zbawcza uczta, na którą zaproszeni są wszyscy. A jednak zaproszenie zostaje odrzucone. Wielu ochrzczonych potrafi powiedzieć, że zna Jezusa i jakoś poprzez zewnętrzne znaki wyraża tę znajomość. Ale nie potrafią zobaczyć w Eucharystii zbawczego spotkania. Twierdzimy, że Go znamy i jednocześnie odrzucamy Jego zbawienie. Nie potrafimy w Eucharystii zobaczyć nic, co odciągnęłoby nas od naszych codziennych spraw i obowiązków. 

    Tak łatwo odrzucić zaproszenie, kiedy nie ma więzi z zapraszającym. Nasze wymówki, usprawiedliwienia nieobecności na niedzielnej Eucharystii - to one bardzo często ujawniają, co w naszym życiu jest najważniejsze i jakie miejsce w naszym życiu zajmuje Bóg. Ujawniają, jak mocna jest nasza więź z Jezusem i kim On dla nas jest. 

Czym najczęściej usprawiedliwiam brak modlitwy czy nieobecność na Eucharystii?

Poniedziałek 31. Tygodnia Zwykłego, wsp. św. Karola Boromeusza

    Kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć (Łk 14,13-14a).

    Popatrzmy najpierw na kontekst ewangelicznej sceny. Jezus został zaproszony, jest w domu jednego z najznamienitszych faryzeuszy. Jest obserwowany i sam obserwuje. Uczestniczy w przyjęciu dla elity, każdy każdego tu zna, ot, taka towarzyska śmietanka. Nie brakuje starania, by przyciągnąć uwagę, trochę się pokrygować, nawet przy zajmowaniu miejsc. Znamy to dobrze.

    Jezus jest jakby nie w swoim towarzystwie. To nie są ludzie, wśród których bywa codziennie. Jest ciekawostką dla wielu, przyglądają się i obserwują Go. Jeżeli kiedyś znalazłeś się w takiej sytuacji, to dobrze zrozumiesz, jak On się czuł. I w tym kontekście Jezus zwraca uwagę na bezinteresowność i hojność naszych gestów, hojność, która może być źródłem szczęścia. 

    Potrafimy być hojni. Niedawna zbiórka na rzecz powodzian, czy też w zbiórka w mojej parafii całkiem niedawno na rzecz misji prowadzonej w Peru, wyraźnie pokazały, że stać nas bezinteresowność, że potrafimy być wrażliwi. 

    To świadectwo wbrew powszechnie panującej kulturze interesowności, gromadzenia dóbr, egoizmu. 

    Czym innym jest jednak podarowanie datku, nawet dużego, a czym innym zaproszenie do stołu, otwarcie swojego domu dla kogoś, kogo nie znam... To z całą pewnością wymaga odwagi, zaufania, zrezygnowania z własnego komfortu. W przypadku Światowych Dni Młodzieży, pielgrzymek zmierzających na Jasną Górę, potrafimy jednak  otworzyć swój dom dla tych, których nie znamy. A kiedy są to ludzie, którzy tylko przez jeden dzień przechodzą i idą dalej, czy ludzie, którzy przyjeżdżają z bardzo daleka, takie otwarcie drzwi ma ewangeliczny wymiar.

    Ale musimy też przyznać, że czasem odczuwamy rozczarowanie, gdy czujemy, że miłość, którą dajemy, jest większa niż to, co otrzymujemy. A co wtedy, gdy nawet nie ma tego zwykłego dziękuję? Coś całkiem naturalnego, bo niewdzięczność jest trudna do zaakceptowania. Jezus uczy nas, jak możemy zachować wewnętrzny spokój i nie narażać się ma rozczarowania - czynić dobro z myślą o Królestwie Bożym, tak jak On. Dobrym nauczycielem może być również patron dnia - św. Karol Boromeusz.

Czy udzielając pomocy, myślimy o dobru drugiego czy o swoim?

XXXI Niedziela Zwykła

Po wysłuchaniu ich rozmowy, podszedł jeden z uczonych w Piśmie. Zauważył bowiem, że dobrze im odpowiedział. Zapytał Go: „Które przykazanie jest pierwsze wśród wszystkich innych?” (Mk 12,28).

    Uczony w Piśmie jest pod wrażeniem odpowiedzi Jezusa skierowanych do faryzeuszy i saduceuszy, nie kieruje się podstępem, nie próbuje pochwycić Jezusa na jakimś słowie, wystawić na próbę, by później oskarżyć. 

    Odpowiedź Jezusa na pytanie uczonego jest bardzo prosta. Jak całe Jego nauczanie. Prosta odpowiedź, ale jak trudno nią żyć, jak trudno wprowadzić to w życie. Kochać Boga ponad wszystko, a bliźniego jak siebie samego. I nie tylko to, ale całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem, całą swoją istotą – nieźle i jakby ponad możliwości…

     Miłość, której pragnie Bóg, nie jest przelotnym uczuciem, emocją, deklaracją miłości złożoną ustami, ale całkowitym przylgnięciem do Niego, poznawaniem i wypełnianiem Jego woli. Dla Żyda serce było siedzibą nie tylko emocji, ale także racjonalności i decyzji. Kochanie Boga całym sercem oznacza oddanie Mu kontroli nad wszystkimi decyzjami i uczuciami. 

     Ważne jest również, abyśmy wiedzieli, co jest ważne w naszym życiu. Hasłem przewodnim Jezusa jest miłość. Miłość, która zmierza w dwóch kierunkach. W kierunku Boga, przygotowując dla Niego pierwsze miejsce w naszym życiu, w naszym umyśle i sercu, w naszej hierarchii wartości. 

    I drugi kierunek, nasi bliźni, miłość wobec tych, którzy są mili, ale i tych, którzy tak mili już nie są. 

Aby kochać innych, konieczne jest pojednanie z samym sobą. Kochanie siebie jest warunkiem możliwości kochania innych.

Czy potrafię kochać siebie? A jeśli nie, dlaczego nie kocham w sobie tego, co Bóg we mnie kocha?

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

    Gdy więc Jezus ujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: „Gdzieście go położyli?” Jezus zapłakał. A Żydzi rzekli: „Oto jak go miłował!” (J 11,33.35-36).

    Śmierć zawsze nas zaskakuje, zawsze przychodzi w nieodpowiednim czasie, nawet wtedy, gdy pojawia się w bardzo późnym wieku. Rodzi smutek, rodzi ból spowodowany nieobecnością kochanej osoby. 

    Liturgia przypomina nam dzisiaj, że Bóg nas kocha, a Jego miłość pozwala przekroczyć granice śmierci. 

    Jezus pokazuje nam, że nasze życie ma sens, pochodzimy od Boga i do Boga zmierzamy. Pięknie mówi o tym św. Jan w swojej Ewangelii, wspominając godzinę Jezusa: W czasie wieczerzy Jezus, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie. To jest droga każdego z nas. Wychodzimy z ręki Boga i ku Niemu idziemy w pielgrzymce przez życie. Naszym przeznaczeniem nie jest nicość, ale pełne miłości spotkanie z Ojcem, który jest Miłością.

    Jezus zapewnia nas również, że zostaliśmy stworzeni do PEŁNI życia. Pośród otaczającej nas przeciętności odczuwamy pragnienie pełni: pełni miłości, prawdy, sprawiedliwości. I Jezus zapewnia, że ta nasza tęsknota za pełnią zostanie spełniona. Naszym przeznaczeniem jest Życie i spełnienie. Ostatnie słowo nie należy do śmierci, lecz do Życia.

    Jezus będzie tym, który na końcu czasu dokona sądu nad nami. Mamy szczęście, że to nie my sami będziemy sądzić siebie: zbyt często jesteśmy wobec siebie za bardzo surowi i wymagający. Nie będą to również inni ludzie, ziemscy sędziowie, którzy nawet starając się dokonać właściwego osądu, nie są wolni od błędów. 

    Będziemy sądzeni przed Syna Bożego, Tego, który przebaczył Piotrowi jego zdradę, który przebaczył Pawłowi, Samarytance, Marii Magdalenie... każdemu, kto do Niego przychodzi z ufnością w miłosierdzie. On pragnie nam powiedzieć, każdemu z nas: Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego i weźcie w posiadane królestwo przygotowane dla was od założenia świata...

    U kresu naszego życia nie wpadamy w objęcia śmierci, obejmują nas miłujące dłonie Boga, który kocha i nigdy nie zapomina o swojej miłości: Czyż może matka zapomnieć o swym dziecięciu, nie zlitować się nad potomstwem swojego łona? Lecz gdyby nawet ona o nim zapomniała, ja o tobie nie zapomnę - mówi Pan Bóg. Obejmują nas dobre, Boże ręce.

Co robię, by dobrze przygotować się do własnej śmierci?

 

Uroczystość Wszystkich Świętych

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami: „Błogosławieni…” (Mt 5,1nn).

Świętość to uczenie się bycia dziećmi Boga, przyjmowanie Jego działania w nas. To czyni człowieka szczęśliwym. 

Bądźcie świętymi, jak Ojciec wasz, który sprawia, że słońce wschodzi nad dobrymi i złymi. Nie chodzi o to, co ja robię lub muszę zrobić, ale to, co Pan robi i czego mogę być świadomy – jak mnie przemienia:

• z miłości Bóg stworzył mnie, istotę zdolną do dobra, miłości, do bycia z Nim. W ten sposób miłość Boga zaczyna być obecna i objawia się w stworzeniu, w każdym z nas. Bóg znajduje w nas swoje odbicie, swój obraz;

• z miłości Bóg stwarza istotę, która nie może być bez Niego i bez innych. To jest świętość. Bóg zawsze stwarzał człowieka jako istotę pragnącą relacji, zapraszał do odpowiedzialności za miłość, którą obdarza. To Bóg zasiewa w naszym sercu tęsknotę za Nieskończonym, pragnienie kochania Go i kontemplowania Jego oblicza, twarzą w twarz;

• z miłości Bóg wykracza poza sprawiedliwość - objawia swoją sprawiedliwość przez usprawiedliwienie, to znaczy przez uczynienie grzesznika sprawiedliwym;

• prawdziwa świętość jest łaską, jest działaniem, które Bóg sam wykonuje we mnie. Aby to działanie Boga przyniosło nam świętość, trzeba przyjąć je z wdzięcznością i odpowiedzialnie z niego korzystać. 

W jaki sposób dzieło, którego Bóg dokonuje we mnie, staje się odblaskiem Jego świętości?

Czwartek 30. Tygodnia Zwykłego

    W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu: "Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić" (Łk 13,31).

    W drodze do Jerozolimy pojawia się ostrzeżenie. Herod chce Go zabić. Faryzeusze zachęcają, by trzymał się z daleka, co wydaje się rozsądnym rozwiązaniem. 

    Jezus odpowiada jednak zdecydowanie, odważnie, a nawet posuwa się do prowokacji. Wobec zagrożenia życia Jezus podkreśla to, co to życie podtrzymuje, co czyni Go wewnętrznie silnym i pozwala Mu przeżywać to wszystko nie jako coś, co paraliżuje, ale jako coś, co istnieje, jest realne, ale nie może przeszkodzić Mu w przeżywaniu tego, co naprawdę ważne, ważniejsze niż własne życie - wierność woli Ojca. 

    I jest faktem, że na horyzoncie życia Jezusa jest Życie pisane wielką literą, które nadaje właściwe miejsce i sens wszystkiemu - także śmierci. 

    Jezus nie łudzi się, zna los tych, którzy zdobyli się na odwagę wierności Bogu i kwestionują to wszystko, co narusza Bożą sprawiedliwość. Tym co Go boli, nie jest Jego los, ale niezdolność świętego miasta Jeruzalem do przyjęcia Słowa Zbawienia. Zamknięcie, które doprowadzi do ruiny Jeruzalem. 

    To doświadczenie poczucia zagrożenia znamy wszyscy. Czasem ma ono realne podstawy, czasem nie, ale pojawia się w naszym życiu. Różnie reagujemy: lękiem, złością, agresją, wstydem. Uciekamy, zamykamy się, odpowiadamy przemocą. 

    Ostatnie słowo należy jednak do nadziei. To nie ruiny świętego miasta są ostateczną odpowiedzią, lecz światło nadziei, które możemy głosić: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie.

Kto lub co wypełnia mnie lękiem? Czy potrafię wówczas zaufać Bogu?

Środa 30. Tygodnia Zwykłego

    Tak nauczając, szedł przez miasta i wsie i odbywał swą podróż do Jerozolimy. Raz ktoś Go zapytał: «Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?» (Łk 13,22-23).

    W każdej szkole zdarzają się sprawdziany, egzaminy, a wraz z nimi pojawia się stres, emocje, czasem niepokój. Z pewnością gdyby przed egzaminem uczniowie znali pytania, nie byłoby problemów ze zdaniem, a większość uzyskałaby bardzo dobre oceny.

    Jezus w swojej Ewangelii poinformował nas, jakie pytanie zada nam na naszym najważniejszym egzaminie, na ostatnim egzaminie naszego życia. Zapewnia nas, że ten egzamin będzie dotyczył miłości, tego czy i jak kochaliśmy tych, którzy byli wokół nas. 

    Jezus jest bardzo konkretny, nie jest jednym z tych nauczycieli, którzy zadają pytania, których żaden uczeń się nie spodziewa. 

    Dzisiaj ktoś zapytał w Ewangelii, czy tylko nieliczni będą zbawieni. Jezus swoją odpowiedź wyraził krótko: Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi... - to drzwi miłości, ciasne, bo wymagają daru z siebie dla innych. 

Jak często myślę o życiu wiecznym?

    

Wtorek 30. Tygodnia Zwykłego

    Jezus mówił: "Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać?" (Łk 13,18).

    Jezus mówi o Królestwie Bożym za pomocą obrazów. I dzisiaj mamy dwa obrazy. Rolnika, który zasiewa ziarno i jakby dla równowagi kobiety w zaciszu domowym. 

    Obraz pierwszy - zasiane ziarno:

* Królestwo Boże nie przychodzi tak, jak się spodziewano, w całym swoim splendorze i nagle, ale rośnie stopniowo. Bóg jest cierpliwy, każdemu daje wzrastać w swoim tempie, bez pośpiechu. Tylko my bywamy niecierpliwi i oczekujemy natychmiastowych efektów;

* Królestwo Boże, kiedy wyrasta, staje się schronieniem, bezpiecznym miejscem dla wielu...

    Obraz drugi - kobieta przygotowująca ciasto:

 * pierwsza rzecz to ilość przygotowywanego ciasta - trzy miary mąki, czy blisko 30 kg, jak mówi Józef Flawiusz. Ta nieproporcjonalna miara wobec potrzeb rodziny wskazuje na przyjście Boga. Taką ilość ciasta przygotowała Sara dla niespodziewanych gości (Boga), którzy zapowiedzieli narodziny Izaaka, taką ilość chleba przygotował Gedeon dla Boga, który przyszedł z zapowiedzią wybawienia, taką ofiarę złożyła Anna w Szilo po narodzeniu Samuela... 

    W obu obrazach Jezus ukazuje, że Królestwo zaczyna się jako coś małego, rośnie (drzewo) i dociera wszędzie (zakwas przemienia całe ciasto). Królestwo rośnie stopniowo, staje się schronieniem i przemienia wszystko.

    W takim stopniu, w jakim żyjemy wartościami Królestwa, przemienia ono cały nasz świat. Rośnie niezauważone, krok po kroku. Kiedy patrzymy na nasze życie, widzimy jego działanie w nas. 

Czy wierzę, że Królestwo Boże jest obecne w mojej rzeczywistości?  

Poniedziałek 30. Tygodnia Zwykłego, święto świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza

    Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus (Ef 2,19-20).

    Istnieją filary w naszym życiu, które zmieniają się z biegiem lat. Kiedy jesteśmy mali, naszym punktem odniesienia są rodzice. Gdy dorastamy, punktem odniesienia stają się inni ludzie, których nadajemy fundamentalne znaczenie, którzy pomagają nam budować nasze życie.

    Są ludzie i doświadczenia, które zostały nam przekazane, ale osobiście ich nie znamy, nie doświadczyliśmy, a mimo nadają sens naszemu życiu, wpływają na nas.

    Z czasem pojawiają się takie chwile, kiedy nasze życiowe filary zaczynają się chwiać, kruszeją, niektórzy ludzie, którym ufaliśmy, zawodzą, ranią, odchodzą... Ale jeśli się dobrze zakorzenione w tym, co naprawdę wartościowe, nawet jeśli się zachwieją, dom nie upadnie.. Będziemy potrafili oprzeć się na tym, co jest dobrze zbudowane.

    Święty Paweł przypomina nam dzisiaj, że Kościół jest oparty na fundamencie apostołów i proroków, a wszystko zwieńczone jest głowicą, która utrzymuje nas przed rozpadnięciem - Chrystusem.  Jesteśmy dziedzicami i spadkobiercami apostołów, Tradycji, którą nam przekazali, tych słów, które mimo upływu czasu wciąż pozostają żywe, mimo wielu wstrząsów, zmian, kryzysów i burz...

Gdzie szukam oparcia w chwilach niepewności?

XXX Niedziela Zwykła

Zatrzymał się Jezus i rzekł: „Przywołajcie go”. Przywołali niewidomego, mówiąc mu: „Odwagi, wstań, woła cię”. On odrzucił swój płaszcz, poderwał się i przyszedł do Jezusa. Wtedy Jezus zapytał go: „Co chcesz, abym dla ciebie zrobił? (Mk 10,49-51a).

To pytanie Jezusa w świecie, który tak wiele rzeczy robi poza Bogiem, a nawet przeciwko Bogu, jest pytaniem o pragnienia i tęsknoty naszego serca: co chcę, aby Jezus uczynił dziś dla mnie? W moim życiu osobistym, w mojej rodzinie, może we wspólnocie, w której dzielę wiarę? To jedno pytanie wystarcza, by posiedzieć nad tą Ewangelią i spróbować odpowiedzieć…

     Bartymeusz umie krzyczeć. Wie, jak krzyczeć głośniej w zderzeniu z szyderstwem, próbami uciszenia czy obojętności. Jeszcze głośniej krzyczał… Przyzwyczajony do odrzucenia, nie spodziewał się pewnie, że Jezus go wezwie. Wielu wychodziło z miasta i nie reagowali na jego wołanie…

     Bartymeusz odzyskuje wzrok, rozpoznaje współczucie Jezusa. Opuszcza miejsce, na które skazał go los. Wiara go uratowała, ma możliwość i odejść, zniknąć, jak wielu innych. Ale wybiera bycie uczniem, idzie za Jezusem. 

Jak odpowiesz Jezusowi na pytanie, które dzisiaj stawia: co chcesz, abym dla ciebie zrobił?

Sobota 29. Tygodnia Zwykłego

    Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko wzrastało ku temu, który jest Głową - ku Chrystusowi (Ef 4,7.15).

    Nikt nie jest wyłączony z bogactwa darów, które przychodzą do nas za sprawą Chrystusa. Każdy jest dziedzicem i każdy zostaje obdarowany łaską. 

    Chrystusowy dar nie jest jednak darem wyłącznie dla nas. Służy naszemu wzrostowi - przyczynia się do wzrostu siebie w miłości, ale jest także darem dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego. 

    Dar, który otrzymaliśmy, łaska, którą możemy się cieszyć, jeżeli nie jest wykorzystywana dla budowania, jest przez nas marnotrawiona. W tygodniu misyjnym, który dobiega końca, warto pomyśleć, na ile to, co otrzymałem jako skarb wiary, jest przeze mnie wykorzystywane, by innym głosić i budować Kościół - Ciało Chrystusa. 

 Co uważam za swój największy dar?