Wtorek 34. Tygodnia Zwykłego

    Ty, królu, patrzyłeś: Oto posąg bardzo wielki, o nadzwyczajnym blasku stał przed tobą, a widok jego był straszny. Głowa tego posągu była z czystego złota, pierś jego i ramiona ze srebra, brzuch i biodra z miedzi, golenie z żelaza, stopy zaś jego częściowo z żelaza, częściowo z gliny. Patrzyłeś, a oto odłączył się kamień, mimo że nie dotknęła go ręka ludzka, i ugodził posąg w jego stopy z żelaza i gliny, i połamał je (Dn 2,31-34). 

    Ziemskie królestwa przekonane są o swojej potędze i trwałości. Wszystko wydaje się błyszczeć  bogactwem, wszystko zbudowane ze złota, srebra, brązu i żelaza. Ale często nogi tych ziemskich potęg są jedynie z gliny. Wystarczy coś niewielkiego, jakiś niewielki kamień, a cała potęga i przepych stają się pyłem. Wielki, pyszny i dumny świat - jak niewiele trzeba, by zburzyć jego spokój, ukazać słabość i nietrwałość...

    Bóg działa w historii ludzkiej.  To do Niego należy ostatnie słowo, On zbuduje królestwo, które jest trwałe. 

    Zdumiewające słowa wypowiada Daniel do człowieka, któremu udało się podbić kawał świata i który wierzy w swoją potęgę. Ty, królu, królu królów, któremu Bóg nieba oddał panowanie, siłę, moc i chwałę... Ten, który zniszczył świątynię Izraela, nawet wtedy, kiedy czynił rzeczy przeciwne Bogu, wciąż pozostawał pod Bożym panowaniem i realizował, nie wiedząc nawet o tym, Boży plan. 

    Mały kamień, którego nie dotknęła ludzka ręka... Jezus znał to proroctwo. Być może o nim myślał, że kiedy mówił o sobie, że jest głowicą węgła - wystarczy, że wypadnie i cała budowla obraca się w ruinę. 

1. Czy Bóg jest dla mnie Panem historii?

Poniedziałek 34. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Cecylii

    Daniel powziął postanowienie, by się nie kalać potrawami królewskimi ani winem, które król pijał. Poprosił więc nadzorcę służby dworskiej, by nie musiał się kalać (Dn 1,8).

    W samym środku hellenistycznej inwazji kulturowej kwestia spożywanych pokarmów  stała się  wyróżnikiem religijnym, swego rodzaju znakiem rozpoznawczym. Była do tego stopnia znakiem, że wielu Żydów uczyniło z niej symbol wierności Bogu. Nieprzestrzeganie przepisów związanych z pokarmami stawało się znakiem niewierności. 

    W świecie wrogim judaizmowi decyzja Daniela i jego przyjaciół urasta do rangi wyznania wiary. Za swoją wierność zostają wynagrodzeni niezwykłą inteligencją, rozumieniem pism i mądrością. 

    Jako chrześcijanie z wyjątkiem piątkowego powstrzymywania się od mięsnych pokarmów, nie mamy zasadniczo ograniczeń w zakresie jedzenia. Ale ten tekst z Księgi Danie stawia przed nami dużo poważniejsze pytanie: jakie są te zewnętrzne znaki, za pomocą których wyznajemy dzisiaj naszą wiarę, jakie słowa lub gesty stają się znakiem pośród zsekularyzowanego świata, które mówią o naszej tożsamości, naszej przynależności do Jezusa?

1. Czy mój styl życia wskazuje na moją wiarę?

Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

    Piłat zapytał Jezusa: „To Ty jesteś królem Judejczyków?... A zatem Ty jesteś Królem?” (J 18,33b.37).

     Piłat dwukrotnie pyta: jesteś Królem? A zatem Ty jesteś Królem? Nie trudno jest zrozumieć zakłopotanie Piłata. Stoi przed nim człowiek całkowicie osamotniony, bez widocznej siły fizycznej, bez obrońców i towarzyszy, słaby i zdany całkowicie na jego wolę. Ci, którzy mogliby być Jego poddanymi, są tymi, którzy za wszelką cenę chcą się Go pozbyć. 

     Te pytania Piłata jest wciąż aktualne. Wielu dziś wznosi ręce ku Niemu, prosząc, by pomógł przejść przez trudne chwile, rozwiązać palące problemy, uspokoić napięcia w rodzinie, wyjść z samotności i lęku, a prośby zdają się pozostawać bez odpowiedzi. 

    I wtedy pytają jak Piłat: czy Ty rzeczywiście jesteś Królem? Czy możesz coś zaradzić w mojej sytuacji? Podobnie jak Piłat chcielibyśmy znaleźć dowody na to, że tak, że On ma moc, że jest Królem, że nie robimy z siebie głupców, mówiąc, że w Niego wierzymy. I mamy nadzieję, prosimy i pragniemy jakiegoś znaku, jakiejś wskazówki, choćby najmniejszej, która pozwoli nam poczuć Jego bliskość i obecność, która rozwieje wątpliwości. 

    A kiedy patrzymy na to, co się dzieje wokół nas, na nieszczęścia, które pojawiają się każdego dnia, nie wydaje się, by ten tak zwany Król rządził i wprowadzał porządek pośród morza chaosu i bólu. I pytamy: Czy Ty jesteś Królem?

     Jezus przyznaje przed Piłatem, że urodził się i przyszedł na świat, aby dać świadectwo Prawdzie! Prawda w naszych czasach jest co najmniej wątpliwa.   

    Pytanie Piłata było bardzo logiczne: Co uczyniłeś? Dlaczego przyprowadzili Cię do mnie? Czy jesteś niebezpieczny? Oczywiście, że tak! Jezus dał do zrozumienia, że Piłat nie był zainteresowany wymierzeniem sprawiedliwości, co było jego obowiązkiem: chodziło mu tylko o utrzymanie swojego urzędu, dogadanie się z niesfornymi Żydami, aby nie sprawiali kłopotów. Czy naprawdę chciał wiedzieć, jaka jest prawda? Cóż to jest prawda?  Prawda jest taka, że nie miał nic przeciwko skazaniu niewinnego człowieka, przedkładając swój interes nad sumienie, nad sprawiedliwość. A niewinni, jak zawsze, są tymi, którzy płacą cenę.

    Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił? Jak wyjaśnić powód kolektywnej nienawiści?  Jak wytłumaczyć żądanie skazania na śmierć? Wrogie szemranie zamieniło się w głuche milczenie… Co uczynił? Zbiorowy rachunek sumienia. Nie zrobił nic złego. Ale nam trudniej jest Go znieść niż kogoś, kto popełnia zło. On obnaża niedostatki naszego dobra. Chciał nas nauczyć dobra, które jest inne od naszego. Temu „królowi” nie możemy przebaczyć. Swoim nauczaniem o dobru zniszczył nas spokój.

    

    1. Jaki jest mój obraz Chrystusa Króla? Na ile motywuje mnie do życia w Prawdzie i Miłości?

    

Sobota 33. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Rafała Kalinowskiego

    Gdy król wysłuchał tych wiadomości, przeraził się i tak bardzo był wstrząśnięty, że rzucił się na łoże i popadł z przygnębienia w chorobę, bo nie tak mu to wyszło, jak pragnął (1 Mch 6,8).

    Ludzkie zamierzenia, ambicje, plany, sny o wielkości. Historia zna przypadki władców, którzy kończyli jak Antioch - w depresji, przygnębieniu. Widzieli jak bardzo zawodne są ludzkie rachuby i ambicje. Widzieli ruinę własnego życia, chociaż starali się wznosić wspaniały gmach ludzkiej pychy. 

    Dobrym przykładem może być cesarz Józef II, który na swoim grobie kazał umieścić napis: Tu spoczywa Józef II, który przegrał we wszystkich swoich przedsięwzięciach, czy władca Polski August II, który w godzinie śmierci miał odwagę wyznać: Całe moje życie było jednym nieprzerwanym grzechem, Boże zlituj się nade mną.

    Antioch potrafi przeprowadzić refleksję nad swoim życiem, zobaczyć uczynione zło. Potrafi zobaczyć, że stan, w którym się znajduje jest konsekwencją zła, którego się dopuścił. 

    Nie jesteśmy wolni od ambicji, próżności i pychy. Różne, nawet dobre rzeczy, mogą wyrastać z niskich i złych pobudek. Ale kiedy potrafimy to zobaczyć, odkryć własne niezdrowe ambicję, pychę czy próżność, to już połowa zwycięstwa. Trzeba wówczas pozwolić Bogu na oczyszczenie, na Jego prowadzenie, czasem na odstawienie tego, co ludzkie i małe. Tylko na dobrym fundamencie postawiony gmach nie zamieni się w ruinę.

    Każdy z nas buduje gmach swojego życia. I każdemu z nas grozi, że u kresu zobaczy ruiny. Dając nam przykład Antiocha, Bóg zdaje się nas zachęcać do uwagi: Bacz, jak budujesz!, na czym budujesz!

1. Czy podejmuję refleksję nad własnymi wyborami, decyzjami, działaniami?

    

    

    

Piątek 33. Tygodnia Zwykłego

    Potem wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: «Napisane jest: Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców» (Łk 19,45-46).

    Jest prawdą, że na dziedzińcu pogan dozwolona była sprzedaż zwierząt ofiarnych. To, czego robić nie było wolno, to czerpanie z tego handlu jakiejś wyjątkowej prywatnej korzyści. Ale ponieważ kapłani mieli swój udział ze sprzedaży zwierząt, przymykali oczy na nadużycia. 

    Jezus wypędzając przekupniów, broni porządku, jaki zapisany jest w Prawie i u Proroków. 

    Święty Paweł w Liście do Koryntian wskazuje na inną świątynię, o której świętość należy dbać z równą gorliwością: Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście. W wymiarze indywidualnym - każda osoba, ale też w wymiarze wspólnotowym - rodziny, parafii... 

    Niech komentarzem do tej Ewangelii będą notatka porzucona przez starego Anioła Stróża: Dziś powiedziałem do proboszcza: Wielebność, zaopiekuj się świątynią. Nigdy jednak nie traktuj jej jako swojej prywatnej własności, a tym bardziej jako teatru, muzeum czy magazynu cudów. Nie traktuj świątyni jako klatki, w której można zamknąć Boga. Zapraszaj swoich parafian, by tu przychodzili, ale przypominaj im jednocześnie, że Pan pragnie zamieszkać przede wszystkim w ich sercach i ich domach. I czuwaj, aby liturgia była oddźwiękiem tego osobistego i głębokiego spotkania, jakie przeżywa każdy z wiernych w spotkaniu z Ojcem niebieskim.

    1. Jak dbam o świątynię serca i świątynię parafialną?

Czwartek 33. Tygodnia Zwykłego - wsp. bł. Karoliny Kózkówny

    Wtedy do miasta Modin przybyli królewscy wysłańcy, którzy zmuszali do odstępstwa przez uczestnictwo w składaniu ofiary. Wielu spomiędzy Izraelitów przyszło do nich (1 Mch 2,15-16).

    Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami (Łk 19,41-42).

    Lektura Księgi Machabejskiej pozwala odczytać dzisiejszy świat. Świat, w którym podejmowane są wciąż próby siłowego narzucania pewnych przekonań i wzorców, akceptacji niektórych rozwiązań i stylu życia, które odbiegają od Bożego prawa. 

    Władza próbuje narzucać pewne rozwiązania, promując pewne trendy i mody, odrzucając tradycję i religię. Próbuje na nowo definiować pojęcia, chociażby rodziny, płci. W imię rzekomej tolerancji próbuje forsować jedynie słuszne poglądy. 

    Wymuszanie zawsze prowadzi do odrzucenia. Forsowanie pewnej kultury, myśli, pseudo wolności uniemożliwia szacunek. Próba zmuszania do zaakceptowania pewnych spraw poprzez naciski ekonomiczne czy ostracyzm społeczny, a czasem szantaż apostazji, który stał się tak modny, rodzi bunt i sprzeciw. 

    Nie chodzi o to, by popadać w irracjonalny gniew i przemoc, ale odpowiedzią właściwą jest wierność wierze i Bogu. który daje życie. Kościół wobec całego zamieszania zawsze wyrażał i wyraża potrzebę szacunku dla każdego człowieka, ale nie może akceptować rozwiązań, które z punktu widzenia są niemoralne i stają się zagrożeniem dla samego człowieka. 

    Jezus patrzy na Jerozolimę i płacze nad nią. Jego płacz stoi w jaskrawym kontraście do radości, z jaką spotkało się Jego przybycie do świętego miasta. O gdybyś i ty poznało w ten dzień, co służy pokojowi! W tym dniu! Nie jutro, nie wczoraj  - dzisiaj, w tym dniu! To płacz z powodu odrzucenia, opuszczenia Boga. Człowiek oderwał się od Boga i znalazł się w stanie wojny z samym sobą. Rozdarte serce, w którym nie ma miejsca dla Boga, pogrążone jest w destrukcji. 

    Potrzeba modlitwy, o wierność dla tych, którzy do Boga się przyznają, by byli autentycznymi świadkami. Potrzeba modlitwy za tych, którzy Boga odrzucili i stali się wrogami dla samych siebie i dla innych ludzi, aby potrafili otworzyć drzwi Chrystusowi, który przychodzi z darem prawdziwego pokoju.

1. Czy nie ulegam modom i naciskom, godząc się na spłycanie wiary?

    

Środa 33. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Elżbiety Węgierskiej

    Przede wszystkim zaś godna podziwu i trwałej pamięci była matka. Przyglądała się ona w ciągu jednego dnia śmierci siedmiu synów i zniosła to mężnie. Nadzieję bowiem pokładała w Panu (2 Mch 7,20).

    Różnie można odbierać tę scenę, ale jest to jedna z najbardziej imponujących scen w całej Biblii: męczeństwo siedmiu braci Machabeuszy i ich matki z rozkazu króla Antiocha.

    Wierność Bogu, Przymierzu przynosi śmierć męczeńską. To zapowiedź męczeństwa, jakie będą ponosili wyznawcy Chrystusa. 

    Ten tekst jest ważny dla nas, ponieważ są w nim wyrażone w sposób bezpośredni dwie prawdy:

* zmartwychwstanie jest nagrodą za oddanie swojego życia w wierności Bogu, Jego nakazom. Ta wiara rodziła się powoli w Starym Testamencie, jako konsekwencja dwóch przekonań przodków. Bóg z jednej strony jest Panem życia, ż drugiej zaś Jego sprawiedliwość nie może pozwolić, by ci, którzy dla Niego oddali swoje życie, zostali na zawsze unicestwieni przez ludzkie okrucieństwo. Musi istnieć dla nich sprawiedliwość poza śmiercią.

* z niczego Bóg stworzył wszystko. To jedyne miejsce w Biblii, gdzie pojawia się to stwierdzenie. 

    Dwa przekonania, które odziedziczy chrześcijaństwo. Oba padają z ust bohaterskiej matki, zwracającej się do najmłodszego syna, tuż przed śmiercią. Nie zostały one sformułowane przez jakiegoś wybitnego rabina, nie padły ze znaczącej katedry. Wypowiada je kobieta z ludu, która odkrywa tajemnicę Boga i zachęca ostatniego ze swoich synów, aby złożył swoje życie w ręce miłosiernego Boga, który jest Życiem.

1. Czy rzeczywiście uznaję wyższość życia wiecznego nad doczesnym?

Święto Matki Bożej Miłosiedzia

    Z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego (Tt 3,5-6).

    W tych dniach Maryja zebrała się i z pośpiechem poszła do miasta Judy w górzystej krainie. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę (Łk 1,39-40).

Dziś kierujemy nasz wzrok ku Najświętszej Maryi Pannie, nazywając ją Matką Miłosierdzia. Od niedawna tym tytułem przyzywamy Jej orędownictwa w Litanii Loretańskiej. Tak nazywamy Ją również śpiewając antyfonę Witaj Królowo, Matko Miłosierdzia…, modlitwie powstałej już w  XI wieku. 

Maryja jest ikoną Miłosierdzia. Wybór Maryi dokonany przez Boga opiera się na darmowości Bożej miłości, sprawia, że Ona staje się pełna łaski. Ojciec wlał w Nią pełnię swojego miłosierdzia ze względu na Jej Boże Macierzyństwo. 

Magnificat jest odpowiedzią Maryi na miłosierdzie Boga. On, Możny, tak wielkie rzeczy uczynił. Święte jest Jego imię! Jego Miłosierdzie przez pokolenia i pokolenia dla żyjących w Jego bojaźni. Ujął się za Izraelem, swoim sługą, aby pamiętano o Jego Miłosierdziu… Magnificat jest pieśnią wychwalającą miłosierdzie Ojca wobec całej ludzkości, a Maryja staje się znakiem tego Miłosierdzia. 

    Jak nikt inny zna tajemnicę miłosierdzia, tajemnicę, która osiąga swój szczyt na Kalwarii. Dziewica, która w tajemnicy Zwiastowania i Narodzenia Jezusa stała się Matką Boga i otworzyła bramy Miłosierdzia całej ludzkości, na Kalwarii stanie się Matką Kościoła, rozciągając swoje serce miłosierdzia na wszystkie swoje dzieci. Bizantyjski autor z VI wieku w hymnie skomponowanym na cześć Maryi mówi: Miłosiernemu przystoi Miłosierna Matka.

Ona jest Matką miłosierdzia i czułości. Maryja jest tą, która potrafi przemienić stajnię dla zwierząt w dom Jezusa, z ubogimi pieluszkami i z olbrzymią czułością– pisał papież Franciszek w Evangelii Gaudium. Jest to kobieta wrażliwa i pomocna, do której powinniśmy się modlić – jak mówi Franciszek – nową litanią: Maryjo, która zawsze przychodzisz z pośpiechem. 

    Maryja jest wzorem konkretnej miłości. Widzimy to nie tylko w epizodzie, gdzie z pośpiechem idzie do swojej krewnej Elżbiety, by ją wesprzeć. Widzimy to również na weselu w Kanie Galilejskiej, gdzie objawia się Jej wrażliwe i miłosierne serce – nie zatrzymuje się na biernej litości, ale przychodzi z pomocą. Nikt Jej nie mówi o problemie – sama potrafi go zobaczyć i z pośpiechem reaguje.

1. W czym doświadczam czułości Maryi?

Poniedziałek 33. Tygodnia Zwykłego

    Wielu jednak spomiędzy Izraelitów postanowiło sobie i mocno trzymało się swego postanowienia, że nie będą jeść nieczystych pokarmów. Woleli raczej umrzeć, aniżeli skalać się pokarmem i zbezcześcić święte przymierze. Oddali też swoje życie (1 Mch 1,62-63).

 «Co chcesz, abym ci uczynił?» Odpowiedział: «Panie, żebym przejrzał» (Łk 18,41).

    Księga Machabejska przypomina nam o potrzebie wytrwałości i wierności nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach. Wygoda i interes własny często skłaniają nas do działań, które stoją wbrew naszym najgłębszym przekonaniom i wierze. 

    Nie jest łatwo być konsekwentnym; czasem próbujemy usprawiedliwić własne niewierności różnymi argumentami, by sumienie złagodziło swoje wyrzuty, że nie postępujemy właściwie. 

    W tekście widać dwóch wrogów dla naszej wierności - zewnętrzny świat obcych wartości reprezentowany przez króla Antiocha, ale także świat swoich, świat wewnętrzny, przyznający się do pewnych tradycji i zwyczajów, ale wybierający łatwiznę, niewierność, konformizm.

    Być wiernym Ewangelii, nie tylko wtedy, kiedy to przychodzi łatwo, ale kiedy pojawiają się trudności, kiedy Ewangelia wymaga od nas zajęcia jasnego stanowiska i zaangażowania. 

    Niedawno czytaliśmy o uzdrowieniu spod Jerycha. Dziś znów widzimy ten sam obraz namalowany słowem Łukasza Ewangelisty. I to pytanie Jezusa: Co chcesz, abym ci uczynił? 

    Może nam zająć całe życie, aby odnaleźć odpowiedź. To ewangeliczne zaproszenie, które Jezus kieruje do nas dzisiaj. Czym jest dla mnie dzisiaj zobaczyć na nowo? 

    Tak wiele spraw, pragnień, złudzeń, zmarnowanych ideałów... Czy jesteśmy gotowi, by zobaczyć na nowo, aby się zaangażować, aby dawać siebie... z tą naiwnością - prostotą w spojrzeniu, z czystością i hojnością serca. 

1. Czy staram się podejmować walkę z tym, co jest wewnętrznym i zewnętrznym zagrożeniem mojej wiary?

XXXIII Niedziela Zwykła

    Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narody powstały, aż do chwili obecnej. W tym czasie naród twój dostąpi zbawienia: ci wszyscy, którzy zapisani są w księdze (Dn 12,1b).

    Ten przeciwnie, złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga, oczekując tylko, aż nieprzyjaciele Jego staną się podnóżkiem nóg Jego (Hbr 10,12-13).

    A od drzewa figowego uczcie się przez podobieństwo! Kiedy już jego gałąź nabiera soków i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach (Mk 13,28-29).

Powoli dobiega końca rok liturgiczny, przez który szliśmy prowadzeni przez św. Marka. Liturgia zaprasza nas do refleksji, do zastanowienia się nad końcem wszystkiego: nad końcem czasu, historii, naszego życia osobistego. Nic poza Bogiem nie jest na zawsze. Niebo i ziemia przeminą. I my przeminiemy. A często żyjemy tak, jakby śmierć przytrafiała się tylko innym. Warto obudzić w sobie świadomość własnego przemijania, bo to zmienia sposób, w jaki podchodzimy do życia i rodzi poczucie odpowiedzialności. 

     Czasem zbyt późno uświadamiamy sobie wartość każdej chwili, martwimy się i stresujemy rzeczami, które nie mają większego znaczenia. Zaniedbujemy to, co w dłuższej perspektywie jest naprawdę cenne i ważne. Życie ma swoją czasową granicę. 

    I byłoby bardzo smutne, gdybyśmy u kresu życia poznali, że nie wykorzystaliśmy ofiarowanego nam czasu. 

     Doświadczamy różnych znaków, które mówią nam o kruchości naszego życia: pandemia, wybuchy wulkanu, globalne ocieplenie, huragany czy powodzie. Nie kontrolujemy wszystkiego, nawet kiedy próbujemy udawać, że jest inaczej. Wszystko może ulec zmianie w każdej chwili naszego życia.

     Dopóki żyjemy, będziemy zastanawiać się nad naszą przemijalnością, nad tym co po śmierci. Ale nie musimy tego robić pod presją strachu i apokaliptycznych wydarzeń. Strach nie jest perspektywą, do której zaprasza nas Jezus.

    Ewangelia zaprasza nas do ufnego spojrzenia na życie, które jest nieustanną walką dobra i zła, jaka toczy się w sercu każdego człowieka. To jest bitwa, w której Jezus już zwyciężył i zstąpi z obłoków, aby objąć swoje Królestwo. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. To jest zaproszenie do nadziei, która jest tak delikatna, a zarazem tak mocna jak ta, która kiełkuje już w delikatnych pączkach drzewa, które szykuje się do życia. 

    Cieszyć się małymi chwilami, umieć wybierać, to co naprawdę ważne, żyć ze świadomością, że mamy tylko całe życie, aby zadbać o swojego ducha, o nasze ja – o to, by żyć wiecznie. 

1. Jakie myśli prowokuje we mnie myśl o końcu życia?

Sobota 32. Tygodnia Zwykłego - wsp. pierwszych męczenników Polski: Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna

    Obłok ocieniający obóz i suchy ląd ujrzano, jak się wynurzał z wody poprzednio stojącej: drogą otwartą - Morze Czerwone i pole zielone - z burzliwej głębiny. Przeszli tędy wszyscy, których chroniła Twa ręka, ujrzawszy cuda godne podziwu (Mdr 19,7-8). 

Opowiedział im przypowieść, aby pouczyć, że zawsze powinni się modlić i nigdy nie ustawać (Łk 18,1).

 

    Wszechmocne Słowo Boga, które pospieszyło, aby uczynić drogą otwartą - Morze Czerwone i w ten sposób dać zbawienie swojemu ludowi jest tym samym Słowem, które przychodzi ze swoją mocą do nas, które czytamy, którego słuchamy, którym się modlimy i rozważamy. Ale czy pozwalamy Mu, by w naszym życiu dokonywało tego, co w czasie wyjścia z Egiptu narodu wybranego?

     Może potrzeba nam więcej tej zalegającej wszystko ciszy, wsłuchanej i otwartej na Słowo, by Ono mogło wejść ze swoją mocą i dokonać w nas swojego dzieła. 

    Bóg ma moc przemienić nasze Morze Czerwone w w drogę otwartą, możliwą do przebycia. Oczekuje od nas pełnego zaufania, które wypływa z wiary, że jesteśmy chronieni Jego ręką. 

    Jak dobrze Jezus wie, że bez modlitwy człowiek traci życiowy kompas i szybko schodzi na błędne drogi. Dlatego daje jasne wskazówki

* ZAWSZE się módlcie, w każdym czasie, w każdych okolicznościach;

* NIE USTAWAĆ w modlitwie, nie poddawać się zniechęceniu.

    On jest  wierny swojemu słowu i obietnicom, które daje. Weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego. On nie zawodzi. 

 

1. Jakie wewnętrzne przeszkody spotykam na drodze modlitwy?

Piątek 32. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Jozafata

    Głupi już z natury są wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga: z dóbr widzialnych nie zdołali poznać Tego, który jest, patrząc na dzieła nie poznali Twórcy. Ci jednak na mniejszą zasługują naganę, bo wprawdzie błądzą, ale Boga szukają i pragną Go znaleźć (Mdr 13,1.6).

    Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich (Łk 17,26-27).

 

    Księga Mądrości mówi nam o pokusie bałwochwalstwa i niezdolności człowieka, by wznieść się ponad świat stworzony i zobaczyć samego Stwórcę. Człowiek może utknąć w zachwycie nad światem stworzonym i nie widzi Tego, który go stworzył.

    Stworzony świat ma swój urok i piękno i zasługuje na podziw. Ale inteligencja winna doprowadzić człowieka do autora i źródła tego piękna, które podziwia we świecie stworzonym. Niepowodzenie lub nieumiejętność zauważenia Boga jest owocem błędnej inteligencji.

    Autor nie potępia tych, którzy szukają, podziwiają, ale nie potrafią przekroczyć bariery zrozumienia, by dotrzeć do Stwórcy. Potrafi docenić ich wysiłek poszukiwania. 

    Jezus wypowiada naganę wobec ludzi swoich czasów i wobec nas - naganę wobec postawy, która koncentruje całą uwagę na doczesności. Jedli i pili, żenili się, kupowali i sprzedawali... i śmiali się z Noego. My też jesteśmy kuszeni, by oddać się życiu, jakbyśmy byli wiecznymi mieszkańcami tego świata. 

    Przed taką postawą przestrzega też św. Paweł: Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci, a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, co się radują, tak jakby się nie radowali; ci, którzy nabywają, jak gdyby nie posiadali; ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali. Przemija bowiem postać tego świata. 

     Nie chodzi o to, by uprzykrzać sobie na siłę życie. Cechą chrześcijanina jest radość. Ale nie można zapominać o ostatecznym przeznaczeniu człowieka. Stawką jest życie wieczne. Dlatego każdy, kto próbuje zachowywać swoje życie dla siebie, traci, a kto żyje hojnie, oddając życie dla innych, zyskuje. 

 

1. Czy stworzenie pozwala mi zobaczyć piękno Stwórcy?

Czwartek 32. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Marcina z Tours

    Bo ona piękniejsza niż słońce i wszelki gwiazdozbiór. Porównana ze światłością - uzyska pierwszeństwo, po tamtej bowiem nastaje noc, a Mądrości zło nie przemoże (Mdr 7,29-30). 

    Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: "Oto tu jest" albo: "Tam". Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest» (Łk 17,20-21).

 

    Mądrość. Tak często nazywamy mądrością nagromadzoną wiedzę zdobytą przez studia czy życiowe doświadczenie. Pierwsze czytanie ukazuje nam mądrość jako Boży dar z samego siebie dla człowieka. Ten dar zostaje na nas wylany. Ale chociaż jest darmowy, nie jest tanim darem. Potrzebuje odbiorców o pewnych cechach, odbiorców, którzy jej pragną, którzy jej szukają, proszą o nią i potrafią na nią czekać, a kiedy przychodzi, przyjmują z radością, jakby otrzymywali najcenniejszy dar. 

    Jest coś niezwykłego w Bożej mądrości. W porównaniu z pięknem i mocą słońca zwycięża mądrość. Słońce bowiem musi ustąpić miejsca nocy, a mądrość nigdy nie ulegnie mocy zła. 

    Wobec oczywistej obecności zła w tak wielu różnych formach, zła, które otacza i atakuje, trzeba zabiegać u Boga o mądrość, która pozwoli nam stawiać złu czoła. Zło bowiem nie pokona mądrości. 

    Jezus jest prawdziwym Mistrzem w udzielaniu odpowiedzi, które On uważa za właściwe w danym momencie, chociaż czasami może się wydawać, że odpowiedź rozmija się z postawionym pytaniem.  Zawsze jednak zadziwia. Trzy wskazania Jezusa z dzisiaj, na które warto zwrócić uwagę:

* Królestwo nie przyjdzie w spektakularny, widowiskowy sposób. Ważne jest zwrócenie uwagi na znaki Królestwa, które Jezus zostawia, być może niedostrzegalnych ze względu na swoją prostotę. Potrzebujemy uważnych uszu, oczu i czujnych serc, aby te znaki rozpoznawać;

* Powiedzą nam "jest tu, jest tam...Pokusa, aby dać się poprowadzić pewnym przywódcom, farbowanym liderom. I ostrzeżenie Jezusa - nie idźcie...

* Królestwo Boże jest  w was... Jak wielu chrześcijan nie potrafi zobaczyć Królestwa. To ostrzeżenie dla nas wszystkich, którzy nie potrafimy go dostrzec lub widzimy tylko to, co negatywne... Nadszedł czas, aby z całym zaangażowaniem zająć się odkrywaniem i ukazywaniem znaków Królestwa, które są wśród nas. Dziesięć minut dziennie poszukiwania tego, co dobre i piękne, rozpoznawania znaków Boga, potrafi zmienić spojrzenie, a przez to życie. 

    1. Częściej narzekam na zło czy zachwycam się dobrem?

     

Środa 32. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Leona Wielkiego, papieża

    A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin (Łk 17,14-16).

    W poniedziałek pisałem o przebaczeniu, które leczy, wyzwala z labiryntu winy i grzechu, daje nową szansę. Wczoraj widzieliśmy wielką siłę łaski, która przywraca życie tam, gdzie już panuje śmierć, która rodzi nowe życie. Tego wszystkiego doświadczamy w spotkaniu z Chrystusem w sakramencie pojednania. 

    Tego doświadczenia przebaczenia nie zdobywa się z książek, to nie jest teoretyczna wiedza. To doświadczenie rodzi wdzięczność. Bóg nas kocha, a jego miłość nieustannie nas rodzi na nowo. Podnosi nas z upadku, wzywa nas do życia, zaprasza do wolności, do życia zaangażowanego. Wdzięczność rodzi też postawę przebaczenia. Ten kto spotka Chrystusowe przebaczenie i żyje wdzięcznością, sam pragnie przebaczać. 

    Proporcje ukazane w ewangelicznej scenie - tylko jeden z dziesięciu, który przyszedł podziękować - pokazują, że doświadczenie łaski uzdrowienia nie zawsze musi rodzić wdzięczność. A brak wdzięczności wobec Boga za otrzymany dar skutkuje też zamknięciem serca na człowieka, nie pozwala zasklepić się zadanym ranom i rodzi pragnienie odpłaty. Może dlatego tak wielu, chociaż przychodzą prosić o przebaczenie, nie potrafi darować innym - nie obudzili w swoim sercu wdzięczności. A może nie uwierzyli, że zostało im przebaczone i sami próbują jakoś wyrównać swój rachunek zadłużenia wobec Boga, a wówczas i od innych oczekują, by i oni wyrównali wyrządzone krzywdy. 

    1. Czy jest we mnie postawa wdzięczności za dary otrzymane od Boga?

Wtorek 32. Tygodnia Zwykłego - Święto Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

    Potem rzekł do mnie: «Czy widziałeś to, synu człowieczy?» I poprowadził mnie z powrotem wzdłuż rzeki. Gdy się odwróciłem, oto po obu stronach na brzegu rzeki znajdowało się wiele drzew. A On rzekł do mnie: «Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego1 stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostają przy życiu (Ez 47,6-9).

    Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie (J 2,15.17).

    Woda wypływająca z czystego źródła świątyni docierając do innych wód - zepsutych i brudnych - oczyszcza je, przywraca życie, tworzy nowe środowisko. 

    Jezus jest tym źródłem, który wylewa swoją łaskę i daje nam Życie. Nawet w najtrudniejszych sytuacjach, kiedy ogarnia nas ciemność grzechu ze swoją potężną siłą zła i smrodu, Pan przychodzi do nas, oczyszcza nas i sprawia, że znów stajemy się świątynią, w której Bóg zamieszkał poprzez chrzest. 

    Ewangelia również mówi o oczyszczeniu świątyni. Działanie Chrystusa jest tak gwałtowne, że wywołuje szok. Jako chrześcijanie również powinniśmy czuć odpowiedzialność za świątynie - najpierw za świątynię naszego serca, z której trzeba powyrzucać różne rupiecie, wymieść brudy, by przywrócić jej prawdziwy blask, by serce stało się ośrodkiem modlitwy. 

    Ale potrzeba również troski o te świątynie zbudowane, by nie stały się targowiskiem. 

    Aby zrozumieć całą sytuację, warto wiedzieć, że to wydarzenie miało miejsce na dziedzińcu pogan, który był także dostępny dla tych, którzy nie należeli do narodu wybranego. Mogli stąd podziwiać piękno świątyni. Ale to miejsce zostało przekształcone w targowisko. A pragnieniem Boga jest to, by jego świątynia była domem modlitwy dla wszystkich narodów. Stąd decyzja Jezusa, by powywracać stoły bankierów i kupców oraz wypędzić zwierzęta. To oczyszczenie było konieczne, aby Izrael mógł na nowo odkryć swoje powołanie: być światłem dla wszystkich narodów, służyć zbawieniu, które Bóg chce dać wszystkim.

    Jezus wie, że ta prowokacja będzie Go drogo kosztowała. Tak również boli, kiedy w sposób stanowczy i radykalny zrywa się z grzechem, złymi przyzwyczajeniami. Miłość kosztuje. 

1. Z jakiej wady, grzechu najtrudniej mi się wyzwolić, by serce stało się świątynią?

Poniedziałek 32. Tygodnia Zwykłego

    Jeśli zgrzeszy twój brat, upomnij go, a jeśli będzie żałował, przebacz mu. Jeśliby nawet siedem razy dziennie zgrzeszył przeciw tobie i siedem razy żałował, mówiąc ci: Żałuję, przebaczysz mu (Łk 17,3-4).

    Przebaczenie jest sercem życia chrześcijańskiego. W Jezusie Bóg przebacza i przyjmuje nas wszystkich, obdarzając miłością bez miary. Jezus jest żywym obrazem Boga, który pochyla się nad człowiekiem, przebacza, uzdrawia, a poprzez przebaczenie stwarza na nowo. Często widzi szansę tam, gdzie człowiek już nie widzi. 

    Istnieje taki punkt , w którym człowiek stał się równy Bogu. Przypisuje sobie prawo decydowania o życiu. I potrafi to życie niszczyć. Jednym poruszeniem palca możemy to zrobić za pomocą energii jądrowej, ale takie decyzje podejmujemy też w codziennych sytuacjach. Uważamy się za równych Bogu, bo potrafimy niszczyć życie. Szkoda, że nie potrafimy z równą determinacją brać przykładu z Boga, który tworzy życie, który kocha życie, kocha każdego z nas. 

    Nie dorównujemy Bogu w jego zdolności do tworzenia i odradzania życia. Możemy to czynić, kiedy przebaczamy, kiedy osobie, której przebaczamy, dajemy nową szansę. Przebaczenie w swojej istocie pozwala nam wydostać się z labiryntu winy i grzechu. 

    Ten, kto czyni zło, zawsze także krzywdzi samego siebie.  Przebaczenie leczy i uzdrawia. Ten, kto przebacza, wierzy w życie i dlatego otwiera możliwości i nadzieję. W tym możemy naśladować samego Boga, który przebaczając stwarza na nowo i przywraca nadzieję. Bóg wierzy w nas, wierzy i kocha: Tak Bóg umiłował świat... 

    Aby przebaczyć, musimy wierzyć, że ten, kto nas zranił, jest również Bożym dzieckiem. 

1. Czy widzę w przebaczeniu moc stwórczą samego Boga?

XXXII Niedziela Zwykła

Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i twemu synowi zrobisz potem. Bo Pan, Bóg Izraela, rzekł tak: "Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię"». Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień (1 Krl 17,13-15).

Kiedy usiadł naprzeciw skarbca, przyglądał się, jak ludzie wrzucają pieniądze do tego skarbca. Wielu bogatych wrzucało dużo. Gdy doszła jedna uboga wdowa, wrzuciła dwa miedziaki, to znaczy grosz. Przywołał wtedy swoich uczniów i rzekł im: „Zapewniam was, że ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy wrzucający do skarbca (Mk 12, 41-43).

    Starcia Jezusa z uczonymi w Piśmie i faryzeuszami zawsze są ukierunkowane na demaskowanie fałszywej relacji z Bogiem, fałszywej pobożności. 

    Możemy wyobrazić sobie tę scenę. Jezus siedzący na stopniach świątyni jerozolimskiej, na tzw. dziedzińcu kobiet, obserwujący i nauczający, otoczony swoimi uczniami. I tam padają ostre słowa skierowane przeciwko religijnej postawie uczonych w Piśmie, którzy wykorzystują Boga, kult, modlitwę jako wymówkę i usprawiedliwienie, a czasem przykrywkę do tego, aby się dobrze najeść, wzbogacić, czerpać z zaszczytów, karmić swoje ego, tworzyć fałszywy obraz, mit własnej pobożności, stawiać się ponad innymi, a czasem nawet ponad Bogiem.

    Jezus tej fałszywej postawie przeciwstawia ubogą wdowę. 

     Jezus zdaje się nam mówić, że miarą naszej relacji z Bogiem nie jest dużo czy mało, więcej czy mniej, nie to, ile kto daje, ile robi, ile wnosi. Jezus chwali wdowę nie za ilość darów, ale za ich jakość… 

    Prawdziwa relacja z Bogiem to ta, która czyni wszystko z poczuciem ofiarowania siebie, bez zatrzymywania dla siebie czegokolwiek, bez masek i ukrytego egoizmu, bez próżności i fałszywego mniemania o sobie, bez lęku i wyrachowania. 

    To właśnie ofiarowanie wszystkiego, co się ma, bez względu na to, czy to jest dużo czy mało, oddanie tego, kim się jest, pokazuje prawdziwą wielkoduszność, prawdziwą relację z Bogiem…

    Jezus uczy zauważać rzeczy małe. W chrześcijaństwie to właśnie w małych rzeczach, w tym co zwykle pozostaje prawie niezauważalne, objawia się serce. I Jezus ma zdolność patrzenia na to, zaprasza nas i uczy, że to co małe, jest naprawdę ważne w naszym  życiu.

1. Czy cenię sobie zwykłe, codzienne rzeczy w moim życiu? 

Sobota 31. Tygodnia Zwykłego

    Pozdrówcie mojego umiłowanego Epeneta, który należy do pierwocin, złożonych Chrystusowi przez Azję. Pozdrówcie Marię, która poniosła wiele trudów dla waszego dobra. Pozdrówcie Andronika i Juniasa, moich rodaków i współtowarzyszy więzienia, którzy się wyróżniają między apostołami, a którzy przede mną przystali do Chrystusa. Pozdrówcie umiłowanego mego w Panu Ampliata! (Rz 16,5-8).

    Zakończenie Listu do Rzymian wydaje się nie mieć nic do powiedzenia nam, ot zwykłe pożegnanie, które być może i my byśmy napisali, podziękowanie dla konkretnych osób, które wspierały Pawła w pracy ewangelizacyjnej i z którymi połączyła go szczególna więź. Paweł pozdrawia ich wszystkich. 

    Jakie to może mieć znaczenie dla nas? Ta lista imion, która się pojawia: Pryscylla, Akwila, Epenet, Maria, Andronik, Junias, Ampliat, Urban, Stachys i można wymieniać dalej tę litanię imion z ostatniego rozdziału...

    To byli ludzie, którzy należeli do różnych wspólnot, wszyscy byli współpracownikami Pawła. Żyli w ścisłej komunii ze wszystkimi Kościołami i brali czynny udział w głoszeniu Ewangelii. 

    I oni mają nam coś do powiedzenia dzisiaj. Oni ukazują nam prawdę, którą chce nam przypomnieć dopiero co rozpoczęty synod: wszyscy jesteśmy Kościołem. Nasza wiara jest osobista, ale nie możemy i nie wolno nam żyć nią w sposób indywidualistyczny. Jesteśmy zaproszeni do Komunii - jednego Ciała, w Chrystusie. I wszyscy jesteśmy powołani do ewangelizacji, bez względu na zadania, które podejmujemy na co dzień. Mamy głosić Dobrą Nowinę świadectwem naszego słowa i naszego życia. Jest tak wiele rzeczy, które możemy zrobić razem dla wspólnego dobra, dla dobra Kościoła. 

Piątek 31. Tygodnia Zwykłego

    Nie ośmielę się bowiem wspominać o niczym, niż o tym, co dla osiągnięcia posłuszeństwa pogan Chrystus zdziałał przeze mnie słowem i czynem, mocą znaków i cudów, mocą Ducha Bożego, tak że od Jeruzalem i dalej kołem aż do Ilirii mogłem spełnić dzieło głoszenia Ewangelii Chrystusa (Rz 15,18-19).

    Paweł dobrze wie, jak ważna jest pamięć dla chrześcijanina. Nie możesz być naśladowcą Chrystusa, jeśli tracisz pamięć. Musimy zawsze pamiętać, co Bóg i Jego Syn Jezus Chrystus uczynili dla nas. 

    Ale ta pamięć nie może stać się nostalgią i jedynie wspominaniem przeszłości. Pamięć o dziele Chrystusa w nas i dla nas ma służyć temu, by zaangażować się w życie.

    Jezus w wielu sytuacjach i przypowieściach mówi nam, że dary, które otrzymaliśmy, mamy rozwijać, mamy nimi służyć innym. Niebezpieczeństwo polega na tym, że możemy ulec pokusie zawłaszczenia darów, zachowania ich dla siebie. Tak łatwo wówczas zmarnować życie. 

1. Czy pamiętam o tym, co Bóg uczynił dla mnie?

Czwartek 31. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Karola Boromeusza

    Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie?  (Łk 15,4.8).

    Jezus poprzez przypowieści ukazuje miłość miłosierną Ojca, która jest niezrozumiała dla uczonych w Piśmie, faryzeuszy, która jest niezrozumiała dla wielu chrześcijan.

    Owca może się zgubić. Drachma może się zapodziać. Nieuchronna możliwość utraty, czy nawet odejścia z domu (syn marnotrawny) nie niszczy miłości Ojca. 

    Prawdziwa miłość potrafi przyjąć ból ze strony tego, kogo kocha. Strata tylko jednej owcy spośród stu, jednej drachmy spośród dziesięciu rani kochające serce Ojca. Bóg nie jest ani obojętny, ani nieczuły. Każdy z nas jest dla Niego ważny i każda strata wywołuje ból Jego serca. Bóg nigdy nie odwróci się plecami, nie wzgardzi ani jednym swoim dzieckiem.

    Miłosierna miłość Ojca jest również pełna nadziei i radości. Wybiega w przyszłość, poszukuje i cieszy się z odnalezienia. 

    Żyjący w XVI wieku rabin sefardyjski Cordovero wymienił trzynaście atrybutów miłosierdzia:

* wyrozumiałość
* cierpliwość wobec innych
* przebaczenie
* szukanie dobra w innych i dla innych
* unikanie zaciętości w gniewie
* czynienie dobra
* miłość i szukanie dobra osoby, która sprawiła ból, ale chce naprawić krzywdę (przebaczenie nie jest wystarczające)
* pamiętanie o dobrych czynach i zapominanie złych czynów innych ludzi
* współczucie wobec innych, także złych
* uczciwe postępowanie
* życzliwe i wyrozumiałe postępowanie wobec innych
* pomoc innym w pełnieniu pokuty, bez chowania w sercu urazy
* poszukiwanie sposobów okazania miłosierdzia i współczucia nawet wówczas, gdy trudno zauważyć okoliczności łagodzące. 

1. Która z form czynienia miłosierdzia jest mi najbliższa?

Środa 31. Tygodnia Zwykłego

    Nikomu niczego nie bądźcie winni z wyjątkiem wzajemnej miłości. Kto miłuje bliźniego, już wypełnił Prawo (Rz 13,8).

    Jedynym długiem, jaki posiadamy, jest miłość. W chwili, gdy przyjęliśmy Jezusa jako Pana i Zbawiciela, zaciągnęliśmy u Niego ogromny dług. Nie tylko zostaliśmy wybawieni od potępienia, ale zostaliśmy wyniesieni do godności dzieci i dziedziców Królestwa. Ten dług jest niepoliczalny. A ponieważ miłość nigdy się nie kończy, nasz dług także jest wieczny. Nigdy nie będziemy mogli spłacić miłości. 

    Jezus umiłował nas do końca, nawet poprzez śmierć objawia swoją miłość wobec nas. Zmartwychwstały nie przestaje nas kochać, wciąż wstawia się za nami u Ojca. 

    Miłość jest trudna, ale nie możemy nigdy się poddać. Wciąż trzeba szukać dróg miłości i nie poddawać się nawet wtedy, gdy miłość pozostaje bez odpowiedzi. 

    Ci, którzy kochają prawdziwie, nie szukają sentymentalizmu czy wdzięczności. Zawsze szukają dobra drugiego człowieka, cieszą się razem z nim, cierpią z nim. Ten, kto kocha, po prostu kocha. Kochając, spłacamy dług i stajemy się bardziej podobni do Niego. 

    Miłość jest pełnią prawa. Jest pełnią naśladowania Jezusa. 

1. Czy miłość jest fundamentem mojego życia?

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

    Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą (Hi 19,25-27a). 

    Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce (J 14,1-2).

    Rozpoczął się listopad. Dla wielu osób nie tylko dzień wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych, ale cały miesiąc jest poświęcony modlitwie w ich intencji. 

    Jesteśmy w samym sercu jesieni. Natura przeżywa swoją własną śmierć. Wszystko, co nas otacza - światło słoneczne, liście na drzewach - powoli umiera. Można powiedzieć, że jesień jest metaforą powolnego umierania, które towarzyszy nam wszystkim. Od chwili narodzin powoli idziemy ku śmierci.

    Każdego roku wraz z listopadem otwierana jest na nowo skrzynia wspomnień. Wyciągamy z niej twarze i imiona wszystkich tych osób, które były z nami związane, które znaliśmy. Portale internetowe również przypominają niektóre wybitne osoby. 

    Dla wielu te chwile otwarcia wspomnień są bardzo trudne i smutne. Najchętniej, gdyby tylko mogli, unikaliby takich chwil. Trudno im przeżywać wspomnienia i doświadczać kolejny raz bólu związanego ze stratą i rozłąką. Inni przeciwnie, po przezwyciężeniu tego pierwszego bólu serca, przeżywają te chwile z wielkim spokojem. Doświadczają duchowej komunii z tymi, którzy odeszli, ale żyją w Bogu.

    Nasze osobiste doświadczenie związane ze wspomnieniem zmarłych spotyka się z doświadczeniem wiary i Słowa Bożego. Jakie światło płynie do nas z liturgii tego dnia? 

    Warto w tym dniu, kiedy wspominamy zmarłych, podziękować Bogu za tych wszystkich, których Bóg postawił na naszej drodze, którzy pomogli nam stać się tymi, kim jesteśmy. Tak wielu ludzi, którzy już odeszli, odcisnęło jakiś ślad na naszym życiu. Z upływem czasu uświadamiamy sobie to, czego być może nie potrafiliśmy zrozumieć, gdy pewne rzeczy się działy - doceniamy ich miłość, bliskość. A to wszystko skłania do wdzięczności. Wdzięczność jest dojrzałym owocem łaski. 

    Ten dzień skłania również do modlitwy i prośby za tych, którzy już zakończyli swoją ziemską pielgrzymkę. Możemy prosić Boga, aby oni, nasi bracia i siostry, którzy mieli udział w śmierci Chrystusa, mogli mieć udział w chwale Jego zmartwychwstania. Możemy prosić, aby w nich spełniło się to marzenie Boga, który pragnie zbawienia; możemy prosić, aby Bóg ich oczyścił, przebaczył, objął swoim miłosierdziem.

    Poruszające są słowa Jezusa skierowane do Apostołów: idę przygotować wam miejsce. Jezus dla każdego z nas przygotował miejsce u Boga. Śmierć nie jest końcem życia, ale bramą do ostatecznego spotkania z Bogiem, do pełni życia. 

1. Jak często dziękuję za dobro otrzymane od tych, którzy już odeszli?

    

Uroczystość Wszystkich Świętych

    Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy (Ap 7,9).

    Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest (1J 3,2). 

    Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: "Błogosławieni... (Mt 5,2-3).

    Słowo "świętość" zostało wyrugowane ze słownictwa lub nie ma już w nim prawie żadnego znaczenia. Dla większości ludzi dlatego, że kojarzy się z dziwnym życiem, dziwacznym, a czasem nieludzkim zachowaniem, nieosiągalnymi, a czasem bezużytecznymi cudami... Dla tych ludzi temat świętości jest dziwny i nieważny.

    Czasami używa się nawet wyrażenia "on jest święty". Mówi się o ludziach, którzy nie stosują podwójnych standardów, którzy są sprawiedliwi, mają dobre intencje i są przejrzyści w swoich słowach i czynach, współczujący i miłosierni, pokojowi i wprowadzający pokój...

    Ale nie ma prawie żadnego związku między tą świętością a doświadczeniem religijnym.

    Oficjalna świętość w Kościele zaczęła się kojarzyć z heroicznym życiem i spektakularnymi cudami.

    Ogromna większość chrześcijan czuje się oddalona od tych celów. Uważają, że należą one do kanonizowanych świętych, do świętości, która została ustanowiona jako reguła i wzór dla wiernych. Ale Bóg, który patrzy w głąb, być może zaprasza nas w to święto do zastanowienia się nad innym obliczem świętości, tym bardziej autentycznym, tym, które wypływa z chrześcijańskiego chrztu, tym, które wyjaśnia, dlaczego w pierwotnym Kościele wszyscy chrześcijanie byli nazywani "świętymi".

    Być dobrym - lub być sprawiedliwym i świętym w słownictwie chrześcijańskim - to coś innego: to mieć zdrowe, miłosierne i współczujące serce, wolne od zgorzknienia, oczyszczone z nieludzkich uczuć. O tym właśnie mówią nam ewangeliczne błogosławieństwa.

    Prawdziwa chrześcijańska świętość jest łaską, jest dziełem, które Bóg czyni w nas w sposób wolny. Aby to bezinteresowne działanie Boga działało w nas w sposób święty, konieczne jest przyjęcie go z wdzięcznością i odpowiedzialne korzystanie z niego. Tylko Bóg jest święty.

    Nasza świętość jest po prostu odbiciem Bożej chwały w nas, tego, co Bóg wkłada w nas z dobroci, życzliwości, miłosierdzia. Nasza świętość jest odbiciem boskiego blasku w nas. Jest ona wynikiem Bożej życzliwości wobec nas, miłości, z jaką Bóg na nas patrzy. 

    Nie znajdujemy łaski w Jego oczach z powodu naszych zasług, ale z powodu Jego życzliwości, z powodu Jego miłosiernego spojrzenia. To właśnie to spojrzenie i to działanie Boga na nas wprowadza w nas świętość. Dlatego świętość nie jest nasza, jest Boża. Możemy jedynie pozwolić, aby Boża świętość odbijała się w nas, aby w nas działała. Ale w każdym razie świętość jest darmowa, jest darem Boga, jest działaniem Ducha Świętego w człowieku.

1. Czy w moim sercu jest pragnienie bliskości Boga?