Środa 3. Tygodnia Adwentu

    Ja jestem Pan, i nie ma innego. Ja tworzę światło i stwarzam ciemności, sprawiam pomyślność i stwarzam niedolę. Ja, Pan, czynię to wszystko (Iz 45,6b-7).

    Jan przywołał do siebie dwóch spośród swoich uczniów i posłał ich do Pana z zapytaniem: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?» (Łk 7,18b-19).

    Może zastanawiać, dlaczego w tak krótkim fragmencie z proroka Izajasza słyszymy tyle razy: Ja jestem Pan, i nikt poza Mną... Ja, Pan, jestem Stwórcą... Ja jestem Pan i nie ma innego... czyż nie Ja jestem Panem?... jedynie u Pana jest sprawiedliwość i moc... 

    Nasza niezdolność do rozpoznania Pana i nasza łatwość ulegania innym bożkom i idolom jest powodem tego uporu Boga w przypominaniu nam podstawowej prawdy: Ja jestem Pan i nikt poza Mną...

    Tę samą niezdolność widzimy u Jana Chrzciciela, który przeżywa chwilę zwątpienia, chociaż wcześniej sam wskazywał na Jezusa jako obiecanego Mesjasza. 

    Jezus na tę niemożność, niezdolność Jana odpowiada nie słowami, ale czynami: wielu uzdrowił z chorób, dolegliwości i uwolnił od złych duchów; także wielu niewidomych obdarzył wzrokiem... I odsyła uczniów Jana z poleceniem, by przekazali wszystko, co widzieli i słyszeli. 

    Całość kończy się błogosławieństwem: błogosławiony jest ten, kto nie zwątpi we Mnie. Błogosławiony, kto potrafi zobaczyć pełną rzeczywistość Jezusa, kto jest otwarty na poznawanie Go, na Jego ciągłą nowość, kto nie próbuje zamykać Boga w w swoich wyobrażeniach, utartych schematach i oczekiwaniach. 

1. Czy staram się każdego dnia na nowo odkrywać nowość Jezusa?

Wtorek 3. Tygodnia Adwentu - wsp. św. Jana od Krzyża

    Poborcy i ladacznice  prędzej niż wy wchodzą do królestwa Bożego. Bo szedł u was Jan drogą sprawiedliwości, a nie uwierzyliście mu, poborcy natomiast i ladacznice uwierzyli mu. Wy nawet potem, gdy to zobaczyliście, nie zmieniliście zdania, by mu uwierzyć (Mt 21,31-32). 

    Jezus wypowiada te słowa w świątyni. Jest to wyraźne odniesienie do odrzucenia ze strony przywódców Izraela, którego doświadcza. Ale mówi te słowa również do nas.

    Z niestrudzoną cierpliwością wzywa do nawrócenia. Opowiadanie o ojcu i dwóch synach jest zasygnalizowaniem dwóch postaw. Jezus ukazuje ojca, który z delikatnością prosi swoich synów o podjęcie działania. I ta propozycja spotyka się z odmową ze strony jednego: Nie chcę, po którym następuje jednak refleksja i podjęcie pracy. Drugi syn uprzejmie odpowiada: już idę, Panie, ale nie ma zamiaru spełnić prośby ojca, zapomina o tym, co obiecał. Na pytanie podsumowujące odpowiedź wydaje się oczywista - nie liczy się to, co dzieci mówią, ale to, co robią.

    I wydaje się to proste, ale Jezus dokonuje swoistej interpretacji tej przypowieści w kontekście doświadczenia wrogości, do której przyczyniły się religijne autorytety. Używa języka, który wydaje się przesadny i prowokacyjny. Poborcy i ladacznice... wyprzedzają was. On chce, aby oni uznali swój opór przez Bogiem. Ci, którzy są strażnikami i specjalistami od świątyni, kultu i prawa. Ci, którzy uważają się za sprawiedliwych. To oni odrzucają zarówno nauki Jana, jak i przesłanie Jezusa. 

    Poborcy (celnicy) i ladacznice, którzy powiedzieli wielkie nie religii, a życiem postawili się poza kultem i prawem żydowskim, byli zdolni przyjąć nauczanie Jana i pospieszyli za Jezusem.

    Dobrze jest pamiętać te słowa Jezusa, bo one chronią nas wszystkich, tak często pojawiających się w świątyni, byśmy nie stali się religijnymi zawodowcami, których usta wypowiadają często imię Boga, ale są nieczuli na Boże słowo i wezwanie do życia tym, czego słuchają i co głoszą.

1.  O kim myślę, słysząc adwentowe wezwanie do nawrócenia i prostowania dróg dla Pana - o sobie czy o innych?

    

Poniedziałek 3. Tygodnia Adwentu - wsp. św. Łucji

    Widzę go, lecz jeszcze nie teraz, dostrzegam go, ale nie z bliska: wschodzi Gwiazda z Jakuba, a z Izraela podnosi się berło. Ono to zmiażdży skronie Moabu, a także czaszki wszystkich synów Seta (Lb 24,17).

    Lud Izraela, po wejściu do Ziemi Obiecanej, dociera do granic Moabu. Balak, król Moabu, wzywa swojego wróżbitę Balaama, aby ten przeklął Izraela, życzył mu nieszczęścia i w ten sposób zmusił Izraelitów do odwrotu.

    Balaam, pod natchnieniem Boga, zaczyna jednak wyśpiewywać pochwałę Izraela, co więcej, zapowiada narodziny niezwykłego króla, w pierwszym rzędzie prawdopodobnie Dawida, który pokona lud Moabu.

    Ta historia może nam pokazać, że często złe pragnienia, które kierujemy ku innym ludziom, obracają przeciwko nam samym. Nasze ludzkie pragnienia często nie pokrywają się z pragnieniami Boga. 

    Kierując się egoizmem lub obawami, próbujemy osiągnąć rzeczy, które są dają nam złudne poczucie szczęścia czy bezpieczeństwa, ale w swojej istocie są niezgodne z tym, czego Bóg dla nas pragnie. 

    Ta historia powinna nas nauczyć zaufania wobec Boga, który poprowadzi nas drogą, która jest dla nas najlepsza. Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami - śpiewaliśmy w psalmie. 

    Spotkanie Jezusa z przedstawicielami świątyni wskazuje na to, co jest fundamentem każdego dialogu. Dialog jest możliwy i autentyczny tylko wtedy, gdy po obu stronach istnieje jasna intencja i szczere poszukiwanie prawdy. Jezus stanął wobec tych, którym na prawdzie nie zależało i których celem było osłabienie nauczania Jezusa, którego uznawał lud. Jezus nie odpowiada na zadane pytanie, ale sam zadaje pytanie, które odsłania te złe intencje i zamiary, które pokazuje, że z tymi ludźmi dialog nie jest możliwy.

1. Czy moje pragnienia są Bożymi pragnieniami?

III Niedziela Adwentu

Raduj się rozgłośnie, córo Syjonu! Wołaj z weselem, córo, Jeruzalem! Ciesz się i rozpromień szczęściem z głębi swego serca, córo Jeruzalem! Pan, Król Izraela, jest pośrodku ciebie. Już zła więcej nie doznasz (So 3,14.15b).

Od kilku tygodni słyszymy o przygotowaniu się do świąt Bożego Narodzenia. I wydaje się, że wszędzie jesteśmy zapraszani i niemal zmuszani do radości: kolorowe światełka, papier do pakowania, reklamy z pomysłem na tysiąc prezentów dla niej i dla niego, a także śmieszne stroje, firmowe kolacje, choć czasem bez wyraźnego odniesienia do Bożego Narodzenia, bo dziś już nie wypada, sztuczne uśmiechy, kolędy i pastorałki (coraz częściej po angielsku)…

Jedna ze znanych dziennikarek napisała jednak w ostatnim czasie: Jakoś nie mogę się cieszyć z tego świątecznego galimatiasu. Piosenek, światełek, zabawek, choinek, prezentów, kolorów, śledzików. Ta scenografia świąteczna wpędza mnie w poczucie, że im kolorowej tym smutniej. I takich głosów można usłyszeć bardzo wiele. Są tacy, którzy podkreślają, że w święta samotność jest bardziej odczuwalna, brakuje bliskich, których już z nami nie ma, napięcia rodzinne potrafią wypłynąć przy wigilijnym stole i zatruć wszystko, a okoliczności zewnętrzne naszego świata nie sprzyjają radości… Tak, jeśli sprowadzić święta do ozdób i świecidełek, musi być smutno, bo za nimi jest tylko pustka...

     Kościół w tę trzecią niedzielę Adwentu zaprasza nas do radości. Ale jest to radość inna, nie oparta na tym co zewnętrze  i sztuczne. Jesteśmy zaproszeni do głębokiej radości, która może być cicha, bez fajerwerków i kolorowych błyskotek. 

     Prorok Sofoniasz, mało znany, w końcu jego księga to tylko trzy rozdziały, podaje nam kilka powodów do radości.

Po pierwsze ta radość opiera się na tym, że usunął Pan twoje nieprawości. Bóg definitywnie przebaczył ci twoje winy.

Po drugie, Bóg usunął twego nieprzyjaciela! Tyle razy zostałeś zraniony, tyle razy doznałeś bólu, musiałeś chylić głowę przed innymi, którzy byli silniejsi, narzucali swoje zdanie, pomysły, zwyczaje, rozwiązania. 

    I słyszysz słowa: Bóg usunął twoich nieprzyjaciół. Możesz poczuć się wyzwolonym. Musisz wykonać swoją pracę, ale jesteś wyzwolony.

Po trzecie: Pan, Król Izraela, jest pośród ciebie. Nie będzie już ciemnych miejsc w twoim życiu, w twoim sercu, w twojej historii, kiedy zaprosisz Go do swojego życia. Tam, gdzie Go zaprosisz i pozwolisz Mu wejść, wejdzie z całą mocą, aby cię uratować. 

     I wreszcie to, co najbardziej zaskakujące: przywiedzie do ciebie radość, odnowi cię swoją miłością. Rozweseli się przy tobie szczęściem jak w dniu świątecznym. To jest główny powód radości. Bóg jest zakochany w Tobie. 

    On naprawdę troszczy się o nas, tak bardzo, że jest w stanie pokonać samą śmierć, aby być z nami. A kiedy wiesz, że ktoś kocha cię taką miłością, to nie można się nie cieszyć. 

1. Gdzie szukam źródeł mojej radości? 

Sobota 2. Tygodnia Adwentu

Ty jesteś wyznaczony na odpowiednią chwilę w porze karania, by ukoić gniew, nim wybuchnie, by serce ojca skierować do syna i umocnić pokolenia Jakuba (Syr 48,10).

Uczniowie zapytali Go: "Dlaczego uczeni w Piśmie twierdzą, że najpierw musi przyjść Eliasz? (Mt 17,10).

    Postać Eliasza jest wielka i niezwykła, porównywalna z postacią Mojżesza. Przy obu tych wielkich bohaterach Starego Testamentu słyszymy o Bożym ogniu, górze Horeb, o dziwnym zniknięciu, przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości w osobach uczniów. Wielki prorok. 

    Prorocy są podziwiani i chwaleni, ale całe ich życie naznaczone jest niezrozumieniem przez współczesnych im ludzi. Nie jest bowiem łatwo patrzeć na światło i nie czuć się nieswojo. Światło nas oślepia i odsłania tak wiele rzeczy i spraw, które chcielibyśmy ukryć w cieniu. 

    Żydzi oczekiwali pojawienia się Eliasza jako znaku, że dzień Pański jest już blisko. Misją proroka jest kojenie gniewu Bożego, pojednanie ojców i synów, umocnienie dla ludu. 

    Zbyt często czekamy na jakiś szczególny znak, który spowoduje, że zdecydujemy się na nawrócenie, pełne zaufanie Bogu. I w tym czekaniu życie może przeciekać przez palce, bo nie potrafimy rozpoznać znaków w codzienności. 

    W każdym nowym dniu, który wschodzi, w każdym spotkaniu, w każdym geście miłości i daru z siebie. Bóg już teraz daje nam to, czego potrzebujemy w każdej chwili, byśmy mogli czynić ten świat lepszym i wartościowym. 

    NOWE już się zaczęło, Eliasz już przyszedł i nie został rozpoznany. Ileż dobrych i wielkich planów pozostanie na papierze, bo wciąż czekamy na coś niezwykłego?

    Uważamy się za ludzi dobrych i nimi jesteśmy. Ale problem polega na tym, że nie chcemy dobra praktykować, ponieważ ono wymaga zaangażowania i często komplikuje nasz poukładany świat. 

    Pustka i niezadowolenie z życia, które jest pełne obaw lub wygód i zabezpieczeń, nigdy nie przestaje w nas rozbrzmiewać wołaniem proroków, którzy domagają się zaangażowania. 

    Nie wystarczy być lekarzem, ale trzeba leczyć. Nie wystarczy być nauczycielem, trzeba uczyć. Nie wystarczy być dobrym, wierzącym, ale trzeba czynić dobro, praktykować wiarę. 

    Prawdziwe szczęście nie jest tym ciepłym schronieniem dobrego samopoczucia i spokoju. Prawdziwe życie przychodzi wraz z bezwarunkowością miłości, bezgranicznym przebaczeniem, hojnością w dawaniu siebie, szczerością bez pęknięć, troską o dobro, zaangażowaniem na rzecz innych. 

1. Na ile staram się praktykować to, co wyznaję?

Piątek 2. Tygodnia Adwentu

    Gdybyś był posłuszny moim przykazaniom, twój pokój rozlewałby się szeroko jak rzeka, a twoja sprawiedliwość biegłaby jak morska fala (Iz 48,18).

    Z kim mógłbym porównać to pokolenie? Podobne jest do dzieci, które przebywają na placach. Przygadują one kolegom, mówiąc: Zaczęliśmy wam przygrywać, a nie zatańczyliście; zaczęliśmy lamentować, a nie biadaliście (Mt 11,16-17).

    Słowo zaprasza nas do słuchania. Najbardziej głuchym człowiekiem jest ten, kto nie chce słuchać. Słuchać to przede wszystkim zwracać uwagę na to, co się słyszy. Słuchać, to nie tylko odbierać dźwięki za pomocą ucha. Słuchać oznacza znacznie więcej niż słyszeć. 

    Adwent zaprasza nas, byśmy na nowo uczyli się słuchania. Wsłuchiwać się w dźwięki natury, w siebie, w to co mówią i przekazują poza słowami inni. 

    Często zwalniamy się z uwagi i słuchania, wskazując na brak czasu, nieustanny pośpiech. W życiu wypełnionym pospiechem, w życiu pełnym napięcia i stresu, słuchanie staje się bardzo trudne. Ale gdzie nie ma słuchania, nie ma komunikacji, a wówczas rodzą się konflikty, nieporozumienia, rodzą się podejrzenia i podejrzliwość. 

    Jeżeli nie mamy czasu na słuchanie siebie wzajemnie, to jak znaleźć czas na słuchanie Boga... Może tu ukryty jest problem tak wielu ludzi, którzy nie mogą spotkać i doświadczyć Boga, ponieważ brakuje im czasu na słuchanie Go w sobie, w innych, w stworzonym świecie. Bez słuchania nie może być mowy o przyjęciu przesłania, a wtedy nie może być mowy o wierze. Wiara rodzi się ze słuchania. 

    Słuchanie jest postawą, która jest nam potrzebna i uzdrawiająca, rodzi pokój i zaufanie. Izajasz lamentuje: gdybyś był posłuszny... Jezus też wyraża ubolewanie nad pokoleniem, które nie chciało słuchać ani Jana Chrzciciela, ani nie chce słuchać Jego. 

    Shema Israel - שמע ישראל - słuchaj! Bóg mówi do nas nieustannie. Przemawia do nas przez codzienne wydarzenia i te niezwykłe. Przemawia w sercu, poprzez myśli i uczucia. Przemawia codziennie w swoim słowie. Otwórz uszy! Bądź uważny. Nie prześpij adwentu. 

1. Na ile uważny jestem na to, co mówią inni?

Czwartek 2. Tygodnia Adwentu

    Nie bój się, robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu! Ja cię wspomagam - wyrocznia Pana - odkupicielem twoim - Święty Izraela (Iz 41,14).

    Nie dziwi, że Pan, Twój Bóg, który jest Miłością i wie, jak kochać - czule odnosi się do swojego ludu: nie bój się robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu! To jest czas, kiedy Izrael doświadcza ciężkich chwil wygnania w obcej ziemi. 

    Bóg w trudnościach przypomina, jak bardzo kocha, nigdy nie przestał kochać i zawsze będzie kochał. Ująłem twą prawicę, ja cię wspomagam. 

    Bóg nie poprzestaje na pięknych słowach. Jest Odkupicielem swojego ludu. Potrafi pustynię przemienić w bujny ogród. 

    Pustynia. Symbol jałowości naszego życia. Wtedy wszystko staje się trudniejsze, wymaga większego wysiłku, doświadczamy ciągle jakiegoś wewnętrznego pragnienia - pragnienia Boga. Skazaliśmy Boga na wygnanie, umieściliśmy Go na marginesie naszego życia, zamieniając własne życie w pustynię bez życia. 

    I tylko Bóg potrafi to przemienić. Życie może narodzić się na nowo na pustkowiu naszej egzystencji, zmęczonej drobiazgami, zmęczonej autodestrukcją, egoizmem i niesprawiedliwością. 

    Śpiewaliśmy przed Ewangelią: Niebiosa, spuście Sprawiedliwego jak rosę, niech jak deszcz spłynie z obłoków, niech się otworzy ziemia i zrodzi Zbawiciela. Niech się otworzą nasze serca, by Bóg napełnił je życiem i przemienił naszą pustynię w ogród pełen kwiatów i owoców. 

Jak reaguję na Boże zapewnienia o Jego miłości wobec człowieka, wobec mnie?

Środa 2. Tygodnia Adwentu - Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP

    Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami (Łk 1,28).

    Obchodzimy Uroczystość, która do świadomości Kościoła przedzierała się z dużymi trudnościami. Ważnym wydarzeniem w całym procesie docierania do tej prawdy miał wiek XII, kiedy zaczęto częściej podkreślać tytuł Bożej Rodzicielki. Od V do XII wieku dominował raczej w przekazie obraz Maryi Królowej - Matki, zasiadającej na tronie, z Synem na kolanach. 

    W tej zmianie podejścia dużą rolę odegrał św. Bernard z Clairvaux. To On podkreślał, że Maryja, dzięki łasce, nie popełniła żadnego grzechu.  Ale jednocześnie nie potrafił jeszcze zaakceptować i odrzucał przekonanie, że Maryja była Niepokalaną, bez grzechu pierworodnego. Nie znajdował bowiem w Biblii potwierdzenia dla tej prawdy. Podobnie podchodzili do tego inni wybitni teologowie średniowiecza, chociażby św. Tomasz z Akwinu. Ten twierdził, że Chrystus odkupił swoją Matkę z grzechu pierworodnego w momencie swojego poczęcia za sprawą Ducha Świętego. Uważał, podobnie jak św. Bernard, że dzięki Bożej łasce nigdy nie grzeszyła. 

    Teologiem, który sformułował teologiczne argumenty za prawdą o niepokalanym poczęciu Maryi był franciszkanin - Jan Duns Szkot. W teologii rozpoczął się spór o prawdę - jedni twierdzili, że pełnia laski odnosi się do braku grzechu uczynkowego, ale nie oznacza braku grzechu pierworodnego, inni przyjmowali podejście franciszkanina, który mówił o wolności Maryi także od grzechu Adama. 

    Dopiero w XIX wieku, po konsultacji w kolegium biskupów, papież Pius IX ogłosił 8 grudnia dogmat o Niepokalanym Poczęciu, potwierdzając tym samym, że Maryja Dziewica została zachowana od wszelkiej zmazy grzechu, w tym pierworodnego. Biskupi, opowiadając się za stanowiskiem Jana Dunsa Szkota zwracali uwagę na fakt, że wierni w znaczącej części wyznawali tę prawdę, że Dziewica jest Niepokalana. 

    I pojawia się pytanie: skoro większość wiernych nie posiada dużej wiedzy teologicznej, skąd wzięła się ta głęboka wiara w Niepokalane Poczęcie Maryi?  Odpowiedź wydaje się prosta: doświadczamy absolutnej czystości Maryi, gdy z wiarą prosimy Ją o wstawiennictwo u Jej Syna; doświadczamy jej, gdy modlimy się do Boga razem z Nią; dostrzegamy ją, gdy z wiarą kontemplujemy wizerunek Maryi. Chociaż nie zawsze potrafimy teologicznie to uzasadnić, nasze serce  doświadcza tego tak wyraźnie, jak nasze oczy, które widzą światło słońca. To jest klucz, który pozwala otworzyć tę tajemnicę wybrania Maryi. 

1. Czy mój umysł przyjmuje prawdę, którą odkryć może tylko serce?

Wtorek 2. Tygodnia Adwentu - wsp. św. Ambrożego

    On jest jak pasterz, który pasie swe stado, swoim ramieniem przygarnia baranki, a noszącym w swym łonie młode dodaje sił (Iz 40,11).

    Podobnie nie jest wolą waszego Ojca, Tego w niebie, aby zginęło choćby jedno z tych małych (Mt 18,14).

    Słowo i życie zaprasza nas dzisiaj, byśmy uznali prawdę o sobie, byśmy w pokorze stanęli przed lustrem i odkryli, kim jesteśmy. 

    Wszelkie ciało jest jak trawa, a cała chwała człowieka - jak kwiat na ugorze. Trawa wysycha, a kwiat opada. Człowiek, dla którego świat wydawał się nie mieć granic, człowiek, który uznał się za dumnego władcę życia, mającego prawo decydować o wszystkich i wszystkim, człowiek pyszniący się własną siłą i wszechmocą, na nowo musi odczytać tę prawdę o sobie, o własnej kruchości, słabości, przemijalności i ograniczoności. 

    Tylko to, co Bóg orzekł, trwa na wieki. Jego ramię dzierży władzę. Dopiero, kiedy uznamy i przyjmiemy tę prawdę o sobie, z ufnością będziemy mogli wyglądać Tego, który przychodzi z mocą. Inaczej zawsze Bóg będzie napełniał nas lękiem. 

    Ufność pozwala zobaczyć w Bogu pasterza, którego wolą jest, aby nie zginęło choćby jedno z tych małych, który przygarnia nas swoim ramieniem i dodaje sił. 

    To wszystko, co dzieje się wokół nas, kiedy raz po raz człowiek próbuje ogłosić swój sukces i zwycięstwo, by boleśnie przekonać się kolejny raz o własnej bezsilności, jest jedynie potwierdzeniem tego, o czym mówi do nas Słowo przedwieczne. 

    Bolesne doświadczenia nie zwalniają nas z wysiłku, by przygotować drogę Panu. Nie jesteśmy zwolnieni z Adwentu. On się dzieje. Bóg przychodzi ze swoją pociechą, obdarzając przebaczeniem. 

1. Jakie uczucia rodzi we mnie myśl o własnej śmierci?

Poniedziałek 2. Tygodnia Adwentu

    Cóż jest łatwiej powiedzieć: "Odpuszczają ci się twoje grzechy", czy powiedzieć: "Wstań i chodź"? Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów» - rzekł do sparaliżowanego: «Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu!» (Łk 5,23-24).

    Postać paralityka - symbol niemocy, grzechu, który nas wiąże i zniewala, przykuwa łańcuchami, tak że nie możemy swobodnie chodzić. 

    Ewangelia podkreśla dwie rzeczy, które odnoszą się do naszego codziennego życia. Po pierwsze ukazani są ci, którzy niosą nosze. Jezus patrzy na ich wiarę. Nie dowiadujemy się, czy sam sparaliżowany miał wiarę, czy chciał być uzdrowionym. Widzimy tych, którzy go przynieśli i to ich wiarę Jezus zauważa. To cenny obraz życia wspólnotowego. We wspólnocie wiary, naszej parafialnej wspólnocie możemy czuć się wspierani na naszej drodze wiary; potrzebujemy świadectwa naszych braci i sióstr, aby się nawrócić, aby podjąć walkę z grzechem. 

    Po drugie, kiedy Jezus uzdrawia paralityka, nie zapomina poprosić go, by zabrał ze sobą nosze. Te nosze ukazują naszą rzeczywistość, przypominają, że jesteśmy chorzy, słabi, grzeszni. Przypominają, że musimy zaakceptować własne słabości, ograniczenia, że potrzebujemy przebaczenia i uzdrowienia. 

    To właśnie przebaczenie, którego Jezus udziela, pozwala nam iść dalej, ale ze świadomością, że jesteśmy tylko ludźmi, że nasza kondycja ma swoje ograniczenia, słabości, że jesteśmy grzeszni. 

    Pośród świata, który podkreśla indywidualizm, Ewangelia zaprasza nas, byśmy chcieli dostrzec wartość wspólnoty i przebaczenia. Jezusowe przebaczenie jest jak latarnia pośród ciemności, w której coraz bardziej pogrąża się świat. 

1. Czy moje doświadczenie wspólnoty jest dla mnie wsparciem? Czy ja jestem wsparciem dla innych we wspólnocie?

2. Niedziela Adwentu

    Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Pana, wyrównajcie Jego ścieżki. Każdy jar ma zostać wyrównany, każda góra i pagórek obniżone. Co zygzakowate – ma stać się prostą ścieżką, a skaliste – gładkimi drogami. Każdy człowiek ma zobaczyć zbawienie Boże (Łk 3,5-6)

Myślę, że te kilka zdań z Ewangelii Łukasza wystarczy, by rozbolała głowa… Gdybym wiedział, jak przygotować drogę dla Pana, On już dawno by przybył. Byłby o wiele bardziej obecny wśród nas i we mnie. 

Kiedy przebywam w ciszy, sam na sam z Panem, moje serce odczuwa tęsknotę za spotkaniem z Nim. Ale bardzo też szybko pojawia się zniechęcenie. Bo życie zdaje się krzyczeć – to się nie uda!

W tej adwentowej ciszy chcę znów zobaczyć zachętę, bo wiem, że bardzo tęsknię za spotkaniem, więc warto podjąć wysiłek. Ale jestem świadomy, że pojawią się różne zniechęcenia, bo nigdy mi się to nie udaje, bez względu na to, jak bardzo staram się w każdym nowym adwencie. 

Wczoraj czytałem bardzo powoli te słowa z Ewangelii Łukasza: głos wołającego na pustyni… Jakże często moje serce przypomina pustynię, bez wody, bez życia, bez dróg! Zagubione ludzkie serce, pokryte bezkształtnym piachem, miotane emocjami, z których nawet nie do końca zdaję sobie sprawę. Potrafię widzieć dopiero skutki tych moich działań – zasypane ścieżki i drogi do Boga i do ludzi, pozrywane łącza i kontakty. Pustynia ludzkiego serca, na którą człowiek skazuje się sam.

     Chciałbym popatrzeć na siebie tak, jak widzi mnie Bóg, by zrozumieć lepiej, co wymaga przemiany…

Co zygzakowate – ma stać się prostą ścieżką. Ścieżki po których prowadzę moje życie. Zawsze jest w nich coś tajemniczego, ambitnego, próżnego.

     Trudna jest ta dzisiejsza Ewangelia. Ale ostatnie słowa są źródłem nadziei: Każdy człowiek ma zobaczyć zbawienie Boże! Powiedział mi dziś św. Paweł: Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Jezusa Chrystusa. Ty jesteś Drogą, Panie. Pomóż mi naprawić moje krzywe i pokręcone ścieżki. Bo jeśli Ty jesteś Drogą, wystarczy iść z Tobą każdego dnia. Po prostu szukać Ciebie, słuchać Twojego głosu, podążać Twoimi śladami. Chcę znowu spróbować razem z Tobą. Sam nie dam rady. Ale jestem gotowy, byś poprowadził moje serce…

1. Jaką jedną rzecz w moim życiu chcę zmienić w tym Adwencie?

Sobota I Tygodnia Adwentu

    Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca stanie się siedmiokrotne, jakby światło siedmiu dni - w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach (Iz 30,26).

    Idźcie i głoście: "Bliskie już jest królestwo niebieskie". Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie! (Mt 10,7-8).

    Po ostatnich tygodniach roku liturgicznego, w których czytania często sprawiały wrażenie groźby, Izajasz zwraca się do nas językiem, który nie tylko możemy zrozumieć, ale który może wzbudzić w nas nadzieję.  i tęsknotę za obecnością Pana.

    Nie jest to wcale obraz idylliczny. Punktem wyjścia dla Izajasza jest doświadczenie cierpienia, które dotyka ludzi. I bez wątpienia każdy z nas może to doświadczenie rozpoznać w swoim życiu. I to pośród tego doświadczenia padają słowa: nie będziesz gorzko płakał  i niesamowite zapewnienie: choćby ci Pan dał chleb ucisku i wodę utrapienia... nie odstąpi. 

    Możemy doświadczać lub mieć za sobą trudne sytuacje, doświadczenie nocy, winy, ale prorok zapowiada radykalną zmianę - będziemy mogli zobaczyć naszego Mistrza, usłyszeć Jego głos, który wskaże drogę. Doświadczymy światła, które dociera do nas poprzez tak codzienne i zwyczajne wydarzenia, jak deszcz nasion, zebrane ziarno, wodę spływającą z gór. 

    Towarzyszy nam światło przewyższające światło księżyca i słońca, które rozpala się w nas, gdy Pan zawiązuje nasze rany i leczy nasze sińce. 

    Mateusz w Ewangelii zdaje się dokonywać pewnego podsumowania i sygnalizuje nowy etap - rozesłanie uczniów. To pewna trudność dla nas - może się okazać, że w głębi duszy nie do końca chcemy uwierzyć, że uzdrawiająca obecność Jezusa, który głosi Dobrą Nowinę i leczy chorych, została zagwarantowana w tak zwyczajny sposób: przez Dwunastu, przez uczniów, przez nas. Jesteśmy nie tylko odbiorcami nadziei i życia, które daje Bóg, ale jesteśmy świadkami, którzy pragną ukazywać i ofiarowywać innym to życie i tę nadzieję, która daje człowiekowi poczucie pełni i sensu życia. 

    Być świadkiem, nie dlatego, że tak trzeba. ale dlatego, że to wypływa z naszego serca i pobudza do dzielenia się tym, co odkryliśmy i odkrywamy, i co nas uszczęśliwia. 

1. Czy widzę zaproszenie Jezusa, by nieść innym nadzieję?

Piątek I Tygodnia Adwentu - wsp. św. Franciszka Ksawerego

    Gdy Jezus stamtąd odchodził, poszło za Nim dwóch niewidomych. Wołając prosili: "Ulituj się nad nami, Synu Dawida". Kiedy wszedł do domu, co ślepcy podeszli do Niego. Jezus powiedział im: "Czy wierzycie, że mam moc to uczynić?" (Mt 9,27-28).

    Adwent jest czasem Izajasza - czasem nadziei, Dobrej Nowiny, wyzwalających gestów Jezusa. Adwent zaprasza nas do nadziei. Podobnie jak w czasach Izajasza, tak i w naszych czasach, istnieją niesprawiedliwości, wojny, kryzysy, szerzy się ubóstwo, cierpienie. Ale Jezus wciąż oferuje nam słowa i gesty pełne światła i wyzwolenia.

    Kiedy wczytujemy się w relację Mateusza z dzisiejszej Ewangelii, można odnieść wrażenie, że Jezus nie zwraca uwagi na wołanie ślepców. Idą za Nim, a On wchodzi do domu. I dopiero tam dochodzi do spotkania. 

    Daleko od ludzi, tłumów - spotkanie w domu. Nikt nie widzi. Tak było z Zacheuszem, z Nikodemem, z Martą i Marią. Jezus szuka osobistego spotkania, a nie fajerwerków i publiki. W intymności domu Jezus pyta ślepców o wiarę. Wołali na ulicy, a Jezus dokonuje uzdrowienia w zaciszu czterech ścian.

    Relacja z Jezusem musi być czysta, przejrzysta i autentyczna. Jezus daje im znacznie więcej, niż prosili - pozwala im zobaczyć w sobie Zbawiciela. 

    Otwieranie oczu niewidomym, przywracanie im wzroku, jest jednym z najczęściej zapowiadanych przez proroków znaków mesjańskich. Jezus spełnia te zapowiedzi. Początkowa wiara niewidomych umocniła się, a chociaż przykazał im, by nie rozpowiadali o uzdrowieniu, nie potrafili tego ukryć. Dawanie świadectwa o tym, czego Jezus dokonał, było ich sposobem dziękczynienia wobec Boga i podziękowania Jezusowi.

1. Czy mam odwagę prosić o uzdrowienie?

    

Czwartek I Tygodnia Adwentu

    On, nasze ocalenie. Na Tobie bowiem oparli swe nadzieje, Panie, i to na wieki, Boże wielki i wieczny (Iz 26,1b.3-4).

    Nie każdy wołający do mnie: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz spełniający wolę mojego Ojca, który jest w niebie (Mt 7,21).

    Izajasz kieruje ku nam zaproszenie, byśmy zawsze ufali Bogu. On jest Skałą, która ostoi się w każdych okolicznościach, a zwłaszcza w tych niekorzystnych. 

    Na dłuższą metę liczy się jednak nie tylko nadzieja, ale to, że idziemy przez życie, kierując się Bożym kompasem. W tym pierwszym tygodniu możemy zapytać siebie, czy nasze codzienne życie jest życiem opartym na nadziei.

    Ewangelista Mateusz wyraźnie wskazuje, na czym polega bycie uczniem Jezusa: słuchać i żyć, wprowadzać w życie tego, co słyszę. Przyjąć i wprowadzać w życie projekt Jezusa. Nie wystarczy słuchać i wiedzieć, trzeba się zaangażować. 

    Również w dziedzinie zaufania musimy przechodzić od słów do działania. Nie wystarczy mówić, że ufamy Panu, a chodzić inną drogą niż ta, którą On wskazuje. 

1. Czy Bóg jest dla mnie Skałą?

    

Środa I Tygodnia Adwentu

I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! (Iz 25,9).

    I przyszły do Niego wielkie tłumy, mając z sobą chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych, i położyli ich u nóg Jego, a On ich uzdrowił. Lecz Jezus przywołał swoich uczniów i rzekł: «Żal Mi tego tłumu! wziął siedem chlebów i ryby, i odmówiwszy dziękczynienie, połamał, dawał uczniom, uczniowie zaś tłumom (Mt 15,30.32a.36).

    Słowo zanurza nas w nadziei, która ożywia naszą wiarę. Obietnica się spełni, nadzieja ujrzy to, na co liczy. Przypomnij sobie te wszystkie sytuacje, kiedy mogłeś powiedzieć: ufałem i oto się spełniło...

    Uderza w tym krótkim tekście Izajasza, że obietnica odnosi się do wszystkich: wszystkich ludów, wszystkie narody, z każdego oblicza. Zbawienie obejmuje wszystkich. Tego oczekiwali prorocy - całkowitego zwycięstwa Boga, pełnego zbawienia. Czego my oczekujemy? Albo inaczej, na co mamy odwagę mieć nadzieję, o czym marzymy? I czy to, o czym marzę, jest tak dobre, że będzie dobre dla wszystkich?

    Czasami zostawiamy za sobą ideały, marzenia, zostawiamy też tych, dla których gotowi byliśmy kiedyś zrobić wszystko. Kiedy porzucamy nasze marzenia, zapominamy o nich; kiedy z nikim nie dzielimy naszych marzeń, nigdy nie staną się one projektami, pomysłami, możliwościami, nigdy nie otrzymają szansy, by zostały zrealizowane. Jeśli nasza wiara nie prowadzi nas do tego, by oczekiwać od Boga wciąż czegoś nowego, szybko popadamy w rutynę i wygodę. Być może nie tylko nie otwieramy już drzwi Bogu, który przychodzi, ale je wręcz zamykamy, bo przestajemy ufać, że On przychodzi. 

    Wielkim marzeniem Boga jest szczęście człowieka. Rozmnożenie chleba na pustkowiu jest znakiem, że Bóg realizuje swoje marzenia, że Ten, na którego czekano, jest obecny, że uczta się rozpoczęła.

    Święty Mateusz w swojej Ewangelii daje nam dzisiaj trzy wskazówki na czas Adwentu: uzdrowienie, troskę, dzielenie się.

    On ich uzdrowił - tak często słyszymy życzenie zdrowia. Potrzebujemy uzdrowienia z tak wielu chorób, niepełnosprawności, wewnętrznych zranień niszczących serca, traum i tragedii. Pragniemy zdrowia i jednocześnie coraz bardziej izolujemy tych, którzy potrzebują uzdrowienia. A wtedy wielkie tłumy przyszły, mając ze sobą chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych i położyli ich u Jego stóp. To zaproszenie do wzięcia odpowiedzialności za innych, którzy gorzej się mają od nas. Kiedy idę do Boga, kogo do Niego przyprowadzam?

    Żal mi tego tłumu! - Jezus jest zatroskany o człowieka. A troszczyć się, to być uważnym, wrażliwym na ich potrzeby, przejmować się ich sytuacją, aktywnie poszukiwać możliwości rozwiązania problemu. Łatwiej jest się wyłączyć, nie przejmować, wzruszyć ramionami czy bezradnie rozłożyć ręce. Społeczeństwo przyszłości to jednak społeczeństwo opiekuńcze, współczujące, otwarte na innych ludzi.

    Ile macie chlebów?  Niepokój uczniów jest zrozumiały: skąd weźmiemy tyle chleba? Przytłacza nas zło, niemoc, bezmiar potrzeb, liczby ukazujące rozmiar nędzy, jaką wygenerował człowiek. A Jezus skupia się na nas: ile masz?  To co masz, wystarczy. Aby zrealizować wielkie cele, trzeba najpierw zrobić ten pierwszy mały krok. Niewiele mam, a Jezus zaprasza, by to niewiele podzielić, by mogło się rozmnożyć. Dzielić się tym, co mam - Bóg nie oczekuje niczego więcej.

1. Jakie są moje marzenia? Kogo obejmują? Czy służą dobru innych ludzi?

    

Wtorek I Tygodnia Adwentu - Święto św. Andrzeja Apostoła

    Sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają (Rz 10,10.12).

    Paweł stara się ukazać, że zarówno Żydzi, jak i poganie, zbawienie osiągają w Chrystusie. Izraelitom trudno jest przyjąć tę prawdę, ponieważ to oznacza zrezygnowanie ze starego Prawa, a nawet zrezygnowania z tożsamości, która do tej pory kształtowała ich i podtrzymywała na drodze wiary. 

    Paweł odwołuje się do dwóch elementów: serca i ust. Odnoszą się one do dwóch wymiarów: wewnętrznego i zewnętrznego - serce przyjmuje, usta wyznają. Miejsce Prawa zarówno w sercu jak i na ustach wierzącego zajmuje Chrystus. 

    Następnie Paweł ukazuje powszechną perspektywę Ewangelii - Chrystus oferuje zbawienie każdemu człowiekowi: każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. Dynamikę wiary jako procesu, który dokonuje się w sercu ucznia Paweł ukazuje poprzez czasowniki: posyłać, głosić, słuchać, wierzyć wzywać. 

    Wiara opiera się na nauczaniu i głoszeniu słowa Chrystusa, które jest mocą Bożą zdolną przemienić serce człowieka i zdolną zbawić człowieka. Ale człowiek musi to orędzie przyjąć sercem i wyznać osobiście. Tylko tak można osiągnąć usprawiedliwienie i zbawienie. 

1. Czy słyszane przeze mnie Słowo jest przyjmowane sercem?

Poniedziałek I Tygodnia Adwentu

    Zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go». Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien (Mt 8,5-8a).

    Przyglądamy się jednemu z najbardziej zadziwiających cudów, w którym występuje rzymski żołnierz, od którego możemy się wiele nauczyć, przede wszystkim o zasięgu i skuteczności wiary.

    Ten człowiek przychodzi do Jezusa, aby prosić o uzdrowienie dla sługi. Tekst zwraca uwagę na to, że on sam podchodzi do Jezusa. Wyobraźmy sobie przez chwilę tę scenę: ten, który jest chory, jest sługą, kimś, kto jest po to, by usługiwać. kto w społeczeństwie znaczy niewiele. Relacja trudna do wyobrażenia sobie.

    Rzymski oficer, poganin, który pozwala dostrzec w sobie współczucie dla bólu i słabości innych. To właśnie ta postawa skłania go do podejścia do Jezusa. Nie powstrzymuje go fakt, że pochodzi z innego narodu, że wyznaje inną wiarę. To potwierdza słowa Izajasza z pierwszego czytania: wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą... 

    Jezus głosi królowanie Boga i tutaj, w tym wydarzeniu, autentyczność Jego orędzia zostaje skonkretyzowana. 

    Z jednej strony słuchanie i miłosierdzie Jezusa: Pójdę i uzdrowię go. Potrzeba tego, który prosi, skłania Jezusa do szybkiego działania. Z drugiej strony, ta gotowość Jezusa prowokuje większy cud - wyznanie wiary rzymskiego oficera: Panie, nie jestem godzien... Pokorna postawa przed tym, kogo uznaję za Pana, swojego Pana - nie jestem godzien! Oficer rozpoznaje nie tylko uzdrawiającą moc Jezusa, ale także Jego autorytet i władzę. 

    Wypowiadamy te słowa rzymskiego setnika, na każdej Mszy świętej, ale trudno jest osiągnąć tę głębię wiary, z  którą on wypowiedział te słowa. Głębię, która wywołała zdumienie samego Jezusa: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary...

1. Czy potrafię prosić za innymi u Jezusa? Czy dostrzegam u innych to, o co powinienem prosić?

I Niedziela Adwentu

W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomstwo sprawiedliwe; będzie wymierzać prawo i sprawiedliwość na ziemi (Jr 33,15).

    Aby serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętym (1 Tes 3,13).

    Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą (Łk 21,26-27).

    Wzbudzę Dawidowi… To zapowiedź pierwszego przyjścia Mesjasza, wypowiedziana przez Jeremiasza. Zapowiedź Jezusa jest już zupełnie inna: zniszczenie Jerozolimy i znaki, które będą poprzedzać koniec czasów. Są to znaki, które ukazują ruinę świata.

    Dla narodu żydowskiego, widzącego starą ziemię obiecaną w ruinie, ostrzeżenie było jasne: czas ziemi zbliżał się ku końcowi, a nad jej ruiną wisiał koniec kosmosu. Wszystko odbywało się na groźnym tle śmierci i było tam miejsce na wszystko oprócz nadziei. 

    Dla nas, chrześcijan, takie sytuacje są lekcją. W sercu ludzkich niepowodzeń jesteśmy wezwani do odkrywania słowa życia, zbawczej obecności, która nas wzywa. Syn Człowieczy zbliża się tam, gdzie świat i człowiek stają się rozbitkami śmierci. Zachęta jest zaskakująca: gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głosy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. 

    Nabierzcie ducha! Podnieście głowy! Słowa zachęty. Jako ci, którzy odzyskują wiarę w siebie i patrzą w przyszłość zbudowaną nie tylko z własnych kalkulacji i prognoz. Zbliża się wasze odkupienie, otwiera się możliwość, że pewnego dnia nie będziesz już uciskany, kuszony, poddany zniechęceniu. Jezus Chrystus jest Twoim Wyzwolicielem. 

    Ale uważaj. Istnieją takie sposoby życia, które nie pozwalają iść z podniesioną głową, z ufnością w ostateczne ocalenie. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych. Istnieje niebezpieczeństwo, bardzo realne, że przyzwyczaimy się do życia z nieczułym i zatwardziałym sercem, starając się wypełnić nasz czas przyjemnościami, wygodą, odwracając się plecami do Boga. Styl życia, który sprawia, że stajemy się coraz mniej ludzcy. 

Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie. Obudź na nowo swoją wiarę, odśwież swoją relację z Chrystusem, swoje osobiste z Nim spotkanie. 

     Słowa Jezusa nie oszczędzają nam problemów i niepewności, ale dają nam światło, by problemom stawić czoła. Nadzieja pozwala nam zaufać Bożym obietnicom i odkryć Jego obecność w dramacie ludzkich dziejów. 

             Nadzieja nie poddaje się w obliczu powtarzających się trudności i porażek, pcha się naprzód, gdy istnieje pokusa, by się poddać i zrezygnować. I cieszy się z małych zwycięstw, wiedząc, że przed nami jeszcze długa droga. Nadzieja wie, że czasami musi przegrać, ale opiera się na Boskiej pewności ostatecznego zwycięstwa. Wszystko jest w rękach Boga. Świat, Kościół, a także ja i ty.

1. Na ile układam swój świat, opierając się na Bogu?

Święto Opieki św. Józefa Kalasancjusza

 

Modlitwa o świętość pijarów

Prośmy o dar świętości:

aby dzieci wzrastały w pobożności i nauce,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

aby młodzież poznała i naśladowała Chrystusa,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

abyśmy jako pijarzy prowadzili życie zgodne z Ewangelią,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

abyśmy jako współpracownicy Prawdy byli jej świadkami,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

abyśmy głosili Chrystusa i to ukrzyżowanego,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

abyśmy podążali pod opieką Maryi, Królowej Szkół Pobożnych,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

aby wspólnoty pijarskie były miejscem bratniej miłości,

            - Panie, daj nam świętych pijarów;

aby Lud Boży wzrastał w  wierze, nadziei i miłości,

            - Panie, daj nam świętych pijarów.

    Prosimy Cię, Boże, o dar świętości w Szkołach Pobożnych, abyśmy stawali się skutecznymi narzędziami w uświęcaniu dusz ludzkich według naszego pijarskiego posłannictwa; aby nasze wspólnoty były miejscem uświęcenia oraz poszukiwania i wypełniania woli Bożej; abyśmy nasze powołanie przeżywali w pełni i z radością, będąc prawdziwymi uczniami i świadkami naszego Pana, który pragnie byśmy byli świętymi, jak On jest święty. Amen.

    20 listopada w Rzymie i 25 listopada w Krakowie rozpoczął się w Zakonie Pijarów Rok powołaniowy, związany z 400-leciem ustanowienia Zakonu Szkół Pobożnych. Przeżywając Święto Opieki św. Józefa Kalasancjusza, prośmy o dar świętości. 

Piątek 34. Tygodnia Zwykłego

    Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie (Dn 7,13-14). 

    Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato (Łk 21,29-30).

    

    W języku apokaliptycznym, do którego nie jesteśmy przyzwyczajeni, Daniel mówi nam o sukcesji czterech królestw. Ten sen Daniela pokrywa się ze snem Nabuchodonozora o walącym się posągu. Materiały, z których wykonany był posąg i dzikie bestie, które ostatecznie tracą swoją moc, to królestwa, które poddają się panowaniu i władzy Syna Człowieczego.

    Nawet opakowane w apokaliptyczny język słowa Daniela są przesłaniem nadziei. Historia nie jest napędzana przez przypadek lub siły zła. Za wszystkimi wydarzeniami kryje się Boży plan miłości wobec każdego z nas, którzy zamieszkujemy tę ziemię. 

    Opowiadanie Jezusa o drzewie figowym kończy eschatologiczną mowę Jezusa u kresu Jego drogi. W Jerozolimie, tuż przed wejściem w mękę, Jezus wskazuje na znaki. 

    Porównanie z drzewem figowym nie było obce słuchaczom Jezusa, przyzwyczajonym do pracy w polu. Dzisiaj, kiedy chcemy poznać pogodę, patrzymy w telewizyjną prognozę lub zaglądamy do różnych aplikacji. Być może straciliśmy tę umiejętność i mądrość, aby w małych znakach i wydarzeniach odkrywać zapowiedź tego, co przychodzi. Nie potrafimy też zobaczyć rozwoju Bożego Królestwa i Jego łaski. 

    Ewangelia zaprasza nas do wyostrzenia naszych zmysłów. Trzeba dostroić swoje serce do Bożego spojrzenia, aby nauczyć się widzieć i zauważać to, co Pan Bóg chce nam przekazywać poprzez małe znaki. 

1. Czy wierzę w ostateczne zwycięstwo dobra?

Czwartek 34. Tygodnia Zwykłego

«Daniel, ten mąż spośród uprowadzonych z Judy, nie liczy się z tobą, królu, ani z zakazem wydanym przez ciebie. Trzy razy dziennie odmawia swoje modlitwy» (Dn 6,14).

Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie» (Łk 21,27-28).

    Daniel popada w niełaskę za swoje zachowanie. Oskarżony przez przeciwników. Jest osobą wierną swojemu Bogu. Jego wierność nie ogranicza się do "trzymania się" w grupie oficjalnych wyznawców Prawa. Żyje swoją wiarą, pielęgnuje ją i aktywnie uczestniczy w tym, czego wiara od niego wymaga. 

    Wierność wypływa z wiary wobec osoby, z zaufania, jakie się w niej pokłada. Jesteśmy wierni, ponieważ ufamy. A zaufanie oznacza, że osoba, której wierność ofiarowuję, jest dla mnie kimś ważnym. 

    Zarówno czysto ludzka jak i chrześcijańska wierność jest ściśle związana z miłością. Ufać, polegać na kimś i być mu wiernym, to pokazać, że się go kocha. A ponieważ kochamy, jesteśmy wierni. 

    Daniel stara się zachować wierność poprzez modlitwę: Trzy razy dziennie odmawia swoje modlitwy... Modlitwa, potępiana przez przeciwników, jest dla Daniela sposobem na utrzymanie relacji z Bogiem, a przede wszystkim umożliwia Bogu utrzymanie relacji z nim.

    Wierność, bardziej niż ludzkim osiągnięciem, jest darem Boga, łaską, którą nas obdarza. Modlitwa jest środkiem, przez który ten dar staje się możliwy, przez który Bóg go udziela. Przez modlitwę otwieramy się na Boga, na oczekiwania, jakie On ma wobec nas. Dzięki modlitwie umożliwiamy Bogu obdarzanie nas łaską: módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. 

    Do tego też jesteśmy zachęcani przez Jezusa, do ufności: nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. Zaufać Bogu, by nie poddać się lękowi i zwątpieniu pośród przeciwności. 

    1. Czy ufam Bogu pośród trudności?

Środa 34. Tygodnia Zwykłego - wsp. św. Andrzeja Dung-Lac, prezbitera i towarzyszy

    Król Baltazar urządził dla swych możnowładców w liczbie tysiąca wielką ucztę i pił wino wobec tysiąca osób. Gdy zasmakował w winie, rozkazał Baltazar przynieść srebrne i złote naczynia, które jego ojciec, Nabuchodonozor, zabrał ze świątyni w Jerozolimie, aby mogli z nich pić król oraz jego możnowładcy, jego żony i nałożnice. Pijąc wino wychwalali bożków złotych i srebrnych, miedzianych i żelaznych, drewnianych i kamiennych (dn 5,1-2.4).

    Tekst tak mocno oznaczony barwami i kolorami, który zainspirował wielu sławnych malarzy, jest symbolem pogaństwa wszystkich miejsc i czasów. 

    Wielka uczta. Tysiąc osób jedzących i pijących ze złotych i srebrnych naczyń. Symbol ludzkiej pychy i luksusu. Zmysłowa orgia, którą na pierwszy plan wysuwają często  artyści: obfitość rozlewanego wina, kobiety i śpiewaczki. Kiedy człowiek pozwala się opanować instynktom, wzmocnionym przez alkohol i pożądliwość, nie potrafi już zatrzymać się na drodze degradacji i poniżenia. 

    Wtedy już łatwo o obrazę Boga. Człowiek występuje przeciwko Bogu. Baltazar demonstruje swoją wolność od wszelkiej religii, od jakiegokolwiek Boga, kiedy sięga po święte naczynia, skradzione wcześniej ze świątyni. Współczesny człowiek znalazł znacznie więcej może bardziej wyrafinowanych sposobów naśmiewania się z Boga, w imię rzekomej ludzkiej wolności. 

    Ale jakże często pojawia się lęk i strach. Wśród ludzi, którzy nie wierzą w Boga, mnożą się zabobonne i magiczne praktyki. Twarz króla zmieniła się, myśli jego napełniły się przerażeniem, jego stawy biodrowe uległy rozluźnieniu, a kolana jego uderzały jedno o drugie. 

    W tym kontekście Daniel daje świadectwo prawdziwemu Bogu - Bogu, w którego mocy jest nasz oddech i wszystkie nasze drogi. W obliczu pogańskiego świata Daniel przypomina to, co najważniejsze. Człowiekowi, który uważa się za Boga, wskazuje na podstawową zależność. Bóg jest tym, który w swoich dłoniach trzyma twój oddech! Chciałoby się powtórzyć to zdanie Daniela. Ono przypomina mi, jak bardzo słabą, kruchą i ograniczoną jestem istotą. Wiem, że pewnego dnia mój oddech się zatrzyma. Wiem, że jestem śmiertelny.

    Bóg obliczył... Historia pokazuje, że po śmierci Nabuchodonozora imperium babilońskie podzieliło się na dwa rywalizujące ze sobą królestwa: Medów i Persów. Wydarzenie historyczne, polityczne, ludzkie. I nic nie stało się poza Bogiem. Wszystko jest w Jego rękach. 

    Zważono cię... I uznany zostałeś za niegodnego, za zbyt lekkiego. Ów król myślał, że jest bardzo ważny, a Bóg uznał go za mało znaczącego, stwierdził jego niedowagę. Patrząc z Bożego punktu widzenia, okazuje się często, że świat wygląda zupełnie inaczej od tego, jak próbuje się go ukazywać na co dzień. Wielcy i bogaci panowie tego świata, którym tak wielu zazdrości, których się podziwia i okazuje szacunek, w oczach Bożych mogą być pozbawieni wagi, a ci, o których się nie mówi, nieznani, zyskują w Bożych oczach znaczenie...

    Pomóż nam, Panie, szanować każdą rzecz i każdą osobę, i wszystkiemu nadawać właściwą wagę według Twojego spojrzenia.

1. Czy moim decyzjom, wyborom i czynom towarzyszy przekonanie, że moje życie jest w rękach Boga?